Woorden en beelden op File Under over: Hannelore Bedert
Hannelore Bedert
Hannelore Bedert - Uitgewist
Mijn moeder denkt altijd dat zij en ik bar weinig overlap hebben qua muzieksmaak. Als ik iets luister en - de overtreffende trap - goed vind, dan moet het bijna wel herrie zijn. Volkomen onwaar natuurlijk. Ik houd namelijk best van het soort kleine Nederlandstalige liedjes waar zij een zwak voor heeft. Helemaal als ze gezongen worden door een vrouw als Hannelore Bedert. Wat Als was in 2008 een van de meest verrassende debuut-cd�s wat mij betreft en met Uitgewist bevestigt Hannelore haar onmiskenbare talent. Op deze tweede cd kiest ze meer - en steeds op de juiste momenten - voor een rock-insteek, wat de plaat wat meer ballen geeft. Hier en daar (in �Helden� bijvoorbeeld) is er zelfs ruimte voor een bijna snijdende gitaarsolo. Met Thomas van Elslander (gitaar), Bart van Lierde (bas) en Davy Deckmijn (drums) heeft ze ook een sterk stel mannen om zich heen verzameld. Maar herrie maken hoeft Bedert echt niet te doen om mijn aandacht te krijgen. Het is het geheim van zachter gaan praten om oren te doen spitsen dat zij perfect beheerst. Of beter om te zwijgen, zoals ze onverwacht en prachtig (ja echt, dat kan) doet in het afsluitende titelnummer. De laatste minuut is alleen maar een rustig repeterende gitaarriff die je grijze massa vanzelf in gang zet over wat je de afgelopen zevenenveertig minuten gehoord hebt. Erg sterk is �Koffie�, waarin Hannelore pijnlijk precies het uit elkaar groeien van twee mensen samenvat in het feit dat ze tegenwoordig geen melk meer in de koffie doet. Eigenlijk verwacht (hoop?) je van een 26-jarige nog geen zinnen als 'Ge zegt �Ge zijt veranderd� Ik zeg �Dat is normaal. De aller-schoonste wending komt altijd aan het eind van een verhaal.�� Maar Bedert maakt ze zich met gemak eigen. En mijn moeder en ik prikken een dag in de agenda om samen te kijken naar een van de optredens die deze Belgische gaat geven binnenkort. Blijk ik soms toch nog van muziek te houden die zij ook prachtig vindt.
File Under: Hart van mij
File Audio: [MySpace]
Hannelore Bedert
In de biografie van Hannelore Bedert staat: een mix van bleitliedjes voor jankers en scheldliedjes voor lievelingen, een zin die me wel erg nieuwsgierig maakte naar haar muziek.
Als ik haar daar naar vraag zegt ze daarover: "Misschien is dat wel de beste omschrijving voor mijn nummers. Het zijn niet allemaal liefdesliedjes, het is vaak de negatieve kant daarvan. Het is een klacht zowel naar anderen als naar mezelf, dus die omschrijving klopt eigenlijk wel."
Hannelore Bedert, wier grote voorbeeld Ani DiFranco is, heeft haar opleiding genoten aan het gerenommeerde Herman Teirlinck Instituut - een beetje vergelijkbaar met onze kleinkunstacademie -, maar waar de meeste studiegenoten superlatieven tekort komen om de school te prijzen, ligt het voor Hannelore toch anders: "Goh, het is niet dat ik daar een hele slechte periode heb meegemaakt. Ik heb daar toch wel hele goede dingen geleerd, maar ik had soms wel het gevoel dat ik dingen aan het doen was die ik helemaal niet wilde doen. Dat had dan vaak met theater te maken. Bijvoorbeeld naakt op een podium gaan staan is ok� voor een ander als het past in een stuk, maar voor mij hoefde dat niet per se. Het was echter niet alleen dat, ik ben mijzelf daar ook heel erg tegen gekomen. Afkomstig uit een klein dorp, van een veilige school, en dan is die overgang toch wel erg groot. De grote stad, een opleiding waar iedereen zijn mening uit en docenten die soms �te' hard kunnen zijn. Ik heb er in die vijf jaar toch wel een moeilijke weg afgelegd."
Lees verder..Fr�d�rique Spigt / Hannelore Bedert
In concertzalen treedt Fr�derique Spigt bijna niet meer op. Ik vind dat best jammer eigenlijk, want de muziek die ze tegenwoordig maakt, zou het volgens mij ook prima doen in een Paradiso of een andere zaal. Voor fraaie, gepassioneerd gezongen liedjes is daar ook altijd plek. Toch kan ik me er aan de andere kant ook wel iets bij voorstellen, theaters zijn namelijk vaak veel beter geoutilleerd. Maar het beste zou Spigt toch wel tot haar recht komen ergens op een zomerse avond in het zuiden van het Europa. Want ook haar nieuwste cd Vreemd staat weer tot de rand vol met fraaie chansons met vaak een lach en een traan. Door het continue gebruik van de accordeon en bandoneon door Gwen Cresens krijgen de liedjes zo'n weemoedige zuidelijke klank. Fijn is ook dat de stem van Fr�d�rique in al die jaren allesbehalve aan kracht verloren heeft. Al moet je wel houden van vrouwen met een zware, rauwe stem. Erg knap is haar (Nederlandstalige/Franse) draai aan het van Grace Jones bekende, maar oorspronkelijk door Astor Piazzola geschreven "Libertango". Deze vrouw kan nog jaren mee.
Wie ook nog jaren meekan is zuiderburin Hannelore Bedert. Deze jonge Belgische lijkt overigens net als Spigt de popzalen te mijden en treedt alleen maar op in theaters. Nog meer dan voor Spigt geldt bij haar dat zij met haar liedjes volgens mij fier overeind moet kunnen blijven in popzalen. Want pop, da's namelijk wel wat ze laat horen op haar debuut-cd Wat Als. Nederlandstalig, met een paar mooie uitstapjes naar plat West-Vlaams (o.a. het hilarische "Vocabulaire"). Mooi zijn ook de vele kanten die ze laat horen. Aan de ene kant heeft ze het in zich om net als bijvoorbeeld haar landgenote Kaat Hellings te kiezen voor onverwachte insteken in prachtige verstilde liedjes met fijne teksten, maar in het hierboven genoemde "Vocabulaire", "Mijnheer" en in "Janker" rockt ze ook lekker tegendraads en in bijvoorbeeld "Altijd Nooit Meer" staat ze mijmerend melancholisch te verhalen. Toch heb ik wel het idee dat ze zich in het ingetogen werk net iets beter in d'r element is. Maar het mooiste voelt ze zich zoals ze zelf zingt in "Met Uw Ogen Toe" in het donker: 'Doe uw ogen toe / ik ben zoveel schoner / als ge 't licht uitdoe'. Volkomen onwaar, dit grote talent verdient een spotlight op zich gericht.
File: Hannelore Bedert - Wat Als
File Under: Binnenkort in een theater bij u om de hoek