Niet dat ik een liefdedeskundige ben, maar het kan verkeren: zo ben je helemaal hoteldebotel van iemand en zo zit je jezelf af te vragen waar die zotte verliefdheid vandaan kwam. Je bent dan van de roze wolk af en weer met beide voeten op de grond om een tijdje later weer in dezelfde val te stappen. Ook in de muziek kun je helemaal weg zijn van een album. Zo zijn er dankzij mijn enthousiasme over het debuut Birds, Happiness & Still Not Woried zeker vijf exemplaren in mijn vriendenkring verkocht. Maar aan de liefde kwam langzaam een eind. Op de opvolger Few Chances Come Once In A Lifetime werd het experimentele ingeruild voor een meer commercieel geluid, en The 3rd Album vond ik bijna niet om door te komen zo saai. Toch was ik wel benieuwd hoe het nu verder ging met mijn oude liefde Coparck. Het kwartet heeft een extra gitarist erbij in Gijs Coolen van Woost en maakt zelfs gebruik van een gastmuzikant namelijk niemand minder dan trompetist Eric Vloeimans. Coparck lijkt zelf ook te beseffen dat het zo niet langer zo door kon gaan en mij zou verliezen, maar A Dog And Pony Show is een prima poging om de liefde weer terug te winnen. Het experiment is terug, ik word weer geboeid. Ideeën worden niet eindeloos gerekt, maar komen meer tot hun kern in kortere liedjes. Zo goed als hun debuut is misschien wel wat teveel gevraagd: maar mijn vrienden (en u lezer) kan ik aanraden om dit album zeker eens te beluisteren.

# |

| Ewie | 14 oktober 2009 | reacties (5)

Na eerdere albumtitels als Birds, Happiness & Still Not Worried en Few Chances Come Once In A Lifetime is The 3rd Album een saaie titel voor het nieuwe en inderdaad derde Coparck-album. Wat was ik in 2001 weg van het debuut van deze Amsterdammers. Door mijn enthousiasme hebben zeker vijf mensen in mijn omgeving het aangeschaft en stond het volgens mij zelfs op nummer één in mijn jaarlijst. Coparck werd gedropt door de platenmaatschappij, er werd van drummer gewisseld, maar begin 2005 was er plots toch een opvolger. Het herkenbare Coparck-geluid was er nog steeds, maar de verrassing was er een beetje af. Toch was ik blij dat de band weer van zich liet horen en kregen ze mij de voordeel van de insluipende twijfel. En dan is het 2007 en mag ik het derde album hier bespreken. Er werd weer van platenmaatschappij gewisseld, maar daar is op zich niet veel van te merken. Het album gaat namelijk verder waar de voorganger eindigde. Mensen die dan ook pas zijn aangehaakt bij de voorganger of zelfs bij de reclamemuziek die het nummer "The World Of Tomorrow" was zullen dan ook niet teleurgesteld worden. De melancholie cirkelt wederom langzaam naar zijn hoogte en het geluid is onder leiding dit keer van een Reyn Ouwehand beter dan ooit. Maar bij het nogmaals draaien van het debuut mis ik toch het zoeken naar de juiste weg en het onvoorspelbare dat dit met zich meebrengt. The 3rd Album is een album dat na een tiental draaibeurten voor mij alles prijsgegeven heeft en het vervangen van het promo-exemplaar voor een waarschijnlijk prachtig uitgevoerde officiële editie zal bij mij achterwege blijven. Toch gun ik ze een doorbraak, want voor sappelen in de marge is de band te goed.

# |

| Ewie | 04 januari 2007 | reacties (8)

Ik was vast en zeker één van de laatsten die Coparck ontdekte. Nou ja, in ieder geval zeker niet de eerste. En dat ik zo laat was, was best raar. Ik las toch de Oor, luisterde radio en hing rond op de juiste delen van internet. Dat had me toch in ieder geval nieuwsgierig moeten maken, want het Coparck woord viel daar vaak en eigenlijk altijd in positieve bewoordingen. Ik was er ongevoelig voor. Toen ik Birds Happiness And Still Not Worried ontdekte was Coparck al lang en breed gedropt door hun platenmaatschappij Labels/Virgin. Daar moesten alle Nederlandse acts opzouten. Ik durf mijn handen er niet voor in het vuur te steken maar dit is toch wel de voornaamste reden dat ik zo lang heb moeten wachten op Few Chances Come Once In A Lifetime. Of was de creativiteitsbron gewoon uitgeput na de geboorte van Birds...? Mijn verwachtingen waren nu dus wel torenhoog. Misschien dat ik daarom in eerste instantie wat mopperig was over deze nieuwe cd. Gelukkig was er een kerstreces. En dat reces zorgde ervoor dat Few Chances... alle tijd had om rustig te groeien omdat ik naast veel ouwe meuk ook nieuwe plaatjes veelvuldig kon draaien. Goed, ik ben niet zo aangenaam verrast als bij Birds. So be it. Ik moet Coparck misschien ook niet tekort doen. Het blijft namelijk wel een bijzonder bandje. Na de vele draaibeurten begon er toch weer wat moois te bloeien tussen Coparck en mij. Die geraffineerde liedjes, de flirt van de samples en elektronica en gitaarwerk in geslaagde songs. En als Sonja Hamel (van Bauer-faam) dan nog een liedje ("Lazy Days") opsiert met haar stem trekt het de boel dik boven de grauwe middenmoot uit en is de initiële teleurstelling verdwenen als sneeuw voor de zon.

# |

| Eurosonic / Noorderslag 2007 | Storm | 12 januari 2005 | reacties (3)