Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account

Zoeken


Web www.fileunder.nl

Woorden en beelden op File Under over: Di-rect

Di-Rect

(Di-Rect, 29 maart, Paaspop, Schijndel. Foto: Tim van Veen)

di-rect



Di-Rect

(Di-Rect, 30 juni, Wantijpop, Wantijpark, Dordrecht. Foto: Danny)

Di-Rect



Di-Rect

(Di-Rect, 8 april, Paaspop, Mainstage, Schijndel. Foto: Erik)

Di-Rect



Di-Rect

(Di-Rect, 13 januari, Eurosonic, Grote Markt, Groningen. Foto: Klaas)

Di-Rect

(Di-Rect, 9 september, Appelpop, Tiel. Foto: Danny)

Di-rect



Di-rect

(Di-Rect, 26 juni, Parkpop, Zuiderpark, Den Haag . Foto: Danny)

Di-rect



Di-rect

(Di-rect, 8 december, Tivoli, Utrecht. Foto: Tim van Veen)

Di-rect



Di-Rect

(Di-Rect, 11 september, Appelpop, Tiel. Foto: Danny)

Di-Rect



Di-Rect

(Di-Rect, 14 augustus, Huntenpop, Ulft. Foto: Danny)

Di-Rect



Di-Rect

(Di-Rect, 10 augustus, Zomerfeest, Gorinchem. Foto: Riny)

Di-Rect



Di-rect

(Interview: Danny.)

Soms zegt een foto meer dan in je woorden kan uitbrengen. Wie herinnert zich nog de niet zo blije gezichten van de overgebleven leden van Di-rect tijdens hun persconferentie vorig jaar. Tim had net aangekondigd dat hij de band ging verlaten en de toekomst van de band hing aan een zijden draadje. Nu een jaar later is het tij gekeerd en lijkt het erop dat het vertrek van Tim misschien wel het beste is wat de band is overkomen. Via een televisieprogramma werd zanger Marcel aangetrokken en is er een nieuw album op komst. Met een heel ander geluid. Tijd voor File Under om dus een jaar later over het nieuwe album te gaan praten met de jongens in hun eigen studio.

Di-rect

Lees verder..


Di-rect - This Is Who We Are

(Dino Music / EMI)

Di-rect - This Is Who We AreMet enige scepsis begon ik te luisteren naar het album This Is Who We Are van het vernieuwde Di-rect. Op basis van hun verleden was ik al bij het tweede album afgehaakt, maar behaalde resultaten bieden geen garanties voor de toekomst. De single "The Times Are Changing" was al een voorzichtige voorbode dat de band zich had herontdekt, maar dat de rest van de plaat zo anders zou klinken hadden, denk ik, weinig mensen verwacht. In "This Is Who We Are" en "Forgiveness" is een duidelijk grootser stadiongeluid te horen wat doet denken aan Coldplay en Snow Patrol. "Walk With Me" leunt dan weer op een bluesy coupletje en eindigt met een fenomenaal gitaarstuk, waarin Spike zich helemaal uitleeft. De toevoeging van toetsenist Vince van Reeken is ook een gouden zet gebleken. Zijn inbreng levert wat mooie momenten op zoals het outro van "Veni Vidi Vici" en in het pianospel in "Hold On". En tegen al mijn verwachtingen in houdt zanger Marcel Veenendaal zich goed staande. Zijn stemgeluid is krachtig daar waar het moet en kan heel klein zijn als dat nodig is. Van het zweverige imago is dan ook weinig terug te vinden op dit album. De productie is zeer gelaagd waardoor je bij elke luisterbeurt weer nieuwe dingen ontdekt. En drummer Jamie is zelfs op een ander merk drumstel gaan spelen wat ook weer bijdraagt aan dat andere geluid. Er is dus goed nagedacht over de te volgen koers en dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Want met dit album is Di-rect zeker een trede hoger gaan staan op de Nederlandse mainstreamrock-ladder en is misschien het vertrek van Tim wel het beste wat ze kon overkomen. Je gaat bijna hopen dat bij andere Haagse bands hun zangers ook opstappen. Wie weet worden Kane en The Golden Earring dan ook weer spannend.

