Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account

Zoeken


Web www.fileunder.nl

Woorden en beelden op File Under over: Echo & The Bunnymen

Echo & The Bunnymen - Meteorites

(Caroline)

Echo & The Bunnymen - MeteoritesEcho & The Bunnymen was voor de muziekliefhebbers 'links van het midden' in de jaren tachtig één van de absolute topbands. Vijf klassieke albums op rij en hits als "The Killing Moon", "The Cutter" en "Bring On the Dancing Horses" zorgden daarvoor. Toch is die roem anno 2014 niet zo groot als van hun tijdgenoten als The Cure en U2, bands die min of meer in dezelfde scene zaten. Terwijl Echo & The Bunnymen in haar vijfendertigjarig bestaan wel wat pauzes kende weet men niet van ophouden. Hoewel, kunnen we nog wel van een band spreken? Zanger Ian McCulloch maakte dit album (na de financiering door crowdfunding te hebben geregeld) grotendeels in samenwerking met producer Youth. Youth die we kennen als bassist van het altijd gezellige Killing Joke maar vooral als top-producer van o.a. The Verve, The Orb, Paul McCartney en het Pink Floyd-album dat later dit najaar zal verschijnen. Pas toen het album bijna af was mocht gitarist Will Sergeant zijn karakteristieke klanken aan de tien songs toevoegen. Bassist Les Pattinson is allang niet meer in beeld. Meteorites mist misschien daarom wel een beetje dynamiek. Veel voorgeprogrammeerde drums en strijkers zorgen voor een wat klinisch geluid. En de altijd smaakvolle gitaren van eerder genoemde Wil Sergeant zijn maar zelden te horen. Het triomfantelijke "Market Towns" is een hoogtepunt, juist door die gitaar, maar duurt een beetje lang. De flirt met sixtiespop in "Is This a Breakdown?" werkt niet echt maar teruggrijpen naar hun eigen oude sound in "Constantinople" is wel lekker. In eerste instantie was ik het meest gecharmeerd van albumopener en titeltrack "Meteorites" maar na herhaaldelijke luisterbeurten is dat enthousiasme een beetje weggeëbd door de haast klinische sound van het instrumentarium (lees: de computer van meneer Youth). De echte Echo fans mogen deze plaat niet missen maar Meteorites komt, net als de voorgaande albums deze eeuw, ook niet in de buurt van hun oude klassiekers.

File: Echo & The Bunnymen - Meteorites
File Under: Oldies, not Goldies
File Video: [Lovers On The Run]
File Social: [Facebook


Echo & the Bunnymen

(Interview: Blink)

Het is best een eer om de man te spreken die al meer dan dertig jaar verantwoordelijk is voor het karakteristieke gitaargeluid van Echo & the Bunnymen. Natuurlijk was een gesprek met voorman Ian McCulloch ook leuk geweest, maar qua verstaanbaarheid heb ik het waarschijnlijk beter getroffen met Will Sergeant. Na vele wisselende bezettingen bestaat de band al jaren alleen nog maar uit McCulloch en Sergeant, maar wie denkt dat het duo na ruim dertig jaar samen op het podium onafscheidelijk is geworden, komt bedrogen uit...

Echo & The Bunnymen

Lees verder..


Echo & The Bunnymen

(Echo & The Bunnymen, 25 mei, Primavera, Poble Espagnol, Barcelona. Foto: Erik)

Echo & The Bunnymen



Echo & The Bunnymen - The Fountain

(Ocean Rain / ADA / Rough Trade)

