Toch is het maar apart werk, dat recenseren. Je kunt soms het kaf van het koren van het kaf scheiden en zo de aandacht vestigen op onbekende meesterwerkjes die anders wellicht verborgen zouden blijven. Maar in andere gevallen krijg je werk binnen waarvan je alleen maar kunt verzuchten: wat voeg ik nog toe met mijn recensie? Ik bedoel: de hoeveelste recensie van Bruce Springsteen's nieuwe werkje Working on a Dream zou dit zijn? En moet ik nog uitleggen wie Springsteen is en in welke genre hij zich beweegt? De man is een genre op zich! Dat is een genre heel veel fans, die toch de plaat wel downloaden kopen en zelfs waarschijnlijk al in huis hebben, voordat deze recensie verschijnt. En dan maakt het niet uit of de recensie goed of slecht is. En ach, zou Springsteen nog echt wakker liggen van de plaatverkoop? Zijn politieke statements komen beter voor het voetlicht buiten zijn muziek om en echt verdienen doet hij met de komende toer. Met ouderwetse concerten van een uurtje of drie, waar met een beetje geluk misschien zelfs vijf nummers van de meest recente plaat langs zullen komen. Wat wil je ook met zo'n oeuvre. Maar had Springsteen deze plaat dan maar helemaal niet moeten uitbrengen? Natuurlijk wel! Al was het maar omdat we anders een puik nummer als opener "Outlaw Pete" hadden moeten missen. Want Springsteen kan het nog wel, hele goede nummers schrijven. Oké, de impact is wat minder dan ten tijde van Born to Run, maar Working on a Dream misstaat niet in 's mans oeuvre. Het enige puntje van kritiek is dat de plaat te lang is. Een ietwat meer zelfkritiek bij de keuze van de tracklist had kunnen voorkomen dat we in sommige nummers de studio horen spreken in plaats van het liedje. En het liedje is toch de kracht van Bruce en de kracht van zijn platen. Maar een kniesoor die daarop let. In de zomer gaan we gewoon weer uit ons dak. En dan kan het niet lang genoeg duren…

# 

|

| Gr.R. | 06 februari 2009 | reacties (4)

Het feit dat Bruce Springsteen de E Street Band voor het eerst in vijf jaar op laat draven voor zijn nieuwe cd Magic wil nog niet zeggen dat Magic automatisch ook een vrolijke, opbeurende plaat is geworden. Het tegendeel is eerder waar. Hoe meer ik de plaat draai, des te treuriger ik hem vind worden. En dan heb ik het niet over de kwaliteit van de liedjes, want hoe vaker ik Magic draai des te beter wordt 'ie ook. Het zit onderhuids, in de sfeer die Magic met zich meedraagt. Ondanks dat er flink gerockt wordt door The Boss en zijn kornuiten en een groot deel van de nummers behoorlijk energiek is, gaat er voor mijn gevoel maar weinig hoop vanuit en overheerst melancholie en ergernis. De oorzaak hiervan ligt grotendeels in de (oorlogs)politiek van de huidige president George W. Bush. 'Who'll be the last to die for a mistake', zingt Bruce in "Last to Die" en het laat zich eenvoudig raden waar dat over gaat. Ook in andere nummers echoot de afkeer van Springsteen voor de situatie waarin Amerika zich op dit moment bevindt. Dus mijmert hij over vroeger en hoe moeilijk het zal worden om de boel weer op de rails te krijgen (in "Long Walk Home"). Mooi is de vertelling over de thuiskomst van de oorlogsveteraan in "Gypsy Biker". Weer geen vrolijke vertelling, want ook deze biker kwam thuis in een grafkist. Het is Bruce op zijn best, maar ook op zijn treurigst.

# 

|

| Storm | 07 oktober 2007 | reacties (3)

Wellicht had u dezelfde reactie als ik toen u zag dat de nieuwe Springsteen "We shall overcome" ging heten: "Nee hè, toch niet zo'n Live-achtig Jottem-wat-is-het-fijn-om-een=Amerikaantje-te-zijn-plaat, met teveel testosteron en te weinig subtiliteit!?" De ondertitel, "The Seeger Sessions" verraadt echter al dat dit album een heel andere kant opgaat. Die Seeger is namelijk Pete Seeger, folksinger annex politiek activist. Bob Dylan voordat Bob Dylan dat zélf was, zeg maar. In 1997 werd Springsteen uitgenodigd voor een tribute-album voor Seeger en een cover van "We shall overcome" was het resultaat. Springsteen geeft in de liner notes toe dat hij op dat moment nog weinig van Seeger wist. In de jaren erna veranderde dat en dankzij Soozie Tyrell, violist bij zijn E Street band kwam hij in contact met een groep folkmuzikanten. Dit album is het resultaat van drie dagen opnemen, zonder repetities maar met bakken vol plezier, bij Springsteen in de huiskamer. Het zijn niet de gebruikelijke grote riffs, het is zelfs niet overwegend gitaarmuziek, het is folk met fiddles, accordeons en banjo's. Springsteen's ruige stem past uitstekend bij de vertolkingen van Seeger's Songs. Nou ja, Seegers songs zijn vaak traditionals waar Seeger weer zijn eigen draai aan gaf. Springsteen en kornuiten geven op hun beurt weer een draai aan die versies van Seeger. Bij de cd zit ook nog een dvd met een documentaire en opnamen van vier songs van de cd en nog twee bonusopnamen. Lekker ontspannen folk voor rockers is het resultaat.

# 

|

| Prikkie | 09 juni 2006 | reacties (1)