Gelukkig! Dat dacht ik toen ik hoorde dat Ilse DeLange haar hele album dat ze met Matthew Wilder als producer in Amerika had opgenomen niet uit zou brengen en gewoon eens in Nederland met haar eigen, uitstekende band aan de slag ging. Single Doluv2luvu was al wel verschenen en eerlijk gezegd had ik nog nooit zo'n slecht en niemendallerig nummer van Ilse gehoord. De oorzaak van deze omslag was minder fraai. DeLanges vader was ernstig ziek en ze vond de frivoliteit van deze plaat niet rijmen met de ernst van haar persoonlijke leven. Ilse dook zelf in de Wisseloord Studios achter de knoppen en nam de touwtjes in eigen handen. Rode draad op het album zijn drie mooie songs over de ziekte en uiteindelijk het overlijden van haar vader. "Time Will Have To Wait" is een ontroerende ballad, "I Need For You" gaat over hoe Ilses moeder verder moet zonder haar man en in het meeslepende "We Are One", laat Ilse DeLange weer eens horen hoe prachtig ze zingt. Eye Of The Hurricane is desondanks geen sombere requiemplaat geworden. De overige zeven nummers zijn sprankelend en Ilse verschuift steeds meer van country naar (hitparade)pop. Dat pakt in twee nummers niet zo goed uit. "Space Cowboy" en "Dance On The Heartbreak" zijn wel erg simpel en hadden zeker twee minuten korter gekund. Maar vaker pakt het wel goed uit zoals in "Magic", "Fold This World" en "We Are Diamonds", dat zijn echt goede en pakkende songs. Eye Of The Hurricane is een goede popplaat geworden maar is erg keurig binnen de lijntjes, echt heel spannend wordt het nauwelijks. Ik hoop nog altijd dat Ilse DeLange het pad van de productionele perfectie verlaat en een rauwe rock- of bluegrassplaat gaat maken. Dat rauwe kantje laat ze tijdens live-optredens wel horen en het past prima bij haar. Of dat ooit zal gebeuren betwijfel ik, het grote publiek vindt het namelijk prima wat ze nu doet, vier dagen na het uitkomen van Eye Of The Hurricane mocht ze er bij De Wereld Draait Door al een gouden plaat voor in ontvangst nemen. Een eerlijk is eerlijk, ik snap het wel, als Ilse zingt ga ik ook onherroepelijk voor de bijl.

# 

|

| Janineka | 20 september 2012 | reacties (0)

Afgelopen week zei ik het nog tegen mevrouw Storm: 'Het zou me niet verbazen als Perez Hilton een dezer dagen Ilse DeLange net als Anouk oppikt en juichend over haar single "So Incredible" gaat schrijven.' Prompt gebeurde dit afgelopen weekend, nog voordat ik mijn woorden omgezet had in een stukje. Ik zou het echt heel leuk vinden voor Ilse als ze door steun uit onverwachte hoek (of zullen hier gehaaide marketingstrategen achter zitten?) alsnog eens aan de andere kant van de plomp door zou breken. Ik denk al sinds het begin van haar carrière dat het erin zit voor haar, en volgens mij is het een kwestie domme pech geweest dat het nog niet gelukt is. Wat dat betreft is de nieuwe cd Incredible een sterke troef, want op deze nieuwe, vijfde cd klinkt Ilse opgeruimder dan ooit tevoren. Het mooie is ook dat hoe Incredible klinkt, voor het gros allemaal uit haar zelf komt. Zij bepaalt (in ieder geval tegenwoordig) zelf hoe een nieuwe plaat moet gaan klinken. Dus als Ilse de Zweedse sound wil verwerken in haar geluid, dan gebeurt dat. En ze heeft gelijk gehad in die keuze, want het geluid op Incredible is bijna eng in balans. Knap voorbeeld hiervan is de vast niet door toeval precies drie minuten durende vrolijke eerste single. Het is maatwerk en dodelijk doeltreffend. Of neem zo'n nummer als de stijlvolle ballade "Adrift". Dat is het toonbeeld van hoe zeer Ilse op een goede manier berekend te werk gaat. Ze schreef het samen met singer/songwriter Nate Company en Macho Psycho. Die namen zeiden mij ook niets, maar Macho Psycho had bijvoorbeeld een flinke vinger in de pap bij enkele P!nk hits. Voor instrumentatie zorgen de geweldige slide van Lyle Workman (ex-Bourgois Tag en Todd Rundgren), soepele bas van Chris Chaney (ex-Jane's Addicion en Alanis Morissette), toetsenlaag van Zac Rae (hielp mee aan My Brightest Diamond Workhorse-cd) en solide basis van drummer Matt Chamberlain (studiobeest pur sang, maar vooral bekend van Tori Amos). Zoveel ervaring maakt dat Ilse op d'r gemak kan doen waar ze het best in is: de sterren van de hemel zingen. Tuurlijk, er zijn genoeg mensen die haar te glad vinden en gruwelen van haar snik, maar als je dat op een open en ontwapenende manier doet zoals deze geboren Almelose, dan ga ik gewoon elke keer weer voor de bijl.

# 

|

| Dauwpop 2009 | Storm | 03 november 2008 | reacties (5)