*Poef*. Voor ik het weet, ben ik weer helemaal terug aan het begin van de jaren '90. Het decennium waarin ik voor het eerst echt kennis maakte met "alternatieve" muziek en gitaarmuziek. Het decennium ook dat vooral gemarkeerd wordt door de geboorte (en de neergang?) van de grunge, met bands als natuurlijk Nirvana en Pearl Jam, maar ook met Soundgarden en bijvoorbeeld Silverchair. Wie deze cd van Black Stone Cherry opzet, en begint te luisteren naar single "Blind Man", zal verbijsterd zijn over de overeenkomst in stem met Silverchair-zanger Daniel Johns, hoewel de uithalen hier en daar doen denken aan Eddie Vedder. De vier stoer in de camera kijkende mannen op de coverfoto hebben het dan ook helemaal begrepen: als je in Amerika veel platen wilt verkopen in dit genre, zorg dan vooral dat je een mix creëert van de juiste, bekend klinkende gitaarriffs, de goede vierkwartsmaten die op zijn van-dik-hout-zaagt-men-plankens gedrumd worden, en een rauwe rockstem daar overheen. Afgewisseld met af en toe een lekkere rockballad natuurlijk, in dit geval met de welluidende titel "You". Aldus geschiedde. Klink ik misschien een beetje ironisch? Dat hebt u goed gelezen. Er is weinig mis met de rock op deze plaat, laat ik dat voorop stellen. Maar het is allemaal zo gruwelijk voorspelbaar en Amerikaans, dat het mij allang niet meer kan boeien. Zucht. Ik word echt oud.

# 

|

| Joice | 04 september 2008 | reacties (0)

Bij mij is de basis van mijn muzieksmaak gelegd toen ik een jaar of twaalf was. Dat geldt ook voor de jonge jongens van Black Stone Cherry. Ze mogen dan vooral hun roots in de southern rock noemen, bij vrijwel elke song hoor je dat ze meer beïnvloed zijn door de begindagen van de grunge. In de zang van Chris Robertson hoor je hetzelfde achter-de-adem-aanzingen-vibrato als bij Pearl Jam's Eddie Vedder en de zanglijnen van Soundgarden's Chris Cornell, terwijl de ritmesectie en de slaggitaren in het merendeel van de songs zo van Soundgarden's Superunknown afkomstig zouden kunnen zijn. Sterker nog: ook de Yardbirds-cover "Shapes Of Things" wordt flink vergrunged. Dat is niet erg, maar dit bandje wordt nu gehypet als een nieuwe sensatie die teruggrijpt op legendarische bands van de jaren zeventig. Jammer, want het doet af aan wat deze jongens echt zijn en kunnen. De grunge is flink ingezakt na het verscheiden van bands en/of bandleden van Nirvana, Alice in Chains, Stone Temple Pilots en Soundgarden. Black Stone Cherry brengt die sound weer helemaal terug en gooit daar zo nu en dan nog wat restantjes seventies doorheen. Niet alle songs zijn even sterk, maar met songs als "Maybe Someday" en single "Rain Wizard" staat er genoeg op om bij de oude grunger een serieuze partij nostalgie op te roepen.

# 

|

| Prikkie | 20 maart 2007 | reacties (2)