Woorden en beelden op File Under over: Brant Bjork
Brant Bjork
Brant Bjork - Gods & Goddesses
Wat ik aan Brant Bjork bewonder is misschien niet eens zozeer de jaloersmakende muzikaliteit van de multi-instrumentalist of zijn werk-ethiek (ik geloof dat hij sinds 1993 elk jaar minimaal één plaat gemaakt heeft; hetzij solo, hetzij met anderen). Het is meer dat zijn werk, hoewel altijd in of meer in de buurt van hetzelfde genre - stonerrock - cirkelend, altijd relevant weet te zijn. Of het nu de albums van Kyuss, Fu Manchu of zelfs die van Mondo Generator zijn of dat hij solo werk aflevert, ik geloof niet dat hij ooit een cd gemaakt heeft die het predicaat slecht heeft gekregen. En ook Gods & Goddesses is weer van hetzelfde kwalitatief hoogstaande laken een pak. Het rockt weer iets meer dan we gewend waren en zijn bandleden hebben ook geen naam meer, want ik zie nergens The Bros meer vermeld. Maar Bjorks gevoel voor de juiste mengverhouding tussen hypnotiserend stonergeweld, soulvolle zang en de gepijnigde melancholie van de blues blijkt ook weer op dit inmiddels zevende soloalbum. Het is niet meer het rauwe geweld dat we ooit via Kyuss tot ons namen, maar een bijna klassiek geluid. Wellicht is het de release van die mooie postume plaat die me de naam ingeeft, maar het valt me nu pas op hoezeer de tracks op Gods & Goddesses de associatie met Jim Hendrix oproepen.
File Under: Zoon van de woestijn
File Audio: The Future Rock (We Got It)
File Video: Punk Rock Guilt
Brant Bjork - Punk Rock Guilt
Terwijl ik op mijn gemak naar Black Rebel Motorcycle Club zit te luisteren (om te compenseren dat ik ze live moest missen), zit ik me te bedenken dat ik ook nog een recensie moet schrijven. Nog voor ik het stapeltje cd's voor de zoveelste keer doorgekeken heb, kom ik in gedachten uit bij Brant Bjork. En dat is geen toeval. Want net als de BRMC straalt de muziek van Bjork (ja, zonder het trema) de landerigheid uit die past bij een broeierig dagje als deze. Niet voor niets was hij ooit lid van stonerrock woestijnbandje Kyuss. Na nog even de drumstokjes beroerd te hebben bij Fu Manchu, ging hij in 1999 zijn eigen weg, en niet geheel onsuccesvol, maar wel iets minder heavy. Zijn stem is niet briljant, de vierkwartsmaten zijn niet briljant, de teksten zijn niet briljant, maar de mix van die drie is wel erg de moeite waard. En verrassend bovendien. "Born To Rock" is bijvoorbeeld, ondanks zijn titel, een bijna lieflijke laid-back track, waarin de groove en de riff heel belangrijk zijn, net als op de rest van de plaat trouwens. Bjork heeft er een handje van om je met titels op het verkeerde been te zetten, want met punkrock heeft Punk Rock Guilt verder ook al niets van doen. Slechts acht nummers telt deze cd, maar opener "Lion One" en afsluiter "Locked and Loaded" klokken allebei in op tien minuten en markeren daarmee het begin en einde van een prima rockplaat.
File Under: Landerige woestijnrock
File Audio: [ MySpace]
Brant Bjork - Saved by Magic
Hij is voor mij een beetje de King of Cool aan het worden. Brant Björk oogt namelijk altijd en overal relaxed. Het is zo'n artiest die op het podium precies hetzelfde is als ernaast. Altijd vriendelijk en relaxed. Misschien is hij wel een beetje te koel, bedacht ik me na het beluisteren van zijn laatste worp Saved By Magic. Een echte band-cd en een dubbel-cd bovendien. Ik kan aardig wat koel verdragen en vind één cd lekker. En dan is het mij bijna om het even of ik Fuckin' A of Fuckin' Be (met kloeke "Sunshine of Your Love"-cover) hoor, maar twee keer vijfenveertig minuten Björk maakt mezelf ook überloom en lodderig. Ik zat me af te vragen waar dit door komt. Volgens mij komt het vooral door de rare manier waarop Saved By Magic gemixed is. De verhoudingen tussen drums, gitaar, zang en bas zijn gewoon heel anders dan dat je meestal hoort. Als ik het oneerbiedig zou zeggen en een beetje lomp uit de hoek zou komen, dan zou ik zeggen dat Saved By Magic verzandt in een geluidsbrij. Dat verzanden blijft blijft gelukkig wel achterwege door het heldere geluid. Ik houd het er maar op dat het een onorthodoxe mix is waar je aan moet wennen. Tel je bij sommige nummers in gedachten flink wat distortion bij de gitaren erbij op, dan wordt het volgens mij namelijk oppermachtige stoner. Maar das war einmahl voor Brant. Bovendien zouden dan de ragfijne details die wel degelijk in de nummers zitten, verdwijnen als sneeuw voor de woestijnzon. En dat zou jammer zijn. Nee, laat Björk maar lekkere lome en koele woestijnblues maken. Daar is hij namelijk zeker wel zeer goed in. Maar wel één cd per keer.
File Under: King of Cool
Brant Bjork - Local Angel
My head keeps rollin', like a summer breeze only some of us sleep at night, and only some of us dream...
Tegen de wind in fietsend het album Local Angel afspelen van Brant Bjork? Niet doen! Die fout maakte ik dus wel. Ten eerste hoor je bijna niets meer vanwege de wind die je de doppen uit de oren probeert te slopen, maar dat is nog niet het ergste. Erger is namelijk dat je veel te hard aan het werk bent om de muziek van oudgediende Bjork tot zijn recht te laten komen. Met opzwellende halsslagaders en kloppende slapen lukt dat niet. Het soort bluesrock op dit album is meer geschikt om rustig bij uit te fietsen, met de wind in de rug en een lekker ondergaand zonnetje. Iets voor de terugweg besloot ik. Brant was drummer in Kyuss en Fu Manchu en hielp hier en daar een handje mee (o.a. bij Mondo Generator, Auf der Maur). Gaandeweg is hij van het hokje Desert Rock opgeschoven naar een meer bluesier en rustiger vaarwater, compleet met een 70'er-jarensound, wanneer dat nodig is. Die voorliefde voor voorbije tijden wordt nog even onderstreept door twee covers, te weten "I Want You Around" (Ramones), en het welbekende "Hey Joe" (ja, van wie?). Rasmuzikant Brant maakt het eigenlijk nergens te wild. Noem het maar relaxed, dat komt meer in de buurt. Slechts enkele nummers hebben een stevig fundament, meestal blijft het beperkt tot een enkele gitaar met wat simpele begeleiding.
File: Bjork Brant - Local AngelFile Under: relax nou eens, hup!
Brant Bjork - Keep Your Cool
Ik geef het je te doen. Koel blijven in de streek waar Brant Bjork vandaan komt. Een ieder die wel eens in de buurt van Palm Desert geweest is, weet dat dat echt niet een eenvoudige opgave is. Niet zo verrassend dat het geluid dat Kyuss liet horen op haar eerste platen zo gortdroog en schroeiend heet klonk. Wel verrassend was dat ze er zo veel succes mee hadden. Oké, niet zoveel als Queens of the Stone Age nu, maar dat ze zo maar tekenden bij Elektra en nog steeds coole platen uitbrachten was toch op zijn minst opmerkelijk. In dat licht bezien is het misschien niet echt opmerkelijk dat drummer Brant Bjork koos voor een baantje als Pizzaboer en voetballer na de opnames van Sky Valley. Om vervolgens net zo vrolijk weer snel terug te keren naar Palm Desert met Fu Manchu een stapel Cd's op te nemen, de halve wereld rond te touren terwijl hij Queens of the Stoneage liet lopen omdat hij minder wilde touren. Bovendien pakte hij ook weer op waar hij goed in was en nog steeds blijkt te zijn: gortdroge stonerrock maken. En coole gortdroge stonerrock bovendien. Want zijn derde soloplaat Keep Your Cool (een echte soloplaat, Bjork speelde alles zelf in), ademt hitte en doet je stofhappen maar klinkt ondanks dat toch cool en relaxed, met een vette groove.
File: Brant Bjork - Keep Your Cool
File Under: Stoner Alone