Ik dacht dat "Monkey Boy" van Cool Genius ondertussen wel weer uit de playlists verdwenen zou zijn, maar blijkbaar doet het nummer het beter dan ik ingeschat had. En ook beter dan ze bij Goomah Music, het label van Cool Genius ingeschat hadden, want nu is er ook een fysieke single van uitgebracht. Eigenlijk begrijp ik dat bescheiden succes ook wel, want "Monkey Boy" is typisch zo'n liedje dat zich in je grijze massa nestelt en er voorlopig niet meer uit komt. Je wilt niet weten hoe vaak ik de afgelopen week tegen iemand 'He Monkey Boy what are you doing in the jungle' zei. De bijna hypnotiserende praatzang van Erik Neijmeijer is aan mij wel besteed. Voeg daarbij het felle repeterende gitaarriffje, de lekker pruttelende bas en het catchy refrein en je hebt inderdaad het recept voor een hit. Mijn enige bezwaar is dat er maar één nummer op mijn versie van de single staat.

Ook Emotional Elvis schopte het al veelvoudig tot uitzending op verschillende radiostations. En dan heb ik het over een lokale zender, maar gewoon over 3FM en Studio Brussel. Ook MTV vertoonde deze Eindhovenaren al. The Johnny Dusbaba EP is de voorloper van alweer een nieuwe album. Da's best rap, want voorganger Sounds Like Music is nog geen jaar oud. Aan ideeën blijkbaar geen gebrek. Zijn die ideeën dan ook goed? Hmm, deels wel. Ik vind het bijvoorbeeld zelf een slecht idee om in "Centerfold Kisses" de Eindhovense rapper Macro mee te laten doen En al helemaal om dat met zwaar Brabants accent te doen. Maar als je weet dat Emotional Elvis klinkt als een behendige kruising tussen Cake en Bloodhound Gang dan snap je dat misschien een stuk beter. Af en toe zijn de teksten van de band wel een beetje flauw, maar dat kun je met titels als "Centerfold Kisses", "Little Annie", "Pretty little MF" en "Mushroom Blitzkrieg" moeilijk anders verwachten. Toch vind ik deze EP van Emotional Elvis leuker dan de laatste albums van Cake en Bloodhoung Gang. Dat wordt nog eens versterkt doordat bijvoorbeeld in een nummer als "Headdown" flink wat Pixies-invloeden doorklinken. Maar natuurlijk wel vermengd met een lullig Casiotje...

Een band die ook zo de radio op kan is Werring. Deze twee Groningse broers zijn volgens mij meer in het buitenland geweest de afgelopen tijd, dan in Nederland. Ze hebben in Amerika zelfs voor een platencontract voor maar liefst vijf albums getekend. Inderdaad, dat lees je goed, vijf cd's. Blijkbaar hebben ze daar aan de andere kant van de plas veel vertrouwen in deze twee broers. Het verbaast me overigens niet helemaal, want Werring kan niet alleen zo de Nederlandse radio op, op een doorsnee Amerikaans rock station zouden ze ook niet misstaan met hun gelikte rock. Misschien zelfs wel een beetje te gelikt naar mijn smaak. Met iemand als Mike Shipley (oa. Def Leppard en Van Halen) achter de knoppen kun je moeilijk anders verwachten. Toch slaan ze op een slimme manier een brug tussen het soort bands dat Shipley produceerde en veelvuldig met synthesizers doordrenkte pop als Duran Duran, Simple Minds en Franky Goes To Hollywood. En ik gok dat ze daarmee niet tussen wal en schip gaan belanden uiteindelijk.

# 

|

| Storm | 16 maart 2008 | reacties (2)

Ik fiets naar station Eindhoven met op mijn cd-speler Emotional Elvis, ook al uit Eindhoven. Het luistert lekker weg. Gevarieerd? Man, het lijkt wel een verzamelaar, zo snel wisselt de band van stijl! Vette hiphop ("Closer Than I Like"), Eels-achtige lofi vrolijkheid ("Goodbye World"), elektronica ("Little Room"), voor ieder wat wils. Een lentevals pieporgeltje, vocoders, harmonica's, samples en zelfs rap. Hoe zou dat live eruit zien? Maar ook de produktie is een allegaartje: sommige nummers klinken gelikt en andere als een demo ("Yes I Don't"). Maar emotioneel? Dat valt wel mee. De Mattheuspassion, die is emotioneel! Hooguit wat zure teksten als "Welcome to the party, the party where are the losers are", die klinken bij Elvis wat misplaatst tussen de opgewekte riedels. Na "Dr. Love" en het blije bluesding "Nobody's lonesome for me" ga je je wel zorgen maken over de zanger. Die heeft zo te horen dringend een vrouw nodig! Maar ja, In techniekstad Eindhoven zitten vrouwen al te weinig, en met een alien-masker op de cover van je cd gaan staan helpt ook al niet. Nee, Emotional Elvis moet maar eens op een podiumpje op de Vierdaagsefeesten in Nijmegen ofzo komen optreden, dan komt het allemaal vanzelf goed. Als ik eenmaal op het station ben aangekomen, loop ik snel de AH To Go in, terwijl ik een e-nor-me gaap niet kan onderdrukken. Net te laat doe ik mijn hand voor mijn mond. Een meid in de rij voor de kassa schudt lachend en misprijzend haar hoofd. Schuldbewust ga ik met mijn bonusbroodje achter haar staan. Ze heeft een leuke roze maillot aan onder haar spijkerrok. Als ik moet afrekenen, roept de kassier haar terug. "Je bent je flesje cola vergeten", zegt hij. T-t-t, doe nu ik. Het lijkt wel een film, want ze wordt rood en schiet in de lach, en we lopen allebei haastig weg. Verrek. Van Emotional Elvis sla je aan het flirten! Nu de afwerking nog...

# 

|

| Stonehead | 28 maart 2005 | reacties (0)