Woorden en beelden op File Under over: Jackie-O Motherfucker
Kiss The Anus Of A Black Cat / Jackie-O-Motherfucker
Tweemaal avantgardistische folk, tweemaal anders. Tweemaal rare bandnamen trouwens ook; vooral het oerlelijke Kiss The Anus Of A Black Cat ligt 'goed' in het gehoor. Om met die band te beginnen - nou eigenlijk is het geen band. Het is de Belg Stef Irritant met zijn vrinden die nu en dan mogen opdraven. Die mogen dan opdraven in lange, dreigende doomfolkliederen, vol drones en inktzwarte stemmingen. Irritant zingt er op eightieswave-achtige wijze overheen, hetgeen ook al niet vrolijkmakend is. Maar dat is ook niet de bedoeling van Kiss etc, neen, dit is loodzwaar en louterend, op het nihilistisch depressieve af. Afsluiter "Miserere" is dan plots weer een open klinkend folkliedje; weliswaar niet vrolijk, maar zonder de bombastische drones van de eerste twee exploraties wordt het wel een beetje te gewoontjes. Hoewel de laatste twee minuten dan weer fenomenaal zijn. Fascinerend plaatje, maar het gevoel bekruipt me dat Irritant nog niet op de top van zijn kunnen is. Ben benieuwd naar het vervolg.
Dat ben ik dan weer niet bij freakfolkers Jackie-O-Motherfucker. Vaandeldragers van de Amerikaanse experimentalisten heten ze te zijn. Vaandeldragers van de gemakzuchtige lapschwanzen noem ik ze. Waarom? Omdat ze menen dat het boeiend is als ze vals zingen. Omdat ze menen dat het boeiend is als ze vrij improviseren terwijl ze nauwelijks een fatsoenlijke noot uit hun instrument kunnen halen. Omdat ze menen dat het boeiend is als de improvisaties totaal doelloos voortduren. Omdat ze de toch al barre liveprestaties ook nog eens slecht op band zetten, en het met een kutgeluid uit durven te brengen. Daarom. Vreselijke band.
File Under: Dronende doomfolk
File: Jackie-O-Motherfucker - Freedom Land
File Under: Kattengejank is mooier
Jackie-O-Motherfucker - American Mystica
Het was me nog nooit zo opgevallen, maar nu ik het weet moet ik steeds weer gniffelen om de naam van het label dat American Mystica, de nieuwe cd van Jackie-O-Motherfucker uitbrengt. Very Friendly heet het kreng en zelden was er een naam meer ongepast dan deze. Want als Jackie-O-Motherfucker een ding niet is dan is het very friendly. Nu ja, af en toe doen ze wel eens iets wat op een liedje lijkt, maar op American Mystica moet je wel h��l lang en goed zoeken om iets te ontwaren dat ruikt naar een melodielijn. Daar heb je dan ook mooi twee cd's lang de tijd voor. Inderdaad: Jackie-O-Motherfucker vergt weer het nodige van je op deze nieuwe plaat. Het mooie is dat ��n van de tracks op deze cd zelfs gebaseerd is op een traditional: "Kansas City Blues". Als dit nummer echter door de mangel gehaald wordt door Tom Greenwood cs., dan moet je wel verdomd veel moeite doen om dat erin terug te horen. Wat ik al zei: very friendly is Jackie-O-Motherfucker zeker niet. Nou geeft dat op zich niet hoor, het kan geen kwaad om eens ergens wat meer moeite voor te moeten doen, maar dan is het wel fijn als je wat rust in je kop en kont hebt. En dat is een beetje wat ik zelf op dit moment ontbeer. Ik hoor en proef wel de kriebelende spanning tegen mijn trommelvliezen, maar de schoonheid ervan wil nog niet in volle glorie tot me komen. Dat gaat vast nog komen, maar op dit moment word ik onrustig van de intens leip rondzingende drones en potpourri van jazz, folk en avantgarde die American Mystica laat horen.
File Under: Very Friendly, hahahaha, wat een grap.
Jackie-O Motherfucker - Flags Of The Sacred Harp
Ik hoor het karkas van de trein zich voorttrekken over de rails. Ik verbaas me over de hoeveelheid herrie die de zwoegende gele dubbeldekker eigenlijk maakt. En dat dat geluid veel aangenamer is dan dat van de kwetterende en volcontinu telefonerende mensenmassa die net nog achter me stond op het volle perron. Nu zijn ze tot achtergrondgeluid verworden van het geluid dat normaal verdrongen wordt door hun lawaai en de klapdeuren. De potpourri aan stille geluiden vind ik eigenlijk zelfs wel mooi klinken en ik maak er een spelletje van. Ik concentreer me op ��n bepaald geluid en probeer te herleiden waar het gelokaliseerd is in de ruimte waar ik zit. Doordat ik dit doe hoor ik op mijn speurtocht naar de locatie ook weer andere geluiden die ik daarvoor niet hoorde. Een fascinerend spel tussen oor, oog en brein. En zelfs schokkend als er (altijd) onverwachts een trein op het andere spoor passeert. Dan knalt er door de zuigende werking van de trein een deur strakker in het slot. Hierdoor raak ik mijn focus op het geluid dat ik aan het traceren was helemaal kwijt, en moet ik me weer opnieuw concentreren om het eerst op te sporen en dan weer te plaatsen ergens in de honderd kubieke meter waarin ik me bevind. Hetzelfde gebeurt als de trein stopt op een van de zeven stations tot mijn eindpunt. De lengte van de tussenstukken varieert en het kost me steeds meer moeite om de draad weer op te pakken. Ik ben dan ook bijna uitgeput als ik aankom bij het punt dat ik zelf de trein ga verlaten. Het spel is dan voorbij. Alleen kan ik eigenlijk niet uitleggen waarom het nou zo'n intrigerend spelletje is.
File Under: Net zo mooi als hun bandnaam je doet vermoeden
Jackie-O Motherfucker - The Magick Fire Music / Wow!
The Magick Fire Music en Wow! bracht Jackie O-Motherfucker tot nu toe alleen op vinyl uit via Thurston Moore's Ecstatic Peace label en Fisheye recordings. En dan ook nog eens in een hele kleine oplage (400 stuks). Allemaal al lang uitverkocht natuurlijk. Nu brengt ATP-music deze twee platen samen uit als dubbel cd. Meer dan terecht, want deze twee platen verdienen het om door meer mensen beluisterd te kunnen worden, dan alleen die 400. Ik vraag me alleen af of er veel mensen zijn die deze twee platen achter elkaar uit kunnen zitten. Niet omdat ze slecht zijn. Integendeel zelfs. Deze twee cd's vol avantgardistische rock uitzitten vergt gewoon veel van je. Je moet stinkend je best doen om je concentratie dik twee uur lang vast te houden en eigenlijk kun je er niets naast doen, dus ook geen krant lezen. Het beste is buiten in het donker te gaan zitten met de Cd's in je discman zodat je niet afgeleid kunt worden. Haak je namelijk eenmaal af dan is het verdomde lastig om weer in te haken op hun, grotendeels, chaotische minimalistische abstracte tracks, die over de grens gaan die Godspeed! You Black Emperor cs. niet durven te overschrijden. Zet er dus niet te voorzichtig je tanden in, maar bijt goed door! Want als je je ��nmaal gewonnen geeft voor experimenteerdrift van JOM, dan wordt je ook rijkelijk beloond met veel niet alledaags moois. Niet echt voor mensen met een korte concentratieboog dus.
File Under: Avant-garde