Woorden en beelden op File Under over: Jaded Heart
Jaded Heart - Perfect Insanity
Duitse bands stonden ooit vrijwel synoniem met retecommerciële hardrock voorzien van bakken met echo en meestal ook van een akzent dat je in plakjes kon snijden. De laatste jaren zijn er steeds meer Duitse bands bijgekomen die de echo binnen de perken weten te houden en waar het Engels overtuigend Engels is. Een van die bands is Jaded Heart, nu toe aan hun tiende album met Perfect Insanity. Met dat Engels hebben ze een tikkie valsgespeeld door al in 2004 een Zweedse zanger aan te trekken, maar productietechnisch is het gewoon helemaal af wat deze drie Duitsers en twee Zweden afleveren. Wederom hebben onder andere Michael Voss (Mad Max, productie van Bert Heerink's recente solo-album) en Dennis Ward (Pink Cream 69) hebben zich daar tegenaan bemoeid, dus een echte verrassing is dat ook niet. Qua composities is Perfect Insanity best okee, maar daar halen ze het niveau van de productie helaas niet. De songs kloppen allemaal wel, maar het is erg voorspelbaar, terwijl de trucjes van de heren gitaristen ook opvallend vaak terugkomen. Voorganger Sinister Mind wist zich een beetje aan dat euvel te ontworstelen, met Perfect Insanity kiezen ze weer voor de veilige paden. Zó veilig dat ik eigenlijk geen uitschieter kan aanwijzen. Het is nog steeds een lekkere plaat, maar het blijft een stap terug.
File Under: Ze kunnen beter
File Audio: [JadedSpace]
Jaded Heart / Tokyo Dragons
De website van Jaded Heart is nog helemaal in de stijl van het voorgaande album Helluva Time. Alleen bij het nieuws is iets te vinden over opvolger Sinister Mind, dat zelfs nog niet wordt genoemd bij de discografie. Nou was Helluva Time een buitengewoon aangenaam plaatje, maar dat is dit Sinister Mind ook. Lekkere hardrock van Amerikaanse snit, met songs die zo nu en dan voornamelijk een refrein zijn maar altijd iets hebben waardoor ze blijven hangen. Muzikaal klopt het, met lekker stevig ingemixt gitaarwerk, subtiel toetsenwerk en een zanger die geen enkele moeite lijkt te hoeven doen voor een geluid dat zo nu en dan doet denken aan Zak Stevens (Circle II Circle, ex-Savatage). Ook elders lijken ze wel enige affiniteit te hebben met Savatage, getuige de opbouw en de koortjes bij "Going Under". Het heeft allemaal net iets meer body dan bij de voorganger en qua technisch kunnen en productie zit het ook allemaal snor. Sinister Mind is minder voorspelbaar en zeker minder platgeproduceerd dan de meesten in het genre. Fijn werkje dus!
Een ander plaatje uit de categorie pretrock is van de Londense Tokyo Dragons. In tegenstelling tot Jaded Heart niet van Amerikaanse snit, maar lekker Engelse rock met wat glaminvloeden (een van de tracks heet vast niet voor niets "Slade Alive"), als een soort Engelse variant op The Offspring. Zanger Steve Lomax heeft net als Dexter Holland een wat rauwe stem, waarmee hij de woorden meer zijn mond uit slingert dan echt zingt. Dat past echter uitstekend bij de songs, die bijna zonder uitzondering van begin tot eind lekkere up-tempo zijn en voorzien van sterke riffs die de hele song moeten dragen. Ik vind het prima, laat het moeilijke gedoe en de droefsnoeterij maar over aan de Radioheads en Coldplays. De productie is simpel maar doeltreffend, de songs aanstekelijk en meebrulbaar. Perfecte muziek voor een krap uurtje meespringen op een vrije middag.
File Under: Duitse Gründlichkeit leidt tot puike Amerikaanse rock
File Audio: [JadedSpace]
File: Tokyo Dragons - Hot Nuts
File Under: Pretrock Engelse stijl
File Under: [DragonSpace]
Jaded Heart - Helluva Time
Terwijl de Californische zon hoog boven m'n hoofd staat en m'n haren wapperen in de rijwind, stuur ik de cabrio over eindeloze stoffige wegen. Door de luidsprekers klinken Amerikaanse klanken met zware maar beschaafde mid-tempo akkoorden, als begeleiding van aanstekelijke zang en achtergrondkoortjes. Zo stel ik me ongeveer de ideale vakantiedag in Californië voor. Helluva Time zou daarbij de ideale soundtrack kunnen zijn. Okee, één detail klopt niet helemaal. Jaded Heart is een op en top Duitse band. Maar de band is in 1990 dan ook opgericht door zanger Michael Bormann, die daarvoor met Bonfire al Amerikaanser dan Amerikaans klonk. Na zes albums hield Bormann het voor gezien - om daarna kortstondig op te duiken in Biss - en werd in de Zweed Johan Fahlberg een prima vervanger gevonden. Met Helluva Time is gewoon weer een prima klinkende rockplaat in elkaar gedraaid. Titels als "Hole in My Heart", "Without you" en "Frozen Heart" geven al aan dat het soortelijk gewicht niet hoog is, maