Woorden en beelden op File Under over: Dan Sartain
Dan Sartain - Too Tough To Live
´Hey Ho, Let´s Go´, daarmee kun je Too Tough To Live samenvatten. Dan Sartain komt alleen niet uit New York, maar uit Birmingham, Alabama. Hij is ook een tijdje na de heren van The Ramones geboren, namelijk in 1982. Maar verder houdt Sartain het ook kort en krachtig: de langste song duurt één minuut en eenenveertig seconden. En daar staan er dan dertien van op deze schijf. Dat is zelfs voor Ramonesbegrippen wel wat aan de korte kant, maar gezegd moet worden dat elke klap raak is. De gitaar gromt, de zang is rauw en de ritmesectie stuwt het tempo lekker op. Met titels als "Fuck Friday" en "In Death" weet je al dat het niet in het straatje van de brave burgerman ligt. Ik durf echter wel te stellen dat het wat minder open deuren intrappend had gemogen. De verrassing is ver te zoeken. Of je moet Sartain laten spelen op de plaatselijke braderie. Ik denk dat heel wat mensen dan zullen zeggen: ´Hey Ho, Let´s Go´.
File Under: It´s the fuckin´ rock ´n´ roll
File Audio: [MySpace] [Soundcloud][Grooveshark]
File Social: [Blog][Facebook]
Dan Sartain - Legacy Of Hospitality
Het grootste probleem met rockabilly is dat alles exact zo moet als In de jaren vijftig. Dat betekent dat je twee kanten op kunt: je wordt een anachronisme omdat je kleding, kuif en gitaren getrouwe kopieën zijn (en je geen tijd hebt om goede nummers te schrijven). Of je kneedt het genre tot iets anders en speelt bijvoorbeeld psychobilly. Slechts een hoogst enkele keer ben je van jezelf zo echt en authentiek dat je boven alle navolgers uit steekt . Dan zou je dus Dan Sartain kunnen heten. Deze Amerikaan brengt al jaren in eigen beheer en op kleine labels muziek uit, maar nu hij sinds een jaar of wat bij One Little Indian zit, was het blijkbaar tijd voor een grote schoonmaak. Op Legacy Of Hospitality worden opnames uit de jaren 1999 tot 2009 bij elkaar geveegd. Dat betekent dat behoorlijk morsige opnames afgewisseld worden met hoogtepunten als de twee openingsnummers "Atheist Funeral" en "Voo-Doo". Naast een niet geheel originele, maar wel fijne klassieker als "Besame Mucho" horen we ook de onverwachte cover van "Telegram Sam" van Marc Bolan en een scherp duet als "Much Too Late". Niet alles klinkt even spetterend, maar met wat slim programmeren houd je meer over dan slechts een restjesplaat. En meer dan klassieke rockabilly.
File Under: Voorbij de jaren vijftig
File Audio: [MySpace]
File Video: [Walk Among The Cobras]
Dan Sartain
'Rockabilly-fans zijn een stelletje snobs'
Dan Sartain ziet eruit als de James Dean van de punk rock. Of het gemene broertje van Johnny Depp uit de film Cry Baby van John Waters. In werkelijkheid is hij echter een stuk toegankelijker. Ik spreek de rocker uit Alabama, Verenigde Staten, voorafgaand aan zijn concert in de Exit in Rotterdam begin mei, over onder andere zijn nieuwe plaat Legacy of Hospitality, rockabilly en het afwassen van borden in pizza-restaurants.
Je nieuwe album Legacy of Hospitality is een verzameling liedjes van 1999 tot 2009. Waarom breng je dit nu uit?
'Fans hebben me erom gevraagd, dus ik dacht, waarom niet? Sommige nummers zijn maar in heel beperkte uitgave uitgebracht, bijvoorbeeld maar honderd exemplaren. En andere nummers zijn zelfs nog nooit uitgebracht.'
Hoe zou je je eigen muziek omschrijven?
'Het verandert eigenlijk constant. Mijn nieuwste muziek kun je denk ik het beste vergelijken met de Ramones. Welke ontwikkeling er in mijn muziek zit? Mijn muziek is eigenlijk steeds eenvoudiger geworden. Vroeger maakte ik nummers met complexe structuren, die klonken alsof ik eenzaam en depressief was. Nu zit er nog wel agressie in mijn nummers, maar is het ook meer 'upbeat'. Ik ben ook maar gewoon een normale jongen, die van punk rock houdt en iets vrolijkers wilde doen.'