Woorden en beelden op File Under over: Bright Eyes
Bright Eyes
�Later weer over whisky en vrouwen, nu even over Jezus en Boeddha�
Na een tijdelijke onderbreking van zo�n drie jaar verscheen onlangs weer een nieuw album van Bright Eyes, genaamd The People�s Key. In deze tussentijd begon Conor Oberst zijn soloproject samen met The Mystic Valley Band, waartoe ook Bright Eyes-lid Nate Walcott behoorde. Alleen muzikant/producer Mike Mogis hield zich even afzijdig. Wanneer er een grap wordt gemaakt die Mike niet begrijpt zegt hij meteen lachend: 'Ik snap hem ook niet hoor, is zeker een Mystic Valley Band-verwijzing.' Met z�n drieën zijn ze de enige vaste leden van Bright Eyes, dat verder per album de samenstelling van zijn gastmuzikanten wisselt. Inmiddels hoort Mike er gelukkig weer helemaal bij en hoeft hij geen grappen meer te missen. De vrolijkheid straalt dan ook van de band af.
Bright Eyes
Bright Eyes - The People's Key
Het is intussen bijna vier jaar geleden dat Conor Oberst een volledige plaat uitbracht onder de naam Bright Eyes. In de periode hierna nam hij een plaat op met de Monsters Of Folk en een tweetal solo-platen, die echter niet zoveel deden. Vorig jaar verscheen echter uit het niets de heruitgave van de EP One Jug Of Wine, Two Vessels, die voor de gelegenheid was aangevuld met enkele splinternieuwe tracks. En nu is er dan eindelijk weer een echte Bright Eyes-plaat. En dat is er niet zomaar eentje. Onze Conor heeft namelijk hiermee meteen een van zijn meest stevige doch uiterst poppy platen uit zijn indrukwekkende carri�re gemaakt. De roots- en americana-invloeden zijn teruggeschroefd ten faveure van pakkende refreinen, stevige gitaren, creatief gebruik van studio-trucage en een stel refreinen die zich na een enkele luisterbeurt al vastkleven in je schedel. Door de ronduit moderne productie haakt deze plaat meer aan bij het ondergewaardeerde Digital Ash In A Digital Urn uit 2005 dan bij de country-plaat I'm Wide Awake, It's Morning uit datzelfde jaar. The People's Key zit vol met catchy songs, zoals eerste single "Shell Games", het stevig rockende "Jejune Stars", het draaiende "Triple Spiral" en de prachtballad "The Ladder Song". Natuurlijk zullen er nog altijd mensen zijn die maar moeilijk kunnen luisteren naar Oberst's dik aangezette dramatiek, maar voor de liefhebbers zoals ik is dit gewoon dik genieten. Ik kan voorlopig niet stoppen met luisteren naar The People's Key en mijns inziens is dit de eerste echt goede indierock-plaat van 2011. Nu maar hopen dat dit niet de laatste Bright Eyes-plaat is, zoals Oberst ons wil doen geloven in diverse recente interviews, want dat zou ik echt zonde vinden.
File Under: De eerste goede indierock-plaat van 2011
File Audio: [MySpace]
Bright Eyes / Neva Dinova - One Jug Of Wine, Two Vessels
Deze plaat is zowel een re-issue van oud materiaal als een hernieuwde samenwerking tussen twee bevriende songwriters. De eerste versie van deze samenwerking tussen Bright Eyes' Conor Oberst en Neva Dinova's Jake Bellows stamt namelijk uit 2004, en deze heruitgave bevat naast de zes oorspronkelijke nummers een viertal nieuwe songs, opgenomen ergens vorig jaar. Dit is tevens Obersts eerste plaat onder de naam Bright Eyes sinds Cassadaga uit 2007 (sindsdien bracht hij een solo-plaat uit onder zijn eigen naam en een plaat met de supergroep Monsters Of Folk). De leadzang wordt op deze plaat gebroederlijk afgewisseld tussen Oberst en Bellows, waarbij Bellows blijkt te beschikken over een prettige bariton, die mooi kleurt met Obersts kenmerkende krakende stemgeluid. De eerste vier nummers zijn van vorig jaar en laten een iets eclectischer productie horen dan de alt.country waarin Oberst zich het meest in thuis voelt, hier en daar duiken distortion-gitaren op en geregeld is er een olijk orgeltje te horen. De zes oudere nummers verschillen zowel in geluid als in kwaliteit nauwelijks van het nieuwe spul, en laten horen dat zowel Bellows als Oberst tot de betere indie-songwriters van deze generatie behoren. Een prima tussendoortje dus, en nu maar hopen dat Oberst weer eens een ouderwetse klapper van een Bright Eyes-plaat aflevert, zoals Lifted uit 2003 er eentje was.