File: Di-rect - This Is Who We Are
File Under : Di-rect 2.0
File Video : This Is Who We Are


Di-rect

(Di-Rect, 3 april, Paaspop, Schijndel. Foto: Danny)

Di-rect



Di-rect

(Di-rect, 16 januari, Noorderslag, Oosterpoort, Groningen. Foto: Klaas)

Di-Rect

(Door: Danny)

Het moet ongeveer zo'n tien jaar geleden zijn toen ik van een Haags vriendinnetje een demo-tape in mijn handen gedrukt kreeg. "Moet je naar luisteren, vind je leuk" zei ze er bij. Er stonden iets van zes liedjes op maar het deed me niet zo veel. Tot ik niet veel later het eerste singletje in mijn handen kreeg. "Just the way I do" was een verfrissend neo-punkliedje van vier jonge snotapen die ervan overtuigd waren dat ze Nederland gingen veroveren.

aus die reihe: shiny happy people

Die zelfde band bracht mij vandaag naar het Hard Rock Cafe in Amsterdam. Nederland is ruimschoots veroverd, alleen was mijn enthousiasme lang geleden al verdwenen. Di-Rect was toch vooral dat bandje gebleven voor tienermeisjes. Momenteel toert Di-Rect echter zeer succesvol met hun interpretatie van de rockmusical 'Tommy' van the Who door de theaters. Hierdoor begon ik ze als band net weer een beetje te waarderen (ze kennen dus toch hun klassiekers) en ik had stiekem de hoop dat de band dat eeuwige tienerfans-imago van zich af kon schudden en toch zou kunnen groeien. Maar toen kondigde de zanger vandaag op een persconferentie aan dat ook hij niet langer tegen het 'Doe Maar-effect' wilde opboksen en zich muzikaal op een hele andere koers wilde zetten.

Lees verder..


Di-rect

(Di-Rect, 12 maart, Hardrock Café, Amsterdam. Foto: Danny)

Geen vrolijke gezichten daar...



Di-rect

(Di-rect, 8 september, Appelpop, Tiel. Foto: Awarnach)

Di-rect



Di-rect - Di-rect

(EMI)

Di-Rect - Di-RectAls ze de kans krijgen, dan zitten ze morgen in het vliegtuig naar Amerika. Nou mannen van Di-Rect, zal ik jullie even uit je droom halen: dat gaat jullie never-nooit-niet lukken. Zo, dat is eruit. Ambitie is leuk hoor, maar het moet wel realistisch blijven. De realiteit is dat Di-rect met hun nieuwe titelloze cd (blah die blah, nieuw begin-gezeur) naar Hollandse maatstaven echt wel een degelijke cd afleveren, maar dat ze aan de overkant van de plas niet boven zouden komen drijven zonder een hele grote zet in de rug van de media. En daar hoeven ze volgens mij echt niet op te rekenen. In Nederland hebben ze wel alle kans op een mediabombardement (heb je ze de afgelopen weken niet gehoord op de radio of gezien op de TV: onder welke steen heb u gelegen?). En daarnaast: met een brutale aap als gitarist Spike (die opvallend veel zang voor zijn rekening neemt op de nieuwe cd en dat bevalt me best) in de gelederen en een mooie (zeggen de meisjes) drummer en een jonge over-de-toekomst-twijfelende papa als zanger heb je al snel weer alle spotlights op je gericht in ons kikkerlandje. En is dat terecht? Deels wel, want, je kunt lullen wat je wilt, die gasten weten natuurlijk echt wel hoe je een catchy rockliedje of aanstekerverslindende ballade moet schrijven die recht-zo-die-gaat de top veertig invliegt. Dat blijkt wel uit "A Good Thing". Als je dat jaar in jaar uit lukt dan is dat toch best knap te noemen. Toch vind ik dat de 'pit' die ze op vorige platen nog wel hadden er een beetje teveel vanaf is bij de mannen. Dat kan toch niet de bedoeling zijn van het streven naar een wat ouder en volwassen publiek? Ik ben dan ook bang Di-rect een gevalletje te groot voor het servet en te klein voor het tafellaken zal blijken en blijven.

File: Di-Rect - Di-Rect
File Under: Nederland is Di-rect's servet
File Video: [A Good Thing]


Di-rect

(Di-rect, 7 juni, Cultuur op de Kade, Assen. Foto: Klaas)

Di-rect heeft lol in Assen