Het is een warme lenteavond in april. De locatie was een naar mijn mening te grote bioscoopzaal, in een hoog gebouw naast de bouwput die eens voor het Centraal Station moest doorgaan. We kennen elkaar al jaren, jij op het podium, ik daar altijd vlak voor. Al twee jaar geleden belde je me voor een foto en je vertelde me het idee, wat ik niet verder mocht vertellen. "Want anders gaat Trijntje Oosterhuis er zometeen nog mee vandoor", zei je lachend. Je had besloten om een ode te brengen aan jouw grote idool en ging daarmee het land door. Eerst op de Parade, toen wat intieme zalen, maar het hoofddoel was de theaters. 'Joni Mitchell, dat is toch die hippie met die veel te hoge stem?', vroeg ik mij zelf nog af. Het moge duidelijk zijn, ik had niets met haar en al helemaal niet met haar muziek. Oké, "River" vond ik mooi maar dan eigenlijk vooral in de versie van mijn idool, Sarah McLachlan. Maar, gelukkig, die avond in Kriterion, speelde je geen covers, maar maakte je de liedjes eigen. Vanaf het moment dat Martijn die eerste snaar aansloeg voor "Woman Of Heart And Mind", werd de te grote zaal opeens een klein en intiem zaaltje. Zelfs het afgaan van het brandalarm kon daar niets meer aan veranderen, het brak zelfs het ijs een beetje. Je sprak met passie tussen de nummers door over Joni en haar liedjes en jij en je geweldige band presteerden het die avond die passie op mij en de rest van het publiek over te brengen. Je liet ons zelf een nummer zingen, jij op de rand van het podium zittend tussen bloemen en kaarsjes. Het was de juiste beslissing deze avond, die gedeeld werd met familie, vrienden en kennissen, te registeren voor het nageslacht, want er hing iets in de lucht. Het was het officieuze startschot van die theatertour waar ik niks over mocht zeggen. Ik hoop dat de cd en de dvd zo zijn geworden zo als je je ze had voorgesteld. Ik vind het in ieder geval prachtig. En zo kan ik nog eens nagenieten van die avond en die liedjes van Joni. Hoewel, vanaf nu zijn het vooral ook liedjes van Charlie Dée.

# 

|

| Danny | 29 september 2009 | reacties (0)

'Ik hoop altijd dat als ik de radio aanzet dat ik er op ben.'
Zelf had ik in eerste instantie de neiging om haar gewoon Renée te noemen, Charlie Dée is immers alleen maar haar artiestennaam. Toch betrap ik me er op dat ik consequent Charlie denk. Het maakt haar zelf weinig uit.'Veel mensen noemen me Charlie, dat gebeurt heel vaak. Ook door leerlingen (Charlie geeft les aan de Herman Brood-Academie). Ik doe daar niet moeilijk over, in mijn hoofd is er geen verschil. Sommige mensen vergeten écht je normale naam, maar als mijn man 's morgens naast me wakker wordt, noemt hij me gewoon Renee.'

Als we de kamer inlopen waar we een klein uurtje zullen praten, loopt Charlie gelijk naar het radiootje dat aan het eind van de tafel staat. Ze friemelt wat aan de knoppen. Pas aan het eind van het interview wordt me duidelijk waarom: 'Ik hoop altijd dat als ik de radio aanzet dat ik er op ben.' Het had goed gekund deze keer, want haar nieuwe cd Love Your Life is Radio 2-cd dus alle nummers komen deze week voorbij. Dat de verrassing er voor de mensen dan misschien een beetje vanaf is, dat deert haar niet. Ze wil dat de mensen komen naar podia om haar te zien, want daar is Charlie Dée er de afgelopen paar jaar achter gekomen hoe zij en haar band echt klinken. En dat is anders dan op haar vorige cd. Dus alle aandacht is welkom.

# 

|

| Interview | Storm | 01 mei 2007 | reacties (4)