De hoes toont een oude foto van een militair en opener "Man In The Photograph" begin met prachtig sfeervolle geluidsfragmenten van weleer. Voor het eerst in zijn bestaan heeft It Bites zich gewaagd aan een conceptalbum. Wel een lekker los concept, waarbij verhalen uit het verleden worden verteld. De eerste keer met de volledige band in de studio, want bij voorganger Tall Ships was bassist Lee Pomeroy ten tijde van de studio-opnamen nog niet tot de band toegetreden. Het eerste album met John Mitchell, Tall Ships, raakte me niet echt. Een aangename plaat, maar daar blijft het dan ook bij. Map Of The Past is wat dat betreft een flinke stap vooruit. De heren zijn inmiddels aan elkaar gewend, en dat hoor je. Dat levert een album lang spannende muziek op het randje van prog en pop, al is het allemaal wel wat opgeschoven richting prog. Dat geeft overigens niets, want het levert prachtige momenten op als de heerlijk springerig op elkaar reagerende bas en gitaar in het titelnummer. Wat It Bites onderscheidt van veel andere progbands is dat je de songs zou kunnen ontdoen van solo's en nog steeds een dijk van een song zou overhouden. "Clocks" heeft bijvoorbeeld niets noemenswaardigs qua solo, maar is een bombastische ballad die er mag zijn. Een andere opvallende tracks is "Send No Flowers", waarbij in het intro de bombastknop vol wordt opengedraaid om te vervolgen als een Gabrielesque song met vocale harmoniën. Op andere momenten klinkt het als (een geïnspireerde versie van) Asia. De stem van John Mitchell is daarbij herkenbaar genoeg om het een eigen gezicht te laten houden. Prog, pop en bombast is een gevaarlijke combinatie, maar It Bites laat met Map Of The Past zien die drie smaakvol te kunnen samenbrengen. Het album is ook verkrijgbaar als special edition met vijf livetracks.

# 

|

| Prikkie | 22 mei 2012 | reacties (0)

Het is een rare reünie, deze van It Bites. De bron ervan ligt bij een charity event dat de charismatische Francis Dunnery organiseerde enkele jaren geleden waarbij de vier oorspronkelijke leden van It Bites weer voor het eerst met elkaar op het podium stonden en er nog steeds sprake was van dezelfde chemie van vroeger. Het riep een vraag op bij de fans (en dat zijn er meer dan je denkt) naar meer. Maar doordat Dunnery al jaren in de USA woont, en zich naast zijn muziek en gezin vooral ook met hele andere zaken bezig houdt dan progressieve rock maken kwam het er niet van. Min of meer tot mijn verbazing is er nu toch een nieuwe cd. Maar zonder Francis Dunnery dus en uiteindelijk ook zonder bassist Dick Nolan. Zij zijn vervangen door John Mitchell (oa. Arena en Kino) en Lee Pomeroy, het blijken adequate vervangers. Ik verbaasde me bij het optreden van Frost er al over dat Mitchell een aangename stem had. Hij lijkt vaak verdomd veel op Peter Gabriel, maar bij tijd en wijle ook best op Dunnery. Voor het totaalgeluid maakt het weinig uit overigens. Op de een of andere manier is het toch allemaal typische It Bites wat de band laat horen op The Tall Ships. Poppy prog zonder de gemakkelijke weg te kiezen en zonder bombast uit de weg te gaan. Daar was de band al uitstekend in op hun klassieke jaren tachtig-albums en dat is bijna twintig jaar later niets veranderd. Er staat dan misschien geen "Calling All The Heroes" (die single voor de gelegenheid maar weer eens uit de kast getrokken, wat een wereldnummer blijft dat!) of " Ice Melts (Into Water)" op, maar ik heb er een aangename trip down memory lane aan gehad dankzij deze mannen. Hopelijk komen ze snel weer hier spelen.

# 

|

| Storm | 08 oktober 2008 | reacties (0)