Woorden en beelden op File Under over: Dylan LeBlanc
Dylan LeBlanc
Dylan LeBlanc - Cast The Same Old Shadow
Toen My Morning Jacket in 1999 hun debuutalbum The Tennessee Fire uitbracht, wisten we: voorman Jim James was een jonge vent met een oude ziel. Zijn songs kwamen uit een ver verleden, toen de immigranten uit het oude Europa zich vestigden in de oostelijke bergketens van wat zich tot de Verenigde Staten van Amerika aan het ontwikkelen was. Appalachen-muziek. My Morning Jacket en Jim James gingen verder, net zoals hun muziek. Die oude ziel trad minder op de voorgrond toen southern-rock en zelfs funk een onderdeel van hun songs werden. Toen Dylan LeBlanc twee jaar geleden debuteerde met het schitterende Paupers Field wisten we: de geesten van Hank Williams en Townes Van Zandt leven voort in de stem van een jonge twintiger. Maar die jonge twintiger ging verder, net als zijn muziek. En nam met zijn tweede plaat een rare afslag. De rauwe countryfolk maakte plaats voor, ja voor wat eigenlijk? Voor gelikte, door synthesizers voortgestuwde popliedjes waar nauwelijks nog iets van die oude ziel in terug te horen is. Zo doorleefd als Dylan LeBlanc klonk op zijn eersteling, zo braaf en netjes klinkt hij nu. Van afgeragde Levi’s naar nette Dockers. Het is de oude schaduw die van outlaw country ons de gelikte Eagles-shows gaf, die LeBlanc hier gevangen heeft.
File Under: Hank en Townes draaien zich om
File Video: [Emma Hartley (toen hij het nog wel kon)]
Dylan LeBlanc - Paupers Field
Wij in Nederland mogen Tim Knol hebben, een youngster die zich op verbluffende manier met de muziek van veel oudere voorgangers bezighoudt, in de Verenigde Staten hebben ze Dylan LeBlanc. Twintig jaar, gezegend met een diepkoperen stemgeluid en de geesten van Townes Van Zandt en Hank Williams die goedkeurend over zijn schouder kijken. Eerlijk gezegd schiet ik met die laatste vergelijkingen een beetje ver door, want liedjes zoals Townes en Hank die maakten zijn op Paupers Field niet te vinden. Zijn zelfverzekerdheid is er niet minder om: alle twaalf liedjes op zijn debuutplaat zijn van zijn eigen hand. De onderwerpen die hij bespreekt in de verhalende nummers zijn wel dezelfde als die van zijn grote voorbeelden. Verloren liefde ("If Time Was For Wasting"), verlies ("Ain�t Too Good At Losing") en zelfs dronkenschap ("5th Avenue Bar") - Nota bene: in de meeste staten van de VS krijgt hij in geen bar een biertje voorgezet!. De slidegitaar heeft een hoofdrol en opvallend: Emmylou Harris biedt de helpende hand door haar stem te lenen voor "If The Creek Don�t Rise". Er zijn eigenlijk maar twee minpunten te verzinnen: de liedjes worden te vaak in hetzelfde tempo gespeeld en niet elk nummer is even memorabel. Maar dat we meer van Dylan LeBlanc gaan horen, lijkt me een inkopper.
File Under: Misschien wel een wonderkind
File Audio: [MySpace]
File Video: [If Time Was For Wasting]