Woorden en beelden op File Under over: Damien Rice
Damien Rice - Live From The Union Chapel
Dit live-tussendoortje van Damien Rice is een beetje een rare cd. De opnames ervan stammen namelijk al uit 2003. Je zou, juist omdat de man continu op tournee is, verwachten dat er sinds die tijd toch wel genoeg nieuwe live-opnames gemaakt zijn van Rice om met iets nieuws op de proppen te kunnen komen. Toch is er voor gekozen om deze opnames die gemaakt zijn in de kerk in Londen uit te brengen. Het is ook minder raar dan je denkt, want The Union Chapel is volgens mij ook wel precies een plek waar Damien Rice op zijn best tot zijn recht komt. Veel beter dan in bijvoorbeeld Heineken Music Hall. Al vond ik 'em ook daar meer dan overtuigend. Maar stiekem miste ik Lisa Hannigan, die sinds maart dit jaar geen deel meer uitmaakt van het reizende gezelschap van Rice. Op deze live-cd is Lisa vanzelfsprekend nog wel aanwezig. Ze doet zelfs solo een nummer: "Silent Night". Geheel a-capella is haar vertolking van deze traditional bloedstollend mooi. Daarom is het ook zo jammer dat Live From The Union Chapel helaas maar zo kort duurt. Na zesendertig minuten slechts is de pret helaas voorbij. Er moet die avond toch meer moois opgenomen zijn naast de prachtige uitvoeringen van de vier nummers die overbekend zijn van o en de drie nog niet eerder op cd vastgelegde nummers? Ik vind het raar en vooral heel jammer, maar dat leed wordt grotendeels verzacht door de uitvoeringen van "Volcano", "Delicate" en "The Blower's Daughter", die van grote schoonheid zijn.
File Under: Kort, maar krachtig kerstgeschenk.
Damien Rice
Damien Rice
Damien Rice - 9
Het gebeurt me nog steeds met enige regelmaat dat vrienden (en vooral ook vriendinnen) mij vragen wat toch in hemelsnaam die schitterende muziek is, wanneer ik Damien Rice' O weer eens heb opgezet. Er zijn blijkbaar nog steeds mensen te vinden die zo gelukkig zijn om nog kennis te kunnen maken met dit inmiddels drie jaar oude pareltje. Ik ben er nog steeds niet op uitgeluisterd maar begon toch wel een beetje te vrezen dat we weinig meer van meneer Rice zouden gaan horen. Het was al een tijd nogal stil en ik kon mij zo voorstellen dat hij lekker met zijn zuurverdiende pak duiten naar de zon was vertrokken. Gelukkig ligt er met 9 alsnog een opvolger en ik ben meteen weer helemaal gegrepen door de Rice-kriebels. Vooral openingsnummer en eerste single "9 Crimes" is zo geweldig mooi, met grote dank aan de ontroerende stem van vaste assistente Lisa Hannigan, dat het kippenvel direct zijn weg weet te vinden. In essentie is 9 niet veel anders dan O, ook nu weer van die breekbare liedjes die soms ontaarden in een groots bombast. Je zou hooguit kunnen tegenwerpen dat alles nu misschien een stukje minder spontaan en ongedwongen overkomt, maar dat komt vast ook doordat er niet zo'n mooi verhaal aan dit album vast zit. Het grote succes van het debuut heeft er in ieder geval toe geleid dat er deze keer met een heus marketingoffensief gemikt wordt op een miljoenenpubliek en ook de liedjes zijn nog ietwat toegankelijker geworden. U hoeft dus zeker niet vreemd op te kijken wanneer Damien Rice binnenkort gezellig tegen Jamie Cullum en Amos Lee staat aangeschurkt in de platenkast van uw schoonouders. Dat maakt de mythe van de arme straatmuzikant weliswaar wat minder sprekend, het is wel een terechte beloning voor een op sommige momenten geniale liedjesschrijver.
File Under: Kippenvel
File Audio: [Klik
File Video: ["Dogs" Live in Tilburg]
Damien Rice - O
Twee jaar heeft Damien Rice aan zijn debuut lopen schaven. Op een bepaald moment werd het zelf als grap gebracht bij optredens dat de plaat 'o' zo klaar zou zijn. Niet dus. En toen die plaat er eindelijk was (01.02.02) duurde het nog tot bijna een jaar voordat ik er mijn handen op wist te leggen. Nu ja handen, eigenlijk kwam ik er bij toeval op doordat ik ergens een klein stukje over hem las en de korte cd-titel me intrigeerde. De titel komt uit het door David Arnold (maker van vele soundtracks) rijk georkestreerde nummer 'Amie' en men zegt dat dat weer komt uit de franse novelle "The Story of O", geen idee of het waar is. Wat wel waar is is dat Damien Rice een schoonheid van een plaat afgeleverd heeft. Met een stem die ergens ligt tussen Jasper Steverlinck van Arid en Jeff Buckley bezorgt hij je echt dikke lagen kippenvel. Muzikaal ligt het echter dichter bij Nick Drake en andere engelse folk singer-songwriters. Sober, maar smaakvol, begeleid op de meeste tracks houdt Rice het hoge niveau waarop de plaat met 'Delicate' inzet een uurlang vast tot tot de melancholische afsluiter 'Eskimo' . In Ierland is de plaat ondertussen platina (15.000 platen). Dat zal in Nederland wel niet zo snel gebeuren, maar ik denk dat er heel wat mensen zullen zijn die als een blok zullen vallen voor deze plaat als ze hem ��n keer gehoord hebben. Zanger en band zijn al bezig met de opvolger van deze plaat die hopelijk niet nog eens 2 jaar op zich zal laten wachten, want dat zou doodzonde.
File: Damien Rice - O
File Under: Nick Drake ontmoet Jeff Buckley in Ierland