File Under: Geslaagde collaboratie-plaat
File Audio: [MySpace]
Bright Eyes
Als ik mijn ouderwetse analoge cassettetaperecorder installeer kijkt Conor Oberst ge�nteresseerd toe. "Analog tape is the best", merkt hij droogjes op. Hij kan het weten. Al op zijn dertiende maakte hij in de kelder van zijn ouders opnames van zijn eigen nummers op een viersporenrecorder. Op het nieuwste album, Cassadaga, lijkt het analoge stramien van voorheen vaarwel te zijn gezegd. In vergelijking met de doorgaans sobere opnames van eerdere albums vallen nu de immense sound en de weelderige orkestratie op.
Oberst: Bij Wide Awake en Digital Ash [de twee albums die in 2005 gelijktijdig uitkwamen] hadden we heel sterk de insteek twee homogene, los van elkaar staande platen te maken waarin de verschillende aspecten van onze muziek scherp tot uiting konden komen. Met Cassadaga deden we eigenlijk het tegenovergestelde. We gingen de studio in en namen zo’n dertig nummers op, om op een gegeven moment eens terug te kijken welke daarvan bij elkaar op een album zouden kunnen horen. En wat betreft de orkestratie: we hadden altijd al wel wat strijkers in onze nummers, maar we probeerden meer een orkest te imiteren door middel van multitracking. Voor Cassadaga heeft [pianist, trompettist] Nate Walcott alle arrangementen thuis geschreven en mij daar telkens demootjes van gestuurd. Aan die opnames zijn we flink gaan sleutelen en huurden we uiteindelijk een ensemble in om alles echt op te nemen. De benadering van dit album was al met al minder doordacht en we hebben in vergelijking met vorige opnames meer tijd voor het hele proces genomen.
Lees verder..Bright Eyes
Bright Eyes
Bright Eyes - Cassadaga
Jong zijn heeft zo zijn voordelen. Zo kom je nog (bijna) iedere dag nieuwe dingen te weten. Ook over muziek. Juist over muziek. Zo associeerde ik country eigenlijk vooral met foute mannen en vrouwen met hoeden die suffe line dance pasjes deden. Natuurlijk had ik wel eens van Kenny Rogers en Johnny Cash gehoord, maar omdat ik zoveel nieuwe muziek luister kom ik niet toe aan de golden oldies. Maar vandaag heb ik weer iets geleerd. Bright Eyes schijnt countrymuziek te maken. Ik ben dan geen kenner van het genre, ik hoor eigenlijk alleen heel erg mooie popliedjes. Maar de kenners zullen het beter weten: dit is country. Als dat zo is kan country godsgruwelijk ontzettend ontiegelijk mooi zijn. Nou heb ik twee jaar geleden wel naar I'm Wide Awake, It's Morning geluisterd, maar op ��n of andere manier was die plaat toen geen blijvertje in mijn cd-speler. Ach, misschien was ik er nog wat te jong voor. Conor Oberst (27) is eigenlijk ook te jong om zulke doorleefde, haast nostalgische, muziek te maken. Waar haalt die jongen zoveel levenswijsheid vandaan? Zoals in openingstrack "Clairaudients (Kill Or Be Killed)" bijvoorbeeld (eerste twee minuten doorspoelen!). Deze akoestische aanklacht tegen de veranderlijke wereld bezorgde mij bij de eerste keer luisteren al kippenvel. In het haast opgewekte Four Winds, wat in contrast staat met de tekst, geeft Oberst de drie geloven er van langs. 'The Bible's blind, the Torah's deaf, the Qur'an's mute. If you burned them all together you'd get close to the truth'. Tien van de dertien nummers zijn raak. Dat is een heel mooi gemiddelde. Als u iets van een jong gastje aan wilt nemen: luistert allen dit album.
File Under: Als dit country is, houd ik van country.
File Audio: [Four Winds] [No One Would Riot for Less]
Bright Eyes
Bright Eyes - Noise Floor (Rarities 1998-2005)
De meest polariserende poppersoonlijkheid van de afgelopen jaren moet haast wel Conor Oberst alias Bright Eyes zijn. Of je vindt hem geweldig, of je hebt een hartgrondige hekel aan zijn stem en persona; een tussenweg lijkt er bijna niet te bestaan. Op het grote ILM-forum zijn er al meerdere topics te vinden waarin op uiterst creatieve manier zijn einde beschreven wordt. Mij dondert het niet. Ik behoor tot de groep liefhebbers en kan me zeer goed verplaatsen in zijn songteksten en liedjes, en ook zijn af en toe overemotionele voordracht ontlokt meer dan geregeld kippenvel bij ondergetekende. Ik durf hem zelfs gerust de Dylan van onze generatie te noemen, al gaat me dat waarschijnlijk punten kosten bij de rest van de popjournalistieke goegemeente. Ook dat dondert mij niet. Nee, laat Conor maar gewoon zijn indie/americana/folk-gang gaan, zolang het op dit niveau is hoor je mij niet klagen. Deze kliekjesverzamelaar doet het dan ook wederom goed in huize Marty, 16 songs lang is het genieten van allerlei b-kantjes, onuitgebrachte tracks en thuisopnames, met als persoonlijke favorieten de songs "Drunk Kid Catholic" en de Daniel Johnston-cover "Devil Town". Laat de haters hun gal maar weer spuwen, deze schijf blijft bij mij voorlopig op de repeat.
