Hayseed Dixie is de afgelopen jaren vooral bekend geworden van hun bluegrass-covers van rockklassiekers. Logisch, want AC/DC's "You Shook Me All Night Long", Motörhead's "Ace Of Spades" en Led Zeppelin's "Black Dog" blijken in handen van Hayseed Dixie niet alleen vermakelijke, maar ook gewoon goede versies op te leveren. Daarmee hebben ze wat mij betreft een streepje voor op pakweg Me First And The Gimmie Gimmies, want na drie van hun verpoppunkte nummers kun je de rest zo uittekenen. Hayseed Dixie speelt echter met ritme en feel van de songs en heeft waar nodig door de typische Southern Rock-stem van Barley Scotch voldoende rockgevoel in huis. Ik ben ervan overtuigd dat Queen's Freddie Mercury intens genoten zou hebben van hun versie van "Fat Bottomed Girls". Inmiddels zijn de covers opgevolgd door eigen songs, vooral van de hand van John Wheeler, zoals Barley Scotch eigenlijk heet. Een verstandige stap, volgens mij, want zo blijf je niet in het gimmickcircuit hangen. En zo kan het dat de verzamelaar Golden Shower Of Hits!! ook een song als "Set Myself On Fire" bevat. Catchy als de neten en het laat hen horen als een soort bluegrass-broertjes van de Drive-By Truckers. Natuurlijk zijn de eigen songs op deze verzamelaar niet allemaal vergelijkbaar met de klassiekers, maar da's logisch. Die covers zijn niet voor niets klassiekers. Niettemin is te horen dat er voor Hayseed Dixie leven is voorbij de gimmick. Golden Shower Of Hits!! is daarmee niet slechts de afsluiting van het coverstijdperk, het laat je in het voorbijgaan ook kennismaken met de volgende fase. Marketing-technisch slim, zeker. Maar ook volstrekt terecht.

# 

|

| Prikkie | 27 maart 2009 | reacties (0)

Ik had 'em nog zo gewaarschuwd, onze grote filosoof John Wheeler, denk niet dat je zelf ook liedjes kunt schrijven. Laat staan teksten. DOE DAT NIET JOHN WHEELER. NIET DOEN! Maar verdomme, het is er toch van gekomen: Hayseed Dixie heeft een cd opgenomen met eigen liedjes. Van de hand van John Wheeler. En dat is niet, ik herhaal NIET leuk. Ik wil geen liedjes over ezels in Marokko of een drie minuten durende 'grap' over hoeveel een duif kakt per jaar in twaalfhonderdachtentachtig talen. SODEMIETER OP! Op No Covers is het zoeken naar een fatsoenlijk liedje als naar een naald in een hooiberg en dat wil ik niet. Ik wil dat John Wheeler weer zoekt en schaaft aan onverwachte covers van Grote Liedjes. Dat is namelijk waar hij als Barley Scotch groot mee geworden is en waar hij wat mij betreft de rest van zijn leven aan werkt. Of hij nu wil of niet. En ik wil ook dat 'ie zijn elektrische gitaar per omgaande kapot slaat op de eerste de beste muur die binnen handbereik is. Hayseed Dixie, dat is versterkt akoestisch, die elektrieke gitaar helpt het hele briljante geluid naar de gallemiezen. Gelukkig komt het kreng niet in alle nummers langs, want dan, dan, dan GRRRR. En nu weg met die ellende.

