Woorden en beelden op File Under over: Counting Crows
Counting Crows
Counting Crows
Counting Crows - Saturday Nights & Sunday Mornings
Er zijn veel Counting Crows-haters, ook binnen de File Under-redactie. Ik kan het wel begrijpen. Je moet tegen Adam Duritz met zijn klaagzangen kunnen. Ook zijn de liedjes toegankelijk, maar na een verrassend debuut weinig vernieuwend. De band is inmiddels geliefd bij het grote (indierock mijdend) publiek en als klapper op de vuurpijl is er dan nog de samenwerking met Bløf. Toch zijn ze ook buiten Nederland, Amerika bijvoorbeeld, erg populair: hun nieuwe album Saturday Nights & Sunday Mornings stond daar zelfs bovenaan de cd-verkooplijsten. Ondanks wat tussendoortjes (een dvd, een live-album) was het lang stil met nieuw werk van de mannen uit San Francisco. Hard Candy verscheen in 2002. Het was een album waarop de kraaien steeds gelukkiger leken en de muziek frivoler. Dat was op de eerste twee albums wel anders. Saturday Nights & Sunday Mornings is weer een stap terug naar die tijd. Ondanks dat het even duurde voor het kwartje viel, moet ik toch zeggen dat de twee kanten van de cd mij bevallen. Saturday Nights gaat over de verleidingen van een wilde zaterdagavond in de grote stad. Sunday Mornings gaat over de bezinning de ochtend erna. Aanvankelijk is er rock ('n' roll) en later is er emotie. Gil Norton mocht de eerste kant produceren (hij deed ook het tweede album) en Brian Deck (o.a. Iron and Wine en Califone) is verantwoordelijk voor de tweede kant (op één Norton-productie na). De cd overschrijdt de lengte van een uur net. En dan heb ik het nog niet over het extra materiaal voor de Nederlandse markt dat met behulp van de cd op internet te verkrijgen is en een toegevoegde bonustrack. Al is er tot op heden weinig bijzonders te halen en mag je raden samen met wie ze het nummer spelen.
File Under: Niets om je voor te schamen
File Audio: [ MySpace]
File Video: [You Can Count On Me][1492]
Counting Crows - New Amsterdam: Live At Heineken Music Hall
Gatver, ik haat Hinnikenbier. Het is gedrocht. Objectief ben ik dan ook niet, want ik kom uit het Oosten. Daar houden ze nu eenmaal van dat merk met de G. Het spreekt dus vanzelf dat ik nog nooit in die bierhal in Amsterdam was. Ook al omdat ik niet van grote massa's houd. Ik was dus ook niet bij de concerten die de in ons land erg populaire Counting Crows op drie avonden in februari 2003 aldaar gaven. Dit was zelfs al voor de samenwerking met Bløf - die ik overigens nooit begrepen heb -, maar waarschijnlijk wel een nieuwe doelgroep aangeboord heeft. Misschien wel voor deze nieuwe lichting is er nu een dubbelcd uit is met een geknipte versie van deze avonden getiteld New Amsterdam: Live At Heineken Music Hall - wat zou het biermerk eigenlijk betaald hebben voor de vermelding van hun naam? -. Adam Duritz en zijn mannen putten voornamelijk uit materiaal van hun laatste studioalbum uit alweer 2002 Hard Candy aangevuld met een selectie van ouder materiaal. De normaal wel eens te lange monologen van de frontman zijn zo ongeveer verwijderd. Wat overblijft is een af en toe juichende menigte en vooral prachtig uitgevoerde niet rammelende uitvoeringen van de nummers. Door het knippen heb ik echter niet de indruk naar een live optreden te luisteren, maar naar een studio optreden met ingemixt publiek. Dat is jammer, maar door de samenstelling van de nummers is het voor de verzamelaars van live albums een prima aanvulling op de alweer uit 1998 stammende Across A Wire. Voor de nieuwkomer is het een prima kennismaking met de Amerikanen en voor de fan een aan te schaffen ding. Mocht je echter niet meer dan een liefhebber zijn dan kun je het album best laten. Eén nieuw nummer "Hazy" is een te magere aanvulling op de collectie. Bovendien is de band aan nieuw materiaal aan het werken en wie zegt dat dit ene nummer daar dan niet alsnog op staat.
File Under: En nu snel weer een studioalbum!