Terwijl we gisterenavond liggend in het gras naar de ondergaande zon aan het kijken waren, vertelden we elkaar verhalen over vroeger. Dezelfde als altijd. En weer lachten we weer onbedaarlijk hard toen we vertelden hoe we toen over elkaar dachten. Zij vonden mij maar een enorme saaie grijze muis, ik vond hen aanstellerige zusjes. Lelijk ook nog eens. Van die meisjes die wel zeggen dat ze niet willen opvallen, maar ondertussen van links naar rechts en van voor naar achter continu in het centrum van de belangstelling staan. Die vertoning op die talentenjacht was gênant. Niet dat ik daar wel wilde staan overigens. Maar nu denken we heel anders over elkaar en kunnen niet meer zonder elkaar. Het duurde uiteindelijk best lang voor de vonk oversloeg tussen ons. Ik herinner me dat moment nog heel goed. Ik snap hun doen en laten veel beter en, wat ook scheelt, ze gedragen zich ook normaler. Wijsheid komt nog steeds met de jaren, en niet alleen bij mij. Natuurlijk zijn ze nog steeds baldadig en anders, maar het aanstellerige is eraf. Man, wat hadden we een lol met die vieze opplaksnorren gisterenavond. Natuurlijk zag het er niet uit, maar zo’n geintje, dat kan best. Helemaal na al die flessen rosé die we al ophadden. Uiteindelijk gingen we zelfs nog zingen ook. Tot diep in de nacht. Wat is het toch heerlijk om ze dan te horen. De ene als een engel, de ander als het zusje van Kermit de Kikker. Het klopt nu, het maakt gelukkig. Het mag oneindig doorgaan. Dat geldt niet voor mijn enorme kater.

# |

| Storm | 24 mei 2010 | reacties (5)

Was er al geen middenweg mogelijk in de waardering van Cocorosie, de documentaire van David Kleijwegt bevestigde dat nog eens (deel 1 tot en met 6 op YouTube). Of je vindt de zusjes Cocorosie enorme aanstelsters - niet in de laatste plaats vanwege hun bizarre stemmen - of je bent een groot fan en je neemt alles voor lief, vindt het zelfs allemaal waanzinnig prachtig. In The Eternal Children bleek dat muziek maken niet domweg muziek maken is, maar een zogenaamde way of life. De zusjes staan volledig buiten de echte wereld en creëren hun eigen werkelijkheid. Dat elfjes 's nachts hun haar knippen is maar een klein detail van deze enorme fantasiewerkelijkheid waarin Bianca en Sierra Cassady eten, drinken, slapen, wonen, werken, leven en dus muziek maken. De freakfolk is hun met andere woorden op het lijf geschreven. Met The Adventures of Ghosthorse and Stillborn is daar het derde verhaal dat de meisjes deze wereld in sturen. Aan de binnenkant het sprookje van het ontstaan van dit album: "From her humble beginnings in the South of France, the saga sailed the Seven Seas all the way tot that icy crack in the Earth's crust just outside of Reykjavik." Toch is dit album, ontstaan in een parallel universum, het meest toegankelijke album dat Cocorosie tot nu toe maakte. Los van de opera-achtige stukken, de als altijd hekserige stemmen, de kraak- en piepgeluidjes uit speelgoedinstrumenten en de zweverige melodieën, blijven de liedjes op dit album erg sterk overeind, op elk moment, en heeft dit album veel meer aantrekkingskracht dan dat het mensen zou afstoten. Minder freak, misschien wel. The Adventures of Ghosthorse and Stillborn is de beste kennismaking met Cocorosie en misschien een breekpunt voor de mensen die de zusjes tot op dit moment enkel aanstelsters vonden.

# |

| Jnnk | Lowlands 2007 | 09 april 2007 | reacties (4)

Ik zit in een zonnig hotelpark aan de Linnaeusstraat tegenover Bianca Casady, de jongste helft van CocoRosie. De vogels boven ons fluiten wat onsamenhangende deuntjes en ik wissel wat informele informatie met haar uit als haar bestelde consumptie gebracht wordt. Ze - ho eens even. Is dat - is dat whisky? Neeeee, dat kan niet, zo vlak na het middaguur. Toch? Dat is appelsap. Dat moet wel appelsap zijn. Ik kijk op mijn blaadje met vragen en - naja! Dat glas! Hallo, dat is dus whisky! Dat is toch geen whisky? Ik ben er nooit achter gekomen.

CocoRosie zijn twee Amerikaanse zusjes die elkaar twee jaar geleden in Parijs opeens niet meer stom vonden. In een plaatselijke badkuip zijn ze toen muziek gaan maken met behulp van alles dat voorhanden was en geluid produceerde: of dat nou een wekkerradio of de op hun Parijse dak kletterende regen was. Ze wisten een label te vinden dat hun wonderlijke geluidsexperimenten uit wilde brengen en met behulp van opdringerige mp3blogs en enthousiaste pers lukte het ze om zich een onverwacht omvangrijke niche van de muziekmarkt eigen te maken. Ook ontdekten ze dat snorren op elkaars gezichten tekenen een activiteit was waar ze beiden genot uit haalden. Vervolgens gingen ze touren, touren, touren, touren en touren, en binnenkort verschijnt hun tweede album, Noah's Ark. Waarschijnlijk gaan ze dan weer touren.

# |

| Interview | Lowlands 2007 | Marten | 05 september 2005 | reacties (11)