Woorden en beelden op File Under over: House Of Lords
House Of Lords - Big Money
Vanaf het debuutalbum in 1988 was ik verzot op de muziek van House Of Lords: fantastische rocksongs, retecommercieel, maar tegelijkertijd lekker stevig geproduceerd en voorzien van een partij bombast waar je u tegen zegt. Maar nadat James Christian in 2006 de touwtjes in handen nam, ging het wat mij betreft bergafwaarts. World Upside Down was nog wel okee, Come To My Kingdom stelde teleur en Cartesian Dreams deed me weinig tot niets. Het nieuwe album Big Money zou het eerste zijn dat ik niet ging aanschaffen. Maar u raadt het al: de heren hebben het heilige vuur weer te pakken en Big Money is weer hairmetal van de bovenste plank. Behalve de bandleden en vaste schrijfpartner Mark Baker schreef ook de Zweedse workaholic Tommy Denander mee en hoewel de songs weinig afwijken van de gebruikelijke formule zijn ze van ouderwets niveau. Maar het is vooral de uitvoering die heel wat geïnspireerder klinkt dan op de laatste albums het geval was. Machtige riffs en een lekker vol klinkende productie maken dat Big Money weer lekkere over the top hairmetal laat horen. Het debuut en The Power And The Myth zullen ze wel niet meer overtreffen, maar dit is met afstand de beste release van deze bezetting. Songs als het titelnummer, "One Man Down" en "Run For Your Life" hebben we de afgelopen jaren node gemist. Ik had het niet meer verwacht, maar House of Lords is terug! Woehoe!
File Under: Big Sounds
File Video: ["Someday When"]
House Of Lords - Come To My Kingdom
Een nieuw album van House of Lords en zowaar met een band die al een paar jaar dezelfde samenstelling heeft, dat belooft veel goed. De hoes is weer zo'n House Of Lords-heraldiek-meesterwerkje. De opener is zo'n typisch stukje 'volslagen over the top en toch leuk' bombast, met de bijpassende titel "Purgatorio Overture No.2". En toch, hoe graag ik het ook wil, het vervolg grijpt me maar niet bij de kladden. Integendeel, het is een wel erg nauwgezette herhalingsoefening. Veel bombast, alles midtempo - op de obligate powerballads na -, solo's die goed zijn maar nergens opvallend, James Christian die prima zingt maar alleen zanglijnen gebruikt die je vooraf kunt uittekenen. Het mag duidelijk zijn: wie House Of Lords nog niet kent zal misschien verrast worden, maar wanneer je zoals ik al het werk in de kast hebt staan wordt het zo nu en dan moeilijk een geeuw te onderdrukken. Meest pijnlijk is misschien nog wel dat ik pas overeind ga zitten bij de afsluiter, nota een bonustrack. Dat is namelijk een fraaie semi-akoestische versie van de powerballad "Another Day From Heaven", die me eerder op de cd amper deed opkijken. De conclusie is onontkoombaar: met dit album is enorm op zeker gespeeld. Helaas hoor je dat ook heel goed.
File Under: Prachtige hoes
File Audio: [Come To My Kingdom] [The Dream] [One Foot In The Dark] [I Need To Fly]
House Of Lords - Live In The UK
Toen afgelopen jaar House Of Lords het uitstekende World Upside Down uitbracht, was ik niettemin licht teleurgesteld. De band bestond namelijk uit andere muzikanten dan in 2005 het geval was. Toen tourde de band met naast James Christian ook gitarist Lenny Cordola, bassist Chuck Wright en superdrummer Ken Mary. Gelukkig zijn er toen op het Firefest opnamen gemaakt en krijgen we die nu in zijn geheel onder de titel Live In The UK voorgeschoteld. Geen nummers van World Upside Down, maar wel een mooie selectie van de vier voorgangers. Alleen Demon's Down is met één song ondervertegenwoordigd. En natuurlijk, er ontbreken krakers, maar dat is logisch als je het met twaalf songs en een bonustrack ("Havana" uit de The Power And The Myth-tijd) moet doen. Songs als "The Rapture", "Pleasure Palace", "Love Don't Lie" en "Sahara" ontbreken gelukkig niet. En wat de kwaliteit betreft valt er ook niets te klagen. Oprichter Gregg Guiffria was er niet bij, dus er lopen tapes met de toetsen en koortjes mee, maar het live-gevoel is behouden. En misschien nog wel belangrijker: het kamerbrede geluid ook. Want de muziek van House Of Lords moet het in de eerste plaats hebben van een prettige overdosis bombast, dus als het geluid live ineens een stuk magerder zou zijn ben je een van de pijlers kwijt. Maar nee, met de bassdrums van Ken Mary als zwaar fundament is het geluid prima. Het resultaat is een prachtig live-album. Te kort, maar dat is dan ook m'n enige klacht...
File Under: We want more!
File Audio: [Sahara] [Pleasure Palace] [Love Don't Lie] [Chains Of Love]
House of Lords - World Upside Down
Vorig jaar kwam plots het nieuws dat House of Lords weer een nieuw album zou uitbrengen, ondanks de commercieel mislukte voorganger The Power And The Myth. Dat was een allesbehalve slecht album, maar wellicht iets te progressief ten opzichte van het oude materiaal. De fans waren in meerderheid in elk geval niet erg gecharmeerd van het album. Voor het nieuwe album zou ook toetsenist Gregg Guiffria weer meedoen, daarmee de meest succesvolle formatie completerend. De praktijk is bij dit album anders. Het is ongeveer een James Christian Band geworden, want Guiffria is geen bandlid, al speelt hij op het album de toetsen, en van de anderen is geen spoor meer te bekennen. Dat was voor mij een grote teleurstelling, want naast de stem van James Christian is ook het drumwerk van killerdrummer Ken Mary bepalend geweest voor het geluid. Gitarist Jimi Bell (ooit de laatste afvaller voor Ozzy, die toen koos voor Zakk Wylde) en drummer B.J. Zampa kennen elkaar van de Geezer Butler Band en Wayne, bassist Jeff Kent is voor mij een totale onbekende. House of Lords klinkt op dit album niettemin weer als het ouderwetse House of Lords: strakke rocksongs die in alles over the top zijn, of het nu de bombast, de toetsen, de riffs, de koortjes of de galmende zang is. Dat begint bij het toetsenintro "The Mask of Eternity" en eindigt pas bij het slotnummer "World Upside Down". Maar hoe goed Zampa z'n werk ook doet, ik blijf de machtige klappen van Ken Mary missen. Nou ja, ik ben dan ook een van de mensen die The Power and The Myth wèl goed vond. Als ik eerlijk ben had het geluid van mij nóg wel wat grootser en bombastischer gemogen op World Upside Down, maar dat deze herstart een geslaagde is staat buiten kijf. AOR-fans, trek je portemonnee maar, want deze mag je niet aan je voorbij laten gaan.
File Under: De zoveelste herstart, maar nu een met perspectief
File Audio: [fragmenten van alle songs] [hele Japanse bonustrack "Gone"]