Woorden en beelden op File Under over: David Gray
David Gray - Foundling
David Gray had de smaak goed te pakken bij het schrijven van nummers voor zijn vorige plaat Draw The Line. Ongeveer een jaar na het verschijnen van die cd is er al weer een nieuwe plaat van zijn hand. Het aantal restjes van rond Draw The Line was zo groot dat hij er makkelijk weer een album mee kon vullen. Restjes is wel een erg fout woord voor de songs op Foundling. Zo ervaar ik de songs namelijk nergens. Wat wel opvalt, is dat ze een stuk ingetogener zijn dan op zijn voorganger. Dat vind ik wel prettig, want dat is de kant van Gray die ik het liefst hoor. Dat ik het zo fijn vindt dat Gray deze kant kiest komt ook doordat hij op deze momenten me het meest doet denken aan de helaas veel te weinig nieuwe muziek producerende David Baerwald. Als hij zingt, begeleid door slechts akoestische gitaar (en een tweede stem in de refreinen), bijvoorbeeld in "When I Was In Your Heart", dan komt zijn stem juist zo goed tot zijn recht. Ook klein met piano ("Holding On") en eventueel wat warme weemoedige blazers op de achtergrond, zoals in "A New Day At Midnight", laat Gray zijn beste kant zien. Heerlijk is ook de dromerige saxofoon die in "We Could Fall In Love Again Tonight" een rokerige nachtclub uit komt rollen om ervoor proberen te zorgen dat de liefde weer hartstochtelijk op gaat bloeien. Foundling komt ook in een iets duurdere deluxe editie waarop nog acht nummers extra staan. Tekenend is dat ik hierop de meer uptempo nummers hierop duidelijk de minste vindt. Doe mij maar die slow songs.
File Under: Mijn favoriete kant van David Gray
File Audio: [MySpace]
David Gray
David Gray - Draw The Line
Het moet toch heerlijk zijn om te kunnen zeggen dat je het meest succesvolle album van Ierland op je naam hebt staan en dat je daarmee U2 zelfs achter je laat. Het overkwam David Gray met zijn album White Ladder. Het nadeel voor Gray is echter dat dat succes uit 1998 stamt en dat hij het daarna nooit heeft kunnen evenaren. Met zijn nieuwe album Draw the line komt hij echter weer dicht in de buurt van het vrije gevoel van dat succesalbum. Dat gevoel hoor je al meteen terug in opener "Fugitive". Een mid-tempo nummer wat meteen het verschil met voorganger Life in slow motion aangeeft. De liedjes hebben meer pit en Gray gebruikt zijn specifieke stemgeluid voller en krachtiger dan voorheen. "Jackdaw" en "Stella the artist" zijn hier mooie voorbeelden van. Een ander verschil is dat Gray in zijn tekst meer naar buiten treedt over zichzelf. 'I‘ve been doubting yours baby/I've been doubting mine/I've been out of circulation/Where the sun don't shine/I've been doubting fame and wealth/Charity, even Love itself' zingt hij in het titelnummer, waarmee hij toch wel de vinger op de zere plek ligt betreffende de voorgaande albums. Dit album klinkt veel opgewekter, bijna vrolijker. De laatste verandering ligt ook al op het vocale gebied. Gray kiest voor dit album voor twee opvallende gastoptredens. Allereerst zingt singer-songwriter Jolie Holland een prachtige tweede stem in "Kathleen". Maar het hoogtepunt in samenwerkingen komt samen in "Full steam ahead", waarop Annie Lennox, het duet met Gray tot grote hoogte stuwt. Het is wonderbaarlijk hoe de nasale stem van Gray past bij het donkere maar warme stemgeluid van Lennox in een samenzang. Met Draw the line heeft Gray een luchtig en verfrissend, maar warm album gemaakt wat in het verlengde ligt van zijn grootste succes. En met meerdere draaibeurten groeit dit album alleen maar meer tot de perfecte nazomerplaat.
File Under : Het logische vervolg op White Ladder
File Audio : Gray-space
File Video : Fugitive
David Gray - Live in Slow Motion
Ik weet niet meer hoeveel sokken je voor me breide. Wat ik wel weet is dat er nog maar één paar over is en dat ik ze zaterdag stiekem aangedaan had onder mijn pak toen we afscheid van je namen. Ze zijn behoorlijk aan het slijten, maar nog niet versleten. Ik heb ze nu alweer aan. Omdat het fijn voelt en omdat ik het afscheid dat zo onverwacht snel kwam nog even rek. Mijn voeten met hun zachte grijze omhulsel leunen op de salontafel en ik kijk naar de tv waar David Gray mijn verdriet probeert te verzachten met een fijne show. Live In Slow Motion, opgenomen in de Hammersmith Odeon aan het eind van zijn tour die volgde op de release van Life in Slow Motion. Ik staar van mijn sokken naar het beeld en weer terug. Het geluid heb ik zachtjes staan, maar hard genoeg, dat wel. Ik probeer te genieten van David Gray die liedjes speelt van zo ongeveer al zijn cd's en dat lukt me best, want Gray is behoorlijk op dreef tijdens deze show. Ik vind het ook wel fijn zo, vanavond, bijna twee uur lang mijn gedachten bijna op nul en kijken naar Gray die zijn gitaar veelvuldig verwisselt voor de piano. Ik moet gniffelen als ik Gray in bijna identieke pose zie zitten als het shot dat George maakte van de show in 013. Daar was ik wel graag bij geweest, maar het was al uitverkocht. Live in Slow Motion is een goed alternatief en "Friday I'm in Love", de afsluitende cover van The Cure, doet me zelfs even glimlachen. Ik zie de sokken in ieder geval gemoedelijk meetikken op de maat van de muziek. Dag.
