Woorden en beelden op File Under over: Gogol Bordello
Gogol Bordello - Live From Axis Mundi
Het probleem met live-albums is dat je de band wel hoort, maar niet ziet. Je bent er niet bij en dat wat een goed concert zo'n totaalbelevenis maakt, gaat langs je heen. Je mist het het gevoel van de decibels die door je kleren wapperen, het fysieke contact met de mensen om je heen, de warmte, zelfs het zweet. Je ziet niet wat er zich op het podium afspeelt. De hardwerkende band, die blik van verstandhouding tussen zanger en gitarist, een grimas op het gezicht van de drummer, de onvergetelijke momenten dat de band boven zichzelf uitstijgt en de energie van het publiek dat daar op reageert. Gogol Bordello moet zich hiervan bewust zijn geweest toen de band besloot een live-album uit te brengen. Het is namelijk geen audio-cd, maar een dvd, met geluid èn beeld dus. Als extra zit er wel een cd bij met BBC-sessies en demo's. Een meesterlijke zet. Deze New Yorkse multi-culti gypsypunkfeestband moet het namelijk niet zozeer hebben van originaliteit of de kwaliteit van de composities. De handvol toch wat matige en fletse studio-albums toonden dat al aan. Nee, zoals we al eerder op diverse Lowlands-edities en afgelopen zomer nog in een oververhit Tivoli mochten meemaken, is Gogol Bordello een live-band bij uitstek en moet deze het hebben van horen én zien. Je hoort niet alleen een strakke, perfect op elkaar ingespeelde band, maar je ziet ook op welke wijze zij vol overgave een strak geregisseerde show neerzetten. Elk bandlid gaat daarbij op in het bruisende collectief, maar mag op gezette tijden ook een glansrol opeisen. Je ziet zanger Eugene Hütz bovenop een grote trom gedragen worden door tientallen handen uit het publiek. Zoals Abraracourcix, het stamhoofd van Asterix, wordt rondgedragen op zijn schild. Je vraagt je af waar deze graatmagere voorman zijn ontembare energie vandaan haalt en hoeveel paardenharen de Russische violist Sergey Ryabtsev nog op zijn strijkstok over zal hebben aan het eind van de show. Alle energie die de band, letterlijk met het bloed aan de vingers, samenbalt en afvuurt op de zaal blijft niet zonder effect: het publiek draait compleet door en het zweet druipt van het scherm af. De kijker, die voor de buis op de sofa zit mee te hupsen, kan dan nog maar een ding denken: was ik er maar bij geweest. Live From Axis Mundi is niet alleen een cadeautje voor de fans in het kader van het 10-jarig bestaan van de band, maar ook een uitnodiging aan hen die nog geen kennis hebben gemaakt met dit feest.
File Under: Was ik er maar bij geweest
File Audio: [MySpace]
File Video: [Live From Axis Mundi dvd trailer]
Gogol Bordello
Gogol Bordello
Gogol Bordello - Super Taranta!
Dat bands als de Dropkick Murphys en Flogging Molly op festivals het publiek beter meekrijgen dan wie ook, moge welbekend zijn. Ik heb al heel wat vrienden en kennissen onder luide vreugdekreten een moshpit zien instormen bij optredens van deze folkpunkkanonnen. De twee groepen hebben er echter een geduchte concurrent bij. Dé absolute ontdekking van Lowlands 2006 en Pinkpop 2007 was namelijk één onbekende band die tot verbazing van iedereen een vergelijkbare publieksreactie wist uit te lokken: de zigeunerpunkband Gogol Bordello. Hun leuke, snelle nummers met viool, accordeon, trompetten, wasbord en grappige teksten zweepten de massa op tot extatische blijdschap. Maar er is één ding dat Gogol Bordello wat mij betreft nog uittilt boven Flogging Molly en consorten: het muziekgenre dat de groep speelt. Daarmee bedoel ik niet eens dat Gogol zowat in zijn eentje de zigeunermuziek weer op de kaart gezet heeft door in het Engels te zingen (wat het geval is), maar de breedte en artistieke vrijheid die de groep zich ermee veroorlooft. Bij de Murphys weet ik onderhand wel wat ik ongeveer kan verwachten; daarnaar luister ik het liefst als ik al wat bier opheb en toch al goeie zin heb. Gogol Bordello is juist één van die zeldzame bands die je ook kan opvrolijken als je niet helemaal lekker in je vel zit. Zoals met alle goede zigeunermuziek hoor je namelijk ook ergens iets triests in alle vrolijkheid. Daarnaast schrikt de band niet terug voor langere of tragere nummers en maffe Manu Chao-achtige intermezzo's. Eugene H�tz zingt grof maar passioneel en naar eigen zeggen autobiografisch, en ik kan niet anders dan volledig platgaan voor Super Taranta!, naar het schijnt alweer het vijfde album van zijn band. Niet alles is even catchy, maar het is de puurste en meest verrukkelijke plaat die ik in tijden gehoord heb.
File Under: Gestoord en geniaal
File Audio: [Hiero]
File Video: Live op Glastonbury 2007: [Not A Crime]['Start Wearing Purple' (van het vorige album)]