File Under: Kliekjesverzamelaar van hoog niveau
File Audio: [Bright Eyes op Myspace]
Bright Eyes
Bright Eyes - Digital Ash In A Digital Urn
"Eigenlijk heb ik maar ��n grote wens in het leven en dat is zanger in een band zijn" schreef Ewie net. Maar hij is het niet. Ik heb geluk, ik ben het wel. Ik heb dubbel geluk want ik "huil geen platen vol zoals Conor Oberst dat doet", hoor ik u denken. Ja, er zijn genoeg mensen die zijn stemgeluid vergelijken met een krakende kasteeldeur die smacht naar een drupje olie. Die mensen luisteren waarschijnlijk ook niet naar The Cure of anders klinkend gekrakeel van bijvoorbeeld Billy Corgan of Tom Waits. So be it. Ik heb het al lang losgelaten dat mensen de stemkleur van sommige zangers niet kunnen verdragen. Sinds Lifted.. heb ik derhalve geen enkel probleem met Bright Eyes. Sterker nog, Conor Oberst zette hiermee gelijk een dijk van een plaat neer en gaat daar nu vlotjes overheen met twee volledig separate albums. Een akoestische en een meer met elektronica gearrangeerde plaat. Medescribent Ewie pinkte reeds een traantje weg bij de eerste, dit tweede schijfje mag er evenzo zijn. Met een nog grotere hoeveelheid gastmuzikanten fietst Oberst door zijn ogenschijnlijk nonchalant gearrangeerde liedjes heen. Maar nonchalant of niet, de plaat zit vakkundig in elkaar en komt verrassend melodieus uit de hoek. Nummers als "Gold Mine Gutted", "I Believe in Symmetry", en "Easy/Lucky/Free" zijn genoeg redenen om deze plaat herhaaldelijk op te zetten. Vrolijk is het allemaal niet, sfeervol des te meer. Het is dus een lastige keuze: liedjes gedompeld in elektronica en mooie puntige instrumentatie, of liedjes waarbij de akoestische gitaar de boventoon voert. Ik kan nog niet kiezen en ik wil nog niet kiezen. Nu niet en waarschijnlijk volgend jaar nog niet. Mooi, mooi, mooi.
File Under: Indie en alt.country, maar aanzienlijk minder akoestisch
File Audio: [ Take It Easy (Love Nothing)] [Gold Mine Gutted ]
Bright Eyes - I'm wide awake, it's morning
Eigenlijk heb ik maar ��n grote wens in het leven en dat is zanger in een band zijn. Ik zou eigenwijs en oprecht mijn ding doen. Ik zou het publiek laten huilen als ik me waardeloos voel en uit hun dak laten gaan op gelukkige momenten. Ik heb echter weinig muzikale aanleg, mijn droomwens zal dus wel nooit uitkomen. Het is niet anders. Misschien heb ik meer geluk in een volgend leven. Conor Obest, de opperdespoot van Bright Eyes, heeft echter wel aanleg. Erg vrolijk lijkt hij er echter niet van te zijn op de semi akoestische schijf I'm wide awake, it's morning. Naast een hele stapel gastmusici wist hij niemand minder dan Emmylou Harris te strikken als achtergrondzangeres. Zij vergezelt hem in drie nummers op deze muzikale alt.country-reis. Soms denk je dat Conor het liefst dood zou willen, maar op andere momenten ziet hij toch wel wat de ontsnappingen van de eenzaamheid zijn. Veel vrolijker is het leven ook voor een 24-jarige kennelijk niet. Het levert echter wel een prachtige melancholische plaat op, waarbij ik zelfs een traan liet. Aangezien de muzikale kwaliteiten van Conor mij ontberen rest er mij weinig anders dan deze cd aan te prijzen en me erbij neer te leggen dat schrijven over plaatjes op File Under ook een soort van podium is. Het is alleen afwachten of er iemand reageert op dit virtuele podium.
File Under: Semi akoestische alt.country
File Audio: [Lua] [We are nowhere and it's now]