Resultaten getagd als “Bill Madden”

Bill Madden - New Religion

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Bill Madden - New ReligionBill Madden, dat is al een tijd gelee. Als ik het nakijk was de laatste release Child Of The Same God in 2008. Er zijn sindsdien jaren voorbij gegaan dat zijn werk mijn cd-kast niet verlaten heeft. Niet dat zijn werk zo vervelend is, integendeel, maar uiteindelijk is er veel concurrentie. Al was het alleen al de twee tot drie releases die ik wekelijks bespreek. Maar nu is er nieuw werk van deze New Yorkse milieuactivist met als titel New Religion. Op deze plaat worden alle muziekinstrumenten door hem en producer Billy Mohler bespeeld. Het is als je het zelf doet de kunst om nog als een band te klinken en als ik vertel dat er de nodige keyboardspartijen en elektronische geproduceerde ritmes aan te pas komen, dan zou dit de inleiding kunnen zijn naar een kritische recensie. Dat valt echter alleszins mee. Madden grijpt muzikaal terug naar de tachtiger jaren waar de elektronica steeds meer grip op de popmuziek kreeg. Hij weet er echter een goede draai aan te geven. Deze popliedjes, waarbij ik op de rustige momenten wel wat aan oud werk van Peter Gabriël moet denken, groeien per draaibeurt. Opener "What Is Ours" opent met de tekst 'Lalalalala...', maar hiermee word je op het verkeerde been gezet, want tekstueel is er hierna genoeg te halen. Zo wordt het eerste milieustatement aansluitend gemaakt: 'We are voyagers, undeterred, unbowed, who've come to tear, The status quo down'. Prijsnummer is het Frankie Goes To Hollywood-achtige - hoe zou het eigenlijk met Holly Johnson zijn? - titelnummer dat niet over religie gaat, maar over geld dat ons verwoest. New Religion is het maatschappijkritische album in een tijd waar economie ons lijkt te overheersen en waar we - althans volgens Madden - de rekening nog van gepresenteerd krijgen. Of het roer moet om. Het is aan jou.

Bill Madden - Child Of The Same God

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

bill_madden-child_of_the_same_god.jpgOnlangs kwam het op een communicatiecursus die ik volgde weer eens aan de orde: je hebt denkers en je hebt doeners. De Amerikaanse muzikant Bill Madden lijkt me een denker. Als je liedjes schrijft over liefde dan kun je dit doen in de trant van ik-hou-van-jou, ik-blijf-je-trouw. Je kunt er ook een diepdroevig verhaal van maken, over "Boska and Admira" die elkaar al vanaf de middelbare school liefhebben. Maar aan de vanaf 1992 verboden liefde tussen de Serviër en de moslima wordt in 1993 in Sarajevo door een scherpschutter een einde gemaakt. De zware tekst wordt gebracht op een emotie opwekkend muzikaal palet. Ik ben geroerd. Madden heeft er over nagedacht, zoals volgens mij over alles. Met een titel als Child Of The Same God had ik het kunnen weten, als ik het al niet van eerdere albums wist. Om misverstanden te voorkomen: een religieus album is het niet. Het gaat om respect hebben voor elkaar. Behalve over de teksten heeft Madden ook over de muziek nagedacht. Geen noot lijkt ergens toevallig staan. Het begint al met de eerste tonen van een orgel dat een stichtelijke sfeer creëert. Een hele trits aan muzikanten staat klaar om hem verder bij te staan, maar nergens is overdaad. Het credo luidt: als het niet nodig is dan niet. Child Of The Same God klinkt - ik doe een poging - muzikaal als Jeff Buckley meets U2 meets Elvis Costello. Gelukkig weet de denker met zijn goede ideeën ook iets te doen. Child Of The Same God is een prachtig album geworden. Gezien zijn voorgangers had ik dat echter al wel gedacht.

Bill Madden - Gone

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

bill_madden-gone.jpgStel dat ik op 6-jarige leeftijd wel naar mijn vriendinnetje toe was gegaan, nadat ze zo nodig naar Duitsland moest verhuizen. Stel dat ik op 9-jarige leeftijd wel besloten had om verder te gaan met muzieklessen na de blokfluitlessen. Tja, stel, stel, stel. Ik word daar zo moe van. Als je gaat graven in het verleden dan zijn er vaak redenen om dit te doen, bijvoorbeeld als het leven niet lekker gaat. Dit zou je met een therapeut kunnen, maar ook alleen. Er zijn ook mensen die dit dan publiceren, bijvoorbeeld in songteksten. Bill Madden doet dit op Gone, aangevuld met zijn sombere visie op de wereld. Ik hoop dat het allemaal helpt om zijn weg te vinden. Muzikaal zocht hij in ieder geval niet alleen zijn weg. Hij riep de hulp in van Billy Mohler als producer, maar ook als muzikant. Madden valt in de categorie singer-songwriter, maar na het eerste akoestische nummer gaat hij verder m.b.v. een hele reeks muzikanten waaronder Jimmy Chamberlin (ex- Smashing Pumpkins / Zwan) en zijn begeleidingsband bij de Jimmy Chamberlin Complex waaronder de eerder genoemde Mohler. Eerst dacht ik nog dat hij goed geluisterd had naar de solo-albums van gitaarheld John Frusciante (die van de Red Hot Chili Peppers), maar verderop gaat de muziek meer in de richting van Eels. Belangrijkste man blijft echter Mohler die weet hoe je een plaat opbouwt en hoe de nummers van Madden tot hun recht komen. Een fijn besluit dus dat hij Gone ging maken. Ik hoop verder dat het goed met hem gaat, en ons nog meer moois gaat brengen in de toekomst. Ziet de wereld er in ieder geval weer wat mooier uit. En dat is wat Madden, tevens activist en boeddhist, toch wil.