Mijn vriendin kun je heel makkelijk over de zeik helpen met slechts één frase: ‘Can’t you see, ie, ie, ie ie... I want you just for me, ie, ie, ie, ie. Het betreft hier “Alice” in de coverversie van ons aller Beef. Dat vindt ze me toch een partij stompzinnig, terwijl het allemaal enorm ‘uplifting’ zou moeten zijn. Maar ja, ze heeft ook een hekel aan blanken met dreads, krakers, vrijgevochten hippie-idealen in het Vondelpark en de stoplap dat alles in onze hoofdstad zou moeten mogen en kunnen. Tja, het is me er eentje, die vriendin van mij. Zo vond ze de tribute-albums waar Easy Star All-Stars furore mee maakte ook tenenkrommend. Waarom ook zou je reggaevarianten maken op Pink Floyd, Radiohead of The Beatles, behalve dan dat het kan? Enfin, Menny More en co. leveren voor het eerst een heus album af met eigen songs, eigen reggae-deuntjes, eigen soul en eigen easy listening. Dat levert soms glijpop op zoals in “First Light (Ramblin’ Fever)” dat klinkt alsof Air’s “All I Need” door Stevie Wonder is bewerkt. En soms complete missers zoals het te flauwe Aswad in “Reggae Pension”. Misschien heb ik het mis, maar juist bij het beluisteren van dit soort reggae mis ik de de combi van eenvoud, makkelijk in het gehoor liggende deuntjes en onvervalste rebellie in de teksten. Ik wil geen zoveelste afglijer horen waardoor ik weer herinnerd word aan “Tyrone” van Erykah Badu. Ik wil passie, diepgewortelde cultuur, frustraties en onrecht op muziek. Ik wil de townships horen klagen. Reggae is op zijn sterkst als het een combi van levens- en protestlied is. Het is een luxe-probleem aan het worden als slechts de blanke crusty-kraker in het Vondelpark bij minimaal 25 graden volle zon en strakblauwe lucht door dit soort platen geroerd wordt. Versta me goed, Easy Star All-Stars is een hecht collectief dat op dit album rete-professioneel te werk gaat. De timing is perfect, de blazersectie zeer subtiel en de vocalen ronduit verzorgd, maar ik word er niet warm of koud van. Of de mussen moeten echt van het dak vallen van de hitte. En, dan blijkt het weer van een grotere betekenis op deze band dan haar eigen songs. Best lullig.

# 

|

| Rene | 19 juli 2011 | reacties (3)

Thom Yorke is veel te tolerant. Je kunt namelijk best leuke dingen met dreads doen. Er olie in smeren en ze dan in de fik steken, bijvoorbeeld. En dan zou hij kunnen zeggen: 'This is what you get when you mess with us'. Want allemachtig zeg, dit is wel de meest tenenkrommende plaat sinds, wat zullen we zeggen, de laatste Brad Mehldau? Radiodread is precies wat je denkt: een plaat vol reggaecovers van (oude) Radiohead-nummers. Om één keer te horen heeft-ie nog wel amusementswaarde, maar zelfs daarbij schiet je als Radiohead-fan voortdurend in stuipen van afschuw. Ik kan echt niet normaal naar deze zooi luisteren. Nergens is venijn te bekennen. Overal zit hetzelfde lome reggaeritme, de ruigere stukken zijn met trompetjes gedaan en Céline Dion legt nog meer gevoel in haar misselijke gejengel. Bij tweede nummer "Paranoid Android" klinkt het gek genoeg pas rampzalig in de solo, en "Fitter Happier" deed me toch al nooit iets. Als ze het daar nou bij gelaten hadden. Maar dan heb je nóg 12 muzikale misères te gaan. Ook "Electioneering" is verbouwd tot een relaxed wietfeestje, compleet met orgeltje en een koortje wulpse beebs. Nóg blasfemischer is "No Surprises". 'This is my final fit, my final bellyache' en geef je me die cocktail even door? Ophangen aan hun ballen, dát zou je met deze lui moeten doen.

# 

|

| Stonehead | 27 augustus 2006 | reacties (4)