Over Daft Punks Human After All heb ik zeven jaar terug al eens een ei gelegd. Out of the Black, het derde album van Boys Noize, is een robotmatige kopie. De vocoderstem, de lang aangehouden simpele teksten, het gitaar-achtige type synthesizers, het tempo, deze plaat verdient meer dan een vergelijking, het is zowat Daft Punk-plagiaat. "What You Want" is een "Human After All"-doordrukje, "Reality" is "The Brainwasher" maar dan met wat Crystal Castles-achtige vocals, in "Ich R U" zit een stukje "Aerodynamic", "Merlin" is "The Prime Time of Your Life" inclusief die steeds hoger wordende alarmsirene, "Stop" is "Burning", het houdt niet op. Leuke puzzel voor de fans natuurlijk, en een mooie ode aan de grootmeesters voordat ze zelf hopelijk weer iets echt nieuws uitbrengen, maar toch blijf je dan met een album uit 2005 zitten. De gastbijdrage van Siriusmo aan "Conchord" is een welkome afwisseling, maar ook die heeft elders beter werk afgeleverd. Je blijft toch hopen op dat Bloody Beetroots-achtige moment dat alles in de overdrive gaat, maar dat hoeft van Boys Noize kennelijk niet meer zo. Het muzikaal enige echt originele aan Out of the Black zijn daardoor de twee hiphoptracks: Snoop Dogg krijgt een waardige vijfnotige killermelodie mee ("Got It") en Gizzle (wie?) mag in "Circus Full of Clowns" een prettig trage basslijn bevolken. Nou moet gezegd worden dat Boys Noize na een matige tweede plaat hier op zijn minst een return to form maakt door weer consistent en vol plezier te klinken, maar ja, deze plaat IS al gemaakt. Wie muzikaal een beetje is doorgegroeid in deze stijl - ik zat net The Flashbulb en Igorrr te luisteren - kan Boys Noize rustig vergeten anno 2012. Als je Ridha's biografie op Soundcloud leest, waarin hij zegt "I get bored really easily with sounds", kun je weinig anders dan in lachen uitbarsten. Maar goed, dan hebben de andere talenten op Boys Noize Records tenminste iets om te overtreffen.

# 

|

| Stonehead | 20 november 2012 | reacties (2)

Het mag dan een trend zijn voor dance-artiesten om albums uit te brengen om op te vallen, maar de albums van degenen die eenmaal zijn doorgebroken kun je soms maar beter links laten liggen. Na Vitalic komt nu ook de andere gesmaakte Vet Geluid-keizer Boys Noize met zijn tweede album. Het heet Power en laat ik er niet omheen draaien: ik vind hem tamelijk waardeloos. Teveel nummers laten niets anders horen dan een beetje draaien aan filterknoppen ("Nerve", "Transmission") of het herhalen van rare drumcomputerritmes ("Trooper", "Drummer"). Technisch was dat op de vorige plaat natuurlijk ook al zo, en ik vind het moeilijk om uit te leggen wat nou het verschil is tussen de genoemde, vervelende tracks en de handvol wél fijne, ouderwets hysterische werkjes die er op Power staan, zoals "Sweet Light", "Nott" en "Starter" (Goddeau noemt het terecht een flipperkast). Aan de complexiteit ligt het niet. De aanstekelijkheid van single "Jeffer" zit hem er vooral in dat je hem zo met je vingers op tafel meetrommelt. Alex Ridha moet het op Power vooral hebben van de simplistische deuntjes en van zijn remixers. Je kunt beter de EP's kopen. Kortom: jammer, net als van de oerlelijke hoes trouwens. Had ik nu de debuutplaat van Ridha's protégé Shadow Dancer uit mei maar besproken, want zelfs die is met dezelfde middelen veel creatiever en dansbaarder.

# 

|

| Stonehead | 10 november 2009 | reacties (3)

Als er één trend is waar momenteel volgens mij structureel en onterecht te weinig over geschreven wordt in het Nederlandse muzieklandschap, is het de new daft Ed Banger-dancesound wel. Verzin er zelf maar een term voor, maar zo ver zit het niet eens van de 'new rave' en de jaren negentig-revival vandaan. Er is echt een reden dat de X-Ray-tent op Lowlands vorig jaar compleet uit zijn voegen barstte. Zie ook de line-up van festivals als Polsslag en 5 Days Off, en met sterke debuutalbums van o.a. Hadouken! op komst (ook op Lowlands dit jaar) komt er voorlopig gelukkig nog lang geen eind aan. Een leuke staalkaart van allerlei acts vind je op de remix-cd en de al even nieuwe Suck My Deck-mix van Alexander Ridha alias Boys Noize, over wiens debuutplaat ik vorig jaar lyrisch was. Hoe meer distorted de bass, hoe lekkerder het effect wat mij betreft. Prominent op de tracklist van de mix staan Justice en Thomas Bangalter. De set wordt doormidden gezaagd met Laurie Anderson, maar dan hebben we het verrassendste stuk al achter de rug met een remix van Siriusmo (wiens fijne nieuwe EP Diskoding trouwens net uit is). Er staan trouwens nog veel meer Duitse dafts op, onder meer van zijn eigen platenlabel, zoals D.I.M, Puzique, Modeselektor en Apparat. Engels nieuw talent is aanwezig met Shadow Dancer en uiteraard ontbreken ook Fransen als Das Glow, Jackson, Uffie's beatmaker Feadz, Surkins nieuwe single en een oudje van SebastiAn niet. Denk er nog wat classics van Outlander (mashupje?) en Reel 2 Real bij en je hebt een beeld. Een van de betere mix-cd's dit jaar.

Dan Oi Oi Oi Remixed, de net verschenen remix-editie van Oi Oi Oi. Het origineel was al een absolute beuker op de dansvloer - wat wil je met zo'n bandnaam - en op deze opvolger met geïnverteerde hoes doen negen artiesten (waarvan ik de meeste hierboven al genoemd heb) weinig moeite om van het genre af te wijken. Wel maken ze er totaal andere nummers van. Feadz en Apparat dromen fijn weg, A-Trak trekt zijn doos filters tevoorschijn en Para One laat zich van zijn meest onsubtiele kant zien. Ik mag het allemaal wel. Er zitten geen remixen tussen die het origineel echt noemenswaardig verbeteren, maar hetzelfde hoge niveau wordt toch vaak gehaald. Vond je Oi Oi Oi zelf leuk (jaaahh!), dan word je van de remixes net zo blij.

# 

|

| Lowlands 2009 | Stonehead | 16 april 2008 | reacties (2)