Woorden en beelden op File Under over: Crazy Lixx
Crazy Lixx - Riot Avenue / Player - Addiction EP
Twee jaar geleden besprak ik het vorige album van de Zweden van Crazy Lixx, New Religion. Schaamteloos kopiëren van (vooral) Def Leppard, Mötley Crüe en Aerosmith, was toen mijn oordeel en daar is niets aan veranderd. Net als de vorige keer is de uitvoering prima en zijn de songs in hun genre heel behoorlijk. En eigenlijk ben ik daarmee al volledig uitgepraat over deze cd. Vermakelijk, maar volledige creatieve stilstand. Meer valt er niet over te zeggen.
Player is de band van onder andere... houd u vast... Ronn Moss, acteur - soort van - in de soap The Bold And The Beautiful. Player had in 1978, voorafgaand aan Moss' acteercarrière een Amerikaanse hit met "Baby Come Back". In 1995 kwamen bassist Moss en zanger/gitarist Peter Beckett weer bij elkaar voor een nieuw album. Deze digital-only Addiction EP is de opmaat voor een nieuw album dat na de zomer zal verschijnen. Hoewel de andere carrière van Moss in Europa meer last dan voordeel zal bezorgen, kun je concluderen dat de heren in alledrie de songs prima zomerse rock met fraaie harmonieën ten gehore brengen. Het loopt wel nogal wat uiteen: "My Addiction" is een song die ondanks de West Coast-uitvoering Beatlesque invloeden verraadt, "Too Many Reasons" is een wat voorspelbare op-en-top-Amerikaanse ballad en de nieuwe versie van "Baby Come Back" - die hit van destijds, weet u nog? - doet in deze versie wel heel sterk aan Hall & Oates denken. Ik hoop dat de lijn van "My Addiction" wordt doorgetrokken, want dat is veruit de beste track van het setje.
File Under: Niets nieuws onder de vermakelijke zon
File Video: [LixxTube]
File Spotify: [Riot Avenue]
File: Player - Addiction EP
File Under: Wisselvallig opwarmertje
File Spotify: [Addiction EP]
Crazy Lixx / Crashdïet
Iets zegt me dat Zweden in Europa een van de best verkopende markten is voor Def Leppard. Crazy Lixx is namelijk wéér zo'n Zweeds bandje dat schaamteloos Def Leppard kopieert. Luister maar eens naar "My Medicine (R.O.C.K.)". Koortjes, echo op de drums, tja... wat hebben ze niet gekopieerd van Def Leppard? New Religion is hun tweede album, maar originaliteit duikt er nergens op. Okee, niet álles is volgens de formule van Def Leppard. Soms is het Mötley Crüe ("The Witching Hour") wat de klok slaat, of Aerosmith (de ballad "What Of Our Love")... Positieve zaken zijn er echter ook te melden: de songs zijn prima happy-go-lucky-rockdeuntjes en de uitvoering is zowel qua zang en instrumenten als qua productie (van Chris Laney) uitstekend. Het is daarmee een lekker rockalbum, maar met het soortelijk gewicht van een veertje en de originaliteit van Oranjeprullaria.
Ook al geproduceerd door Chris Laney is Generation Wild van Crashdïet. Ook Zweden, ook makkelijk in het gehoor liggende pretrock. Als ik de bandnaam met i-umlaut zie en de wel heel traditionele "rockposes voor bakvissen" op de website, bekruipt mij het gevoel dat dit alleen maar nog minder origineel zal zijn. Dat valt mee. Niet dat er iets verrassend of nieuw is, maar je hangt iets minder snel associaties met andere bands aan de nummers. Of dat een goede zaak is, kun je je afvragen. Het is namelijk wel erg grauwe middenmoot qua songs en uitvoering. Crazy Lixx viel tenminste nog op door de lekkere uitvoering waar dit Crashdïet simpelweg niet opvalt. Ze doen niet echt iets fout, maar het is sleaze zoals die in Zweden aan de lopende band wordt gemaakt, en met enige regelmaat nog beter ook.
File Under: Def Leppard/Mötley Crüe/Aerosmith (doorhalen wat niet van toepassing is)
File Audio: [LixxSpace]
File: Crashdïet - Generation Wild
File Under: Vöörspëlbäär
File Audio: [DïetSpace]