Echo & the Bunnymen - The FountainToen Ian McCulloch vorig jaar in de Royal Albert Hall bij het Ocean Rain-concert een nieuw nummer aankondigde, sloeg mijn hart als all-time-Bunnymen-fan natuurlijk even over. Helaas was alle hoop vier minuten later de grond ingeboord. Wat een draak van een nummer, met dat stompzinnig repeterende 'whatever you want, whatever you need'-refrein! Het is hetzelfde nummer dat het nieuwe album van Echo & the Bunnymen opent en ik kan helaas alleen maar concluderen dat het slechts een van de vele draken op The Fountain is. De gemakzucht druipt van de meeste nummers en het lijkt er dit keer toch echt op dat McCulloch's hart niet meer in zijn songs zit. Zelfs zijn laatste solo-album had meer soul en originaliteit dan dit The Fountain. Het titelnummer, waarvan het begin trouwens opvallend veel lijkt op "Bring On the Dancing Horses", is een van de betere nummers met een mooie melodie, maar McCulloch-onwaardige teksten zoals 'I cried the fountain dry, I cried the mountains high'. Het album lijkt nog wel af te sluiten met een echte Bunnymen-klassieker, "The Idolness of Gods", maar ook dit nummer bloedt dood waar het had moeten pieken. McCulloch blijkt overigens wel over een gezonde portie zelfkennis te beschikken: 'If I'm just half the man I was, I'd say that's just because I must have gotten lazy'. The Fountain is de minste cd die ooit door Echo & the Bunnymen gemaakt is.

File: Echo & The Bunnymen - The Fountain
File Under: De fontein is droog
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Think I Need It Too]


Echo & The Bunnymen - Me, I'm All Smiles

(Snapper / Bertus)

echo_and_the_bunnymen-me_im_all_smiles.jpgMuziek, er is geen ander onderwerp waar ik zo goed over kan lullen. Oké, als het over voetballen of vrouwen gaat, dan kom ik ook nog een heel eind mee, maar diverse nachten zijn veel te laat of veel te vroeg geworden omdat er over muziek geluld moest worden. Na zulke nachten kon ik meestal de cd-kast weer opnieuw inruimen en een nieuw kratje bier kopen. Standaard fenomeen in de muzikale discussies is het live album. Ikzelf ben niet vies van een live plaatje, maar ik ken mensen die erop spugen. Naar mijn eigen bescheiden mening is live muziek sowieso te prefereren boven studiomuziek, dus ik verwelkom elke live plaat. Al was het maar omdat je meestal de mindere nummers van de studioplaat niet meekrijgt. Van belang is dan wel dat de band er een beetje zin in had, de avond van de opname. Nou, en dat hadden de heren van Echo & the Bunnymen op 1 november 2005 in Londen. Het resultaat is Me I'm all smiles. Een fraaie dwarsdoorsnede van de carrière van de band waarbij oude glorie wordt afgewisseld met nieuw werk, want dit zijn opnames uit hun laatste tour. De vraag, waarom deze plaat zo vlak na Live in Liverpool is uitgebracht zal een academische blijven, maar McCulloch en consorten tonen aan dat een andere stelling die tijdens de nachtelijke discussies naar voren kwam een zekere grond van waarheid bevat: Echo & the Bunnymen is veel beter dan U2 en had dientengevolge veel beroemder moeten zijn. Ze klinken op Me I'm all smiles, in ieder geval veel relevanter dan menig jaren tachtig bandje dat momenteel een graantje mee probeert te pikken. Althans, volgens mij dan. Zal ik vast een kratje bier kopen en de stereo aanslingeren zodat we het er eens een boom over op kunnen zetten?

File: Echo & the Bunnymen
File Under: Relevante (jaren tachtig) herrie die je doet glimlachen...


Echo & The Bunnymen

(Echo & The Bunnymen, 8 november, Paradiso, Amsterdam. Foto: George)

Ik heb veel ellende meegemaakt bij concerten maar zo erg dit keer in Paradiso was het nog nooit. Niet dat de muziek slecht was, nee, absoluut niet. Nee, het licht dat vrijwel afwezig was op wat schijnwerpers na. En rook. Heel veel rook. Ik denk dat in het contract staat dat Ian niet in het licht hoeft te staan. Wat een ellende.