Woorden en beelden op File Under over: Enon
Enon
Enon
Enon
Enon - Grass Geysers... Carbon Clouds
Al tientallen jaren ben ik een muziekliefhebber en ik volg de popmuziek ook al vele jaren behoorlijk intensief. Ik interesseer me het meest voor gitaarrock en progressieve popmuziek zoals dat jaren geleden genoemd werd en de laatste paar jaar probeer ik het indiewereldje een beetje bij te houden. Dat betekent in mijn geval dat ik vrijwel elke dag toch minstens een uur en in het weekend soms meerdere uren met muziek bezig ben. Nu zou je denken dat ik de meeste bands dan toch zou kennen, maar ik merk wekelijks dat dat nog lang niet het geval is. Zo had ik bijvoorbeeld nog nooit gehoord van Enon en dat terwijl ze toch al zo'n acht jaar bezig zijn en ik hier hun vijfde album Grass Geysers... Carbon Clouds bespreek. Ik weet dat ik niet alle bands kan kennen, maar in dit geval heb ik het gevoel dat ik iets gemist heb. John Schmersal, Toko Yasuda en Matt Schulz maken op dit album zeer boeiende en solide muziek die me nieuwsgierig maakt naar de vorige albums. Maar eerst dit nieuwe album. Twaalf stevige songs waarop John en Toko afwisselend de lead vocals voor hun rekening nemen. Johns scheurende hoge stem en Toko's lieve meisjesstem vullen elkaar wonderbaarlijk goed aan zoals je bijvoorbeeld kunt horen op twee aantrekkelijke nummers als "Sabina" en "Mr. Ratatatatat". Sommige nummers zijn in feite gewone popsongs, terwijl andere nummers behoorlijk veel noise bevatten. Lekkere noise wel te verstaan. Op "Pigeneration" trommelt Matt er flink op los en klinkt de stem van Toko een stuk minder lief en ook "Law of Johnny Dolittle" is ook een voorbeeld van een lekker stevig nummer. Enon doet me soms denken aan een muzikaal huwelijk tussen Garbage en Sonic Youth. Geen verstandshuwelijk, maar een huwelijk uit wederzijds respect.
File Under: Ratatatatat
File Audio: [ Mirror On You]
Enon - Lost Marbles and Exploded Evidence
Als je verhuist, raak je dingen kwijt die je pas weer vindt als je ze niet meer nodig hebt. Zojuist ging ik op zoek naar de te bespreken cd van Enon, die ik voor de verhuizing al een paar keer rondjes liet draaien in de cd-speler. Ah, daar is het hoesje. Juist ja, zonder cd. Dat ie ergens moet zijn, weet ik zeker. Dat ik 'm op dit moment niet kan vinden ook. Maar mijn herinnering laat me niet in de steek: ik weet al wat ik van Lost Marbles and Exploded Evidence vind. Het is namelijk een erg leuk album dat ontstaan is door allerlei alleen te downloaden of moeilijk verkrijgbare liedjes van de afgelopen zes jaar te verzamelen en achter elkaar te zetten. Daardoor verschillen ze, hoewel alles elektronisch, enorm van elkaar. Van melodische bijna-meezingers die aan kracht winnen door de Japanse Toko Yasuda tot de wat noisy nummers waarvan de zang meestal door het mannelijke deel, John Schmersal, ingevuld wordt. Omdat de liedjes niet in chronologische volgorde op de plaat gezet zijn - kenners kennen de ontwikkeling van het project van Schmersal die ooit in zijn eentje begon, toen met twee, drie en daarna weer twee mensen ging spelen - is het geheel plezierig onvoorspelbaar, wanneer je het geluid weet te waarderen. Twee, synth, catchy, maar soms ook donker en somber. Dat is misschien ook nog eens te zien op de bijgeleverde dvd, die ik niet kreeg meegestuurd kreeg bij de promo. Het voordeel daarvan is dat ik 'm ook niet kwijt kon raken.
File Under: Een plezierige, onvoorspelbare verzameling singles