Devin Townsend schijnt het lastig te vinden verschillende moods op een en hetzelfde album met elkaar te verenigen. Vandaar dat het ene album in de ambienthoek zit en het volgende snoeiharde metal bevat. Dat maakt dat het voor mij altijd weer even afwachten is wat ik van een Devin Townsend-album vind, want noch de vage ambient noch diens meest extreme metalplaten kunnen mij echt bekoren. Met Epicloud heeft hij (deze keer weer onder de naam Devin Townsend Project) naar eigen zeggen een plaat gemaakt waarop hij de verschillende stijlen wel naast elkaar kon gebruiken. Inderdaad zijn er gospelkoorklanken ("Effervescent!", "Liberation"), zijn er meezingbare powerballads ("Where We Belong") en ongenadig hakkende gitaren en drums ("Kingdom"). De songs zijn in de basis relatief eenvoudige nummers en uiterst geschikt om mee te brullen. Dat alleen is al opmerkelijk voor Townsend. Maar laat het maar aan hem over om songs die ook tot stadionbrullers uitgewerkt hadden kunnen worden tot metalbombast te maken. Metalbombast? Ja, geen prog, daarvoor is de basis te simpel. Zijn band is klein - inclusief Townsend vijf personen - maar voor ons kikkerlandje is de aanwezigheid van Anneke van Giersbergen een bijzonderheid. Voor anderen ook trouwens, want Van Giersbergen zorgt niet alleen voor sfeervolle achtergrondzang, ze speelt ook de hoofdrol op "Grace" en doet dat met verve. Epicloud is snoeihard, dromerig én toegankelijk. Devin Townsend is dus volledig geslaagd in zijn opzet. En wat belangrijker is: het is een prachtalbum geworden. De alleskopers mogen hun portemonnee leegschudden, want naast de 1cd-versie is er een dubbel-cd met 10 demotracks, een vinylversie met 1 andere extra track en weer twee andere iTunes-only-tracks.

# 

|

| Prikkie | 30 september 2012 | reacties (0)

“Het komt als poepen”, aldus Devin Townsend. Dat kun je ook wel stellen als je in een zeer korte tijd een dikke zestig nummers schrijft, die bij nader inzien in te delen zijn in een viertal verschillende categorieën. De basis was een project om nieuw werk te schrijven terwijl hij nu eens niet onder de invloed was van drank en drugs. Het werkte dus en onder het moniker The Devin Townsend Project zijn de nummers op een viertal platen terecht gekomen. Ki en Addicted verschenen al in 2009, Deconstruction en Ghost komen nu uit. En zoals Ki en Addicted al enorm verschilden, kunnen we stellen dat dat voor Deconstruction en Ghost nog veel meer geldt. Townsend heeft zelf zijn manische metal vehikel Strapping Young Lad op een laag pitje gezet, maar fans van Strapping Young Lad kunnen Deconstruction blind aanschaffen. Wat een ongelofelijke bak teringherrie. Met "Praise the Lowered" wordt het album nog kalmpjes ingezet, maar daarna is het volle kracht vooruit en 70 minuten doorstampen op een album met poep- en piesgrappen. Deconstruction is wellicht het meest manische album dat Townsend ooit gemaakt heeft.

Ghost staat daar haaks op. Want de eerste naam die mij te binnen schoot bij het beluisteren was Enya! Ghost is een ambientachtig album, met een prominente rol voor de (dwars)fluit en de onvermijdelijke Anneke van Giersbergen. Ghost is het meest rustigste nummer dat Townsend ooit uitbracht al staat het nog steeds bol van de effecten, zoals al zijn werk. En dat wreekt zich op Ghost, want Devin blijkt toch een aardig popnummertje in huis te hebben en kan natuurlijk goed zingen, en dat hoor je op Ghost soms te weinig door die effecten. Al met al is Ghost en Deconstruction wel een puike combinatie. Tegen die tijd dat de maniakale herrie van Deconstruction je teveel wordt, is het lekker uitbollen met Ghost. Maar ook teveel fluit, ook Ghost duurt een dikke zeventig minuten, gaat tegenstaan. Dan hebben we gelukkig Deconstruction weer om met de voeten op aarde te komen en de roze droom weg te schreeuwen. Heerlijke platen!

# 

|

| Gr.R. | 14 oktober 2011 | reacties (6)