Resultaten getagd als “Elvis Costello”

Elvis Costello - Live At Hollywood High

Elvis Costello -  Live At Hollywood HighLaatst had ik een discussie met iemand over wat we nu de beste periode van Elvis Costello vonden. We kwamen er niet uit. Dat wij er over bleven redetwisten zegt volgens mij veel over de kwaliteit die deze immer zwaar bebrilde muzikant uitgebracht heeft in de loop de tijd. Natuurlijk, zitten er ook wel wat zwakke momenten tussen, maar door de bank genomen is Costello's muziek van een niveau waar velen alleen maar van kunnen dromen. Neem bijvoorbeeld deze live-cd, Live At Hollywood High. Oorspronkelijk was het een vier songs tellende ep die als extraatje zat bij Armed Forces, maar het is volkomen terecht dat het hele concert alsnog verschijnt. Op het moment van optreden (4 juni 1978) had Costello net twee albums (My Aim Is True en This Year's Model) uit. Toch telt deze live-cd twintig songs zonder zwakke broeders. Die kan ik ik dik dertig jaar na dato niet aanwijzen in ieder geval. Eigenlijk is elk liedje wel een toonbeeld van de geraffineerde pop waar Costello zo'n fijn gevoel voor had. Vanzelfsprekend dragen Costello's vaste begeleiders in die tijd, The Attractions, hier ook meer dan een steentje aan bij. Zij zijn hier ook in bloedvorm. Samen met Costello verzorgen ze een heerlijk onstuimig optreden. Het is best gewaagd dat Elvis en zijn pianist Steve Nieve breekbaar openen met "Accidents Will Happen". Een overdonderend begin was logischer geweest, maar ze trekken het publiek er wel gelijk met de lurven en de kladden bij. Om vervolgens met de complete band alle registers open te gooien. Het is onmogelijk niet enthousiast te worden door deze denderende energietrein. Dat gebeurt in ieder geval we. Misschien was dit stormachtige begin dan toch de beste periode van Costello?

Elvis Costello - Secret, Profane & Sugarcane

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Elvis Costello - Secret, Profane & SugarcaneJe kunt van Elvis Costello vinden wat je wilt, saai wordt het nooit met hem in de buurt. Althans muzikaal gezien dan. Als een goed getrainde bij vliegt hij van genre naar genre en komt elke keer met andere nectar thuis. Die dan bovendien bijna altijd weer lekker smaakt. Deze keer verrast Costello me door met zijn meest rootsy album in zijn carrière op de proppen te komen. Secret, Profane and Sugarcane neemt dit stokje over van King of America dat van boel lang geleden uit de vorige eeuw stamt. Het is vast geen toeval dat T Bone Burnett net als bij King of America achter de knoppen zat bij de opnamen. En de line-up van gastartiesten is raak gekozen en logisch voor een plaat die opgenomen is in Nashville. Naast de vaste kern van Jim Lauderdale's begeleidingsband en Lauerdale zelf krijgt Costello ook vocale ondersteuning van Loretta Lynn en Emmylou Harris. Het album is qua liedjes een bonte verzameling van nieuwe songs, restjes, heropnames van eerder verschenen tracks en een cover (het prachtige "Changing Partners" dat de plaat afsluit), maar toch voelt het allerminst als los zand aan. Dat komt waarschijnlijk ook wel doordat de opnamen van Secret, Profane and Sugarcane in slechts drie dagen gepiept waren. Het zorgt ook dat het album van alle kanten plezier uitstraalt. Het lijkt er ook op dat met het verstrijken van de jaren de stem van Costello ook geschikter gemaakt heeft voor deze gemêleerde mix van rootsy muziek. Opvallend is ook hoe goed zijn stem samen gaat met die van Harris in "Crooked Line", een van de fijnste liedjes van de plaat. Het is echter niet het mooiste liedje van de plaat. Dat is de tearjerker "She Handed Me A Mirror" waarin de harmony vocalen van Lauderdale onopvallend zijn, maar het liedje meer kracht geven. Bovendien zijn de fiddle-partijen van Stuart Duncan alleen al goed voor een traan.

Elvis Costello - This Year's Model

Elvis Costello - This Year's Model de luxeJoost Zwagerman schuift regelmatig aan bij De Wereld Draait Door. Meestal is dat de laatste vrijdag van de maand en dan mag hij zijn licht laten schijnen over de afgelopen mediamaand. Daar is hij prima op zijn plaats. Maar begin deze maand zat hij er ook omdat hij voor Wah Wah een editie samengesteld had. Daarin schreven schrijvers over hun onbewoonde eiland-plaat. Aan tafel schoven naast Zwagerman ook Kees van Kooten, Saskia Noort, Oek de Jong en Marc-Marie Huijbrechts aan die over hun plaatjes nababbelden. Ik irriteerde me mateloos aan Zwagerman. Zo had hij het gore lef om Huijbrechts favoriete plaat van Barbara Streisand af te doen als amusementsmuziek in plaats van popmuziek. Het erge is dat hij het op tafel legde als ware het een feit in plaats van zijn persoonlijke mening. Ik vond het stuitend. Niet dat ik nu bepaald een fan van Streisand ben, maar om het daarom nu maar stampte pede ter zijde te schuiven. En bovendien, is pop niet de afkorting van populair? En wat zegt de Wikipedia bovendien: 'Popmuziek is in hoofdmoot meer een vorm van amusementsmuziek dan kunstmuziek' Ik bedoel maar. De ellende was dat Zwagerman zijn eigen keuze een goede was. Hij verkoos This Year's Model van Elvis Costello tot zijn onbewoonde eilandplaat. Absoluut een lid van de kopgroep in het ijzersterke oeuvre van Costello. En het mooie is dat er nu zelfs een zeer fraaie '230 years anniversary'-editie van verschenen is. Maar ik kan deze dubbel-cd - disc twee is een sublieme registratie van een concert in 1978 - maar niet draaien zonder aan die nare aflevering van De Wereld Draait Door te denken. Dat kan niet de bedoeling zijn.