Ik moet heel diep graven. Heb ik die band nu ooit gezien? En zo ja, wat vond ik er toen ook alweer van? Heb ik misschien een eerder album besproken? En zo ja, wat vond ik daar dan van? Heb ik misschien ooit naar het eerste album geluisterd bij de platenboer? Ik ben het even helemaal kwijt en stap dus blanco in de beluistering en beoordeling van The Western Lands, nou ja, iTunes stopt het album voor mij alvast in het hokje 'rock'. Nick Talbot, zanger en frontman van de band, rockt er echter nergens echt op los. De dromerige stem van Talbot is gemaakt voor zweverige folknoise en niet voor stevige rock. Gelukkig maar, want de paar uitbarstingen op dit album (het einde van "She dances", "Hollow man" en titelsong "The western lands") zijn niet de sterkste momenten van het album. Nee, Gravenhurst is juist op z'n best in filmische, dromerige, bijna psychedelische folknoise liedjes en dan op z'n shoegaze. Opener "Saints" is daar een voorproefje van, "Song among the pine" en "Farewell, farewell" zijn hoogtepunten. The Western Lands is al met al een heel aardig album, maar ik heb wel het idee dat Talbot net zo zoekende is als ik nu ik nog steeds niet weet waar ik de band nu van ken. Net niet consistent genoeg, maar op sommige momenten zo mooi dat Gravenhursts beste plaat nog moet komen. Als Talbot nu nog even verder zoekt hoe hij zijn talent het beste op een volgende plaat krijgt, dan zorg ik ervoor dat ik de band onthoud en volgende keer weet of Talbot zijn verwachtingen waarmaakt.

# |

| Haldern 2009 | Jnnk | 18 oktober 2007 | reacties (4)