Hallo Erik,
Bedankt voor je briefje van vorige maand en natuurlijk vooral voor je nieuwe cd. Het duurde schandalig lang voordat ik tijd had om je een briefje terug te schrijven. Dat krijg je er van hè, gezin, huis en dan nog zo'n tijdvretende site erbij. Het is ook een beetje je eigen schuld hoor, dat het zo lang duurde. Als een band of artiest zo'n handgeschreven briefje meestuurt met een cd-tje, maakt dat het altijd een stuk persoonlijker en voel ik me min of meer gedwongen er eens goed voor te gaan zitten en terug te schrijven. Daar heb ik rust in de kont voor nodig en die is er zelden. Maar genoeg gezeur over mij, het gaat hier immers over Iwan, je nieuwe cd. Het is me wel weer een avontuur zeg, dat je beschrijft in het boekje. Die bijna honderd jaar oude door een vriend uitgeleefde schuit die je gerenoveerd hebt, en waar je een jaar lang mee rondgezworven hebt als een waterzigeuner op zoek naar een plaatsje waar je wel mocht liggen; nergens dus. Op die manier kwam de inspiratie voor liedjes als vanzelf, blijkt wel uit de teksten. In "Troubles" hoor je goed dat je de wanhoop nabij was als je tot de conclusie komt dat je geen zigeuner bent. Of hoe je de saxofoon met de motor van naar ik aanneem Iwan zelf combineert. Het klinkt als een afscheid en zal niet voor niets de cd afsluiten. Hoe krijg je het overigens voor elkaar om zo'n mooi geluid vast te leggen op vier sporen in een boot? Ik hoor behoorlijk wat demo's en andere zooi van muzikanten die waarschijnlijk een oneindig aantal sporen tot hun beschikking hebben, maar er geen pest mee doen. Of misschien wel teveel, weet ik het. Het zal de beperking wel zijn die je tot meester maakt, want zoveel is me wel duidelijk: je nieuwe cd is wederom een meesterwerk vol zwaarmoedige akoestische blues. Ik begrijp dat je ondertussen in een flatje woont. Ik hoop maar dat je daar de blues niet zult verliezen en dat het leven binnen stenen muren net zulke mooie liedjes zal opleveren als op Iwan. Ik heb er namelijk wederom heel erg van genoten.

Bedankt,

Storm

# |

| Storm | 28 november 2006 | reacties (0)

Een niet eens zo zieke geest zou kunnen denken dat Tent & Oily Smoke één grote marketingtruc is. Dat Erik Vandenberge helemaal niet in een tent woont op de camping in Arnemuiden omdat hij op straat gezet is door zijn vriendin, maar knusjes samenwoont in een huisje ergens in Alphen a/d Rijn of een andere lullige plek. Dat Werkt! Zie Spinvis en Nieuwegein. Ik zou ook Zwolle kunnen nemen, maar dat is wellicht teveel rock 'n' roll. Vandenberge, hij is kunstenaar en bluesman, zou misschien tot zo'n truc in staat zijn. Ware het zo, dan doet hij het wel verdomd goed allemaal en is hij een groot artiest. Is het niet zo, dan is hij dat ook, een grotere zelfs. Met zijn voeten in de Zeeuwse klei vastgezogen zingt Vandenberge op fascinerende wijze al zijn ellende van zich af, waarbij hij af en toe meer dan fantastisch gitaar speelt. In de geest van Bob Dylan, Phil Ochs , Townes van Zandt en met een beetje goede wil kun je er ook nog wel de lo-fi platen van Beck mee vergelijken. Persoonlijk vind ik dit album van Vandenberge beter dan die van Beck. De cd is helaas (nog) niet in de winkel verkrijgbaar, maar alleen via Erik zelf. Ga dus vooral gezellig een dagje de ramptoerist uithangen in Arnemuiden en neem dan zo'n exemplaar van Tent & Oily Smoke, je hebt er langer lol van dan van een koelkastmagneet of sneeuwbol.

File: Erik Vandenberge - Tent & Oily Smoke
File Under: Van Zandt in een tent
File Audio: [aan de VPRO-luisterpaal]

# |

| Storm | 08 juni 2004 | reacties (0)