File Under: Een fijn avondje afleiding
David Gray
David Gray - Life In Slow Motion
Het zal een jaar of vijf geleden zijn dat we in het vliegtuig sprongen, jij en ik. De trein naar Schiphol vertrok vroeg, dat weet ik nog wel. Dat ik mijn stuurpin in de vertrekhal naar een andere wereld hielp ben ik ook nog niet vergeten. Gelukkig was er in Cork een aardige taxichauffeur die mij naar een fietsenmaker bracht terwijl jij een beetje in mineur daar op dat stenen muurtje moest wachten. Wat zeg je? Saai? Ben je gek. Er zaten hele grote goudvissen in dat vijvertje hoor. Niks saai! Weet je nog? Dat verschrikkelijke Cork? Volgens mij fietsten we over de snelweg die rotstad uit, want in Ierland mag je nog op de snelweg fietsen. Ze hebben er maar twee geloof ik, maar toch. Het was maar wat eng. We fietsten al die schiereilandjes af. Van Cork naar Beagle, waar de zon eindelijk begon te schijnen, en van Beagle naar Dingle. En toen naar noorden, met de pont over de Shannon. In Galway stond dat rare meisje op de camping. Vergeten? Ze wilde met ons mee naar dat festival. Maar wij hadden genoeg aan elkaar, ben je dat werkelijk vergeten? Ik niet. 's Avonds zetten we de radio aan als we in ons tentje gekropen waren. In onze slaapzak luisterden we radio, we hoorden voor het eerst Coldplay. Toen Coldplay nog leuk en onbekend was. Dat zijn ze allang niet meer. Wat zeg je? Nee, die laatste cd kun je links laten liggen. Weet je wie we nog meer hoorden? Nee? Ik wel. David Gray. Ja, juist ja! Die! Babylon! Als ze onze fietsvakantie met die regen en die wind en die schiereilanden en dat prachtige groene Ierse land ooit gaan verfilmen en er een soundtrack bij nodig hebben... juist. White Ladder van David Gray. Volgens mij hebben we zelfs jarenlang gedacht dat hij een echte Ier was. Dat was een foutje, ja. Maar wat ik je zeggen wil: David heeft een nieuwe cd gemaakt. Bij het eerste nummer wist ik al hoe laat het was. Meer van hetzelfde maar zó mooi. Gelukkig Ierland is maar een klein eindje vliegen.
File Under: Liedjes als langzaam voorbij trekkende wolken.
David Gray - A New Day at Midnight
Op mijn computer draait meestal een jukebox gevuld met een allegaar aan mp3s. Metal, pop, dance, lo-fi, avant-garde, diarree, hiphop. Het kiezen van een CD uit de kasten naast de computer vind ik meestal te lastig. Wat moet ik in godesnaam opzetten? Het leuke van zo'n bak bytes is dat je nog eens wat leuks ontdekt waar je niet eens van wist dat je het hebt. Die harde schijven zijn tegenwoordig zo groot dat in een hoek ergens op je H: of I:-schijf wel iets zit waarvan je niet wist dat je het hebt. Dat gebeurt me dus vandaag. Ik denk tijdens het aanmaken van een teller voor deze blogspot: "Ik ken dit nummer (Dead in the Water) van David Baerwald helemaal niet!" Hoe kan dat nou? Snel naar mijn IRC log waar de jukebox draait en verrek, het is een andere David: David Gray. Het is blijkbaar een track van zijn nieuwe plaat A New Midnight. Jukebox uit en de rest van de tracks maar eens beluisteren. En inderdaad David Gray klinkt wel verdomd veel als David Baerwald. A new Midnight is meer een logisch vervolg op het enorm onderschatte Triage dan de dit jaar verschenen "Here Comes the New Folk Underground" van Baerwald zelf! Tot nu toe had ik David Gray rechts laten liggen, maar ik geloof dat ik hem toch eens een kans ga geven want ik heb gewoon twee David platen die meer dan te pruimen zijn!
File: David Gray - A New Day at Midnight
File Under: David & David