Wat zou Brendan Benson ervan vinden dat nu alle besprekingen van zijn werk Jack White ter sprake brengen? Het kontje dat White gaf door samen met hem The Raconteurs te beginnen kon Benson zeker gebruiken, maar kwam het eigenlijk niet te laat? De Amerikaan is al zo'n twee decennia actief, bracht tal van bejubelde solo- én band-platen uit, die niettemin aan de kassa weinig succes kenden, dus met andere woorden bijzonder weinig mensen bereikten. Ook uw recensent niet. En nu? Nu is Benson een goedgeklede, meestal tevreden veertiger, poserend op een grijs hoesje, en kent zijn powerpop eveneens een wat blasé gevoel. Op What Kind Of World staan genoeg degelijke liedjes, maar de plaat klinkt wollig. Het kost wel een weekje luisteren om er een zekere scherpte in te ontdekken, en dat is voor het genre toch wat lang. Dan deed het recente werk van Fountains of Wayne en het zeer verwante Nada Surf me respectievelijk muzikaal en tekstueel meer. Het drie minuten en drieëndertig seconden durende “Light of Day” is de leukste hier aanwezige track, het perfecte popliedje begint Mountain Goats-snerpend, om vervolgens achteloos in een jubelend meerstemmig retro-refrein los te barsten. Let ook even op de perfect klinkende baslijn in de opbouw naar het laatste refreintje. Tom Petty knikt goedkeurend. 'Candlelight upon your face [..] I don't care if I ever see the light of day'.

Luke Temple zal bijzonder vaak te horen krijgen dat zijn stem op die van Paul Simon lijkt. Laten we hopen dat hij dat nog niet zat is, want mij betreft zingt iederéén zo. De oude bard (bekend van Art Garfunkel) bracht in 2006 het samen met Brian Eno gemaakte Surprise uit. Een aandoenlijke poging tot een modern indie-album, in zijn geheel nauwelijks geslaagd te noemen, maar de flodders die wél raak waren emotioneerden me enorm. Het door Temple geleide Here We Go Magic is jong, Brooklyns en hip en lukt op A Different Ship dus wél wat Simon tevergeefs probeerde. En dat een hele plaat lang! Vanaf het (t)rommelende intro tot het langgerekte einde dat bíjna een cirkel naar de begingeluiden maakt is het hier genieten. Eerst en vooral dus van De Stem. 'Well it's hard sometimes to be close' opent Temple, maar ondertussen komen zijn ijle, vaak in wankelend falsetto-gezongen vocalen héél dichtbij. Terecht hebben ze een prominente plek in de mix. Zijn bandgenoten spelen er klaterende gitaarpop bij, vanzelfsprekend met Afrikaanse accenten - denk ook maar weer aan Vampire Weekend - maar dan heel koeltjes gebracht. De liedjes zijn intens zonder ook maar een wenkbrauw op te trekken. Veel repetitieve grooves, af en toe doorsneden met een waaiertje frisse synthesizers. Hoe meer elektronica er langskomt hoe meer het geluidsbeeld aan de Wild Beasts doet denken. Maar ook een jangly Feelies-achtig liedje als “How Do I Know” werkt in al zijn klassieke eenvoud.

# 

|

| Ludo | 11 augustus 2012 | reacties (0)

Michael Carpenter wacht al verdomd lang op loon naar werken. Hij is ondertussen aan zijn achtste cd toe, maar het lukt hem maar niet om op te krabbelen tot een plek in de spotlights. Ik had eigenlijk verwacht dat zijn vorige plaat Rolling Ball het balletje wel aan het rollen zou brengen voor hem, maar het succes bleef uit. Da's behoorlijk onverdiend, want de man laat met Redemption #39 wederom horen dat je voor kekke powerpop in de breedste zin van het woord bij hem echt wel aan het goede adres bent. De stem van Carpenter is met de jaren wat meer op die van Tom Petty gaan lijken, maar dat vind ik zelf geen minpunt. Al zijn liedjes ademen namelijk puur vakmanschap uit en bevatten bijna altijd wel zo'n fijne eigenwijze powerpop draai of gouden koortje. Al kan hij zich natuurlijk in een meer recht-zo-die-gaat honky tonk-track als "Workin' For A Livin'" of in een met waterige Wurlitzer-klanken opgesierde ballade als "Don't Let Me Down Again" ook prima redden. Overigens is het geluid van deze nieuwe cd wel wat ongepolijster dan die van zijn voorganger. Da's best raar als je weet dat Carpenter ruim twee jaar heeft gesleuteld aan Redemption #39. Normaal levert dat vaak een meer smooth geluid op, maar nu blijft die valkuil kloeke tracks als "Can't Go Back" en "The King Of The Scene" bespaard. Die laatste is overigens een bijzondere mashup van Queen en Jellyfish. Hopelijk krijgt deze vakman snel eens loon naar werken.

Loon naar werken heeft mede powerpopper Brendan Benson ondertussen wel gehad. Ik was erg verbaasd dat hij zomaar in eens op een plaat en het podium stond met Jack White als zijnde de Raconteurs. Ik wist al wel dat White een zwak had voor Benson, maar dat ze samen een band zouden beginnen, dat had ik echt niet verwacht. Het doet me deugd dat Benson gewoon verder gaat het uitbrengen van cd's onder eigen naam, want zo hoor ik hem toch het liefst. My Old, Familiar Friend is ondertussen zijn vierde. Hierop borduurt hij op zijn dooie gemakkie verder waar hij met The Alternative To Love gebleven was: goudeerlijke powerpop met een hele dikke knipoog naar zijn helden Lennon en McCartney ("Gonowhere" had zo op een Wings-plaat gekund) en Big Star. Lekker compact gebundeld in tien liedjes. Af en toe dendert er wel een herinnering aan Raconteurs doorheen, maar die neem ik wel op de koop toe. Dat retrorockrandje dat broeide waarschijnlijk al wel langer onderhuids bij Benson, dus ik kan moeilijk verwachten dat hij dat nu, onder eigen naam opererend, opeens weer onderdrukt. De glorieuze powerpop overheerst namelijk en daar gaat het mij om. Vooral van die lekkere koortjes kan ik geen genoeg krijgen. Hopelijk lukt het Benson met deze goede cd dan ook om met een complete band op tournee te gaan. Dan komen zijn liedjes veel beter tot hun recht dan wanneer hij zijn liedjes met slechts twee man sterk ten gehore brengt zoals in 2005. Of dat gaat lukken zal ik in november wel zien als hij hier weer langs komt.

# 

|

| Storm | 26 augustus 2009 | reacties (0)