# 

|

| Storm | 27 februari 2008 | reacties (0)

Wat kan John Wheeler als de beste? Nou, de arrangementen van overbekende nummers zo aanpassen dat het lijkt alsof ze altijd al een rockgrass nummer waren bijvoorbeeld. Vervolgens trekt hij zijn tuinbroek met afgeknipte pijpen aan en strikt de veters van zijn kisten. Dan pakt hij zijn akoestische gitaar en viool in de koffer. Vanaf dat moment heet hij Barley Scotch, drinkt hij bier alsof het water is en maakt hij de podia onveilig als frontman van Hayseed Dixie. Hij en zijn trouwe kompanen Reverend Don Wayne Reno, Deacon Dale Reno en Jake Bakesnake Byers zijn moeilijk te overtreffen als het gaat om een zaal op zijn zijn kop te zetten. Op cd de energie en lol van een Hayseed Dixie-concert vast proberen te leggen is sinecure. Op Weapons of Grass Destruction lukt het ze bij vlagen. Want, de arrangementen van de hits van The Sex Pistols ("Holidays In The Sun") Judas Priest ("Breaking The Law"), Status Quo ("Down Down"), Scissor Sisters ("I Don't Feel Like Dancing"), Alice Cooper ("Poison") zijn wel zo subliem dat een vette grijns moeilijk te onderdrukken valt. Toch weet eenieder die Hayseed Dixie ooit in levende lijve in actie zag, dat het live nog veel beter uit de verf komt dan je op Weapons of Grass Destruction te horen krijgt. Ga ze dan ook vooral zien als je de kans krijgt. Oh ja, voor ik het vergeet, ik moet nog even terugkomen op de openingszin. Wat kan John Wheeler niet? Nou, teksten schrijven bijvoorbeeld. Zelden hoorde ik flauwere teksten als die van "She was Skinny When I Met Her", en "Bar B Que". Laat hij daar maar als de gesmeerde bliksem mee stoppen en zich concentreren op waar hij goed in is.

# 

|

| Lowlands 2007 | Storm | 17 mei 2007 | reacties (0)

Normaal gesproken kan ik de humor van de mannen van Hayseed Dixie best waarderen. Hun covers van Grote Nummers grenzen vaak aan het geniale. Maar ook de mannen van Hayseed Dixie zijn niet onfeilbaar. Ik vind een cover van "Bad Moon Rising" sowieso al verschrikkelijk en uitgekauwd, maar als je als band het ook nog eens grappig vindt om het zinnetje 'There's a bad moon on the rise' te verhaspelen tot 'There's a bathroom on the right' dan kan ik niet anders dan diep zuchten. Gelukkig revancheren de mannen uit Deer Lick Holler zich in de andere nummers van het ter ere van Halloween verschenen ep-tje You Wanna See Something Really Scary. Met als hoogtepunt wat mij betreft het instrumentale "Dead Turkey In the Straw". En dat is zowaar een eigen nummer. Het spel van de twee Reno's en Scotch op viool, banjo en mandoline is er ronduit fenomenaal. Het zal me benieuwen of op een volgende cd meer eigen materiaal zal verschijnen of dat er naar aanleiding van de oproep op hun website nog verrassende nieuwe idee�n voor covers komen.

William Elliott Whitmore is misschien niet zo'n virtuoze banjospeler als Reverend Don Wayne Reno van Hayseed Dixie, hij is wel een groot liedjesschrijver. Dat bewees hij al met zijn eerder dit jaar verschenen cd Songs Of The Blackbird en dat bewijst hij nu weer op de ep Hallways of Allways. Deze ep waar hij het tempo wat meer opschroeft dan op zijn solowerk nam hij op met zijn ex-kamergenootje Jenny Hoyston. Die zou je kunnen kennen van Erase Errata. Daarin doet ze aan dancepunk en da's toch wel hele andere koek dan wat ze hier laat horen. Op deze ep belijdt ze namelijk vooral haar liefde voor Nashville. En verdomd, in dat genre gedijt ze wonderbaarlijk goed. Haar stem is fijn helder (bijvoorbeeld als ze zingt over haar overleden vader in "We Miss You") en een mooi contrast met de meer ruwe stem van Whitmore (in het uptempo nummer "Narrow"). Een vergelijking met grootheden als June Carter & Johnny Cash is dan ook niet verwonderlijk. Maar die zouden volgens mij niet zo snel een instrumentaal spooky nummer zoals het titelnummer van deze ep opnemen.

# 

|

| Lowlands 2007 | Storm | 04 december 2006 | reacties (0)