Woorden en beelden op File Under over: Gazpacho
Gazpacho - March Of Ghosts
Lastig plaatje, dat March Of Ghosts. Gazpacho was altijd een beetje aan me voorbijgegaan, ondanks onder andere support slots bij Marillion. De referenties aan Muse, Coldplay en Radiohead in voorgaande recensies las ik gelukkig pas achteraf. Hun zevende album is dus mijn eerste kennismaking en ik snap waarom deze Noren lang aan me voorbijgegaan zijn. Op Wikipedia kom ik de omschrijving 'classical post ambient nocturnal atmospheric neo-progressive folk world rock' tegen en die is na een paar luisterbeurten verrassend begrijpelijk. March Of Ghosts is een serie korte verhalen over ontmoetingen met de geesten van mensen die schokkende gebeurtenissen hebben meegemaakt. Het is traag, met ijle piano- en gitaarklanken, de sfeer wordt nog eens versterkt door de viool van Mikael Krömer en de zangstijl van Jan-Henrik Ohme is treurig en weinig opwekkend. Zo nu en dan gaat het volume omhoog, een heel enkele keer het tempo ook nog, maar vrolijke deuntjes worden het nergens. En toch, als je het album in zijn geheel beluistert kruipt het onder je huid en is zelfs het beperkte en licht deprimerende stemgeluid van Jan-Henrik Ohme op zijn plek. Het doet me door de lijzige zang en trage songs regelmatig denken aan Gavin Harrison &∓ Ø5ric. Maar waar dat album voor mij net iets te vaak richting new age afdwaalde, blijft March Of Ghosts aan de goede kant van de streep. Maar dit is geen plaat waarbij je ook nog eens een fles alcohol naast je moet hebben staan, want dat gaat niet goed aflopen. Man, wat een triestigheid! Maar eerlijk is eerlijk: uiteindelijk wel heel móóie triestigheid.
File Under: Geniet, maar drink met mate
File Audio: [Albummontage]
File Video: ["Black Lily"]
Gazpacho - Tick Tock
Ik kende Gazpacho, ook wel eens 'de beste band zonder platencontract' genoemd, eigenlijk alleen als support act van Marillion, maar met het noemen van laatstgenoemde band doe ik Gazpacho eigenlijk tekort. Want ja, dan heb je altijd meteen van die mensen die denken: 'Oh, symfo' en die dan deze recensie niet meer verder lezen. Helaas, want die lopen dan toch echt wat leuks mis. Gazpacho is namelijk veel meer dan een symfonische-rockband. De zes Noren klinken op hun nieuwe cd Tick Tock soms heus wel eens als Marillion in hun Brave-periode (zoals in "Tick Tock, Pt. I"), en de lengte en naamgeving van hun nummers is ook niet altijd even handig wat dat betreft, want erg 'symfonisch' aandoend. Maar evenzo vaak klinken ze bijvoorbeeld als Muse (in opener "Desert Flight") in hun betere dagen, of gewoon helemaal als zichzelf. Een band die zeer geslaagde atmosferische muziek maakt met elementen van folk, rock, pop en ja, ook progressieve rock zoals ook Porcupine Tree die maakt. Voor mij dus een zeer positieve verrassing, dit album. En een band die een album baseert op het leven (of liever de dood) van de schrijver van mijn favoriete kinderboek, Le Petit Prince, die kan toch al snel niet meer stuk!
File Under: Heimelijk genoegen
File Audio/Video: [Gazpacho World]
Gazpacho
Gazpacho - When Earth Lets Go
Het zou te makkelijk zijn. Gazpacho is namelijk een soort koude soep. Koud dus. Maar dat vind ik gewoon echt te makkelijk. Men zou mij ervan kunnen betichten dat ik me er met een jantje-van-leiden van af zou maken. Gazpacho is tevens de titel van een nummer van Marillion. Maar da's ook echt veel te makkelijk. Soepen is een vakjargon onder de Photoshop-hobbyisten. Een met Photoshop samengeknipenplakte foto noemen ze een soep. Dus door dit gedrocht af te doen als een koude Marillion soep zou ik snel klaar kunnen zijn. Kunt u weer verder met waar u mee bezig was en ik het schijfje verloten onder de symfo-liefhebbers die inderdaad bereid zijn te geloven dat ze met When Earth Lets Go een staaltje moderne progrock in huis halen. Modern? Jawel, want er zouden sporen van Radiohead (ah nee!), Coldplay (ga weg!) en Muse (dat meen je niet!) in moeten zitten. Uitgebreid sporenonderzoek heeft uitgewezen dat deze slechts in zeer geringe mate aanwezig zijn. Wel kan alle bandleden poging tot doodslag ten laste worden gelegd. Elke muzikale poging slaat door hun nietszeggende invulling namelijk volledig dood. Koelbloedig weet men alles wat ook maar enigszins in de buurt van een memorabel gitaar of keyboardlijntje komt om zeep te helpen. Soms grijpt men daarbij zelfs naar 'verrassende' tempowisselingen. Vlieg in de soep is echter zanger Jan H. Ohne die zich met zijn pathetisch gekweel en dito teksten waarschijnlijk nog in de jaren tachtig waant. Laat ik maar ophouden want mijn vrouw roept dat mijn eten koud wordt. En wij eten erwtensoep.
File Under: Ober....
File Audio: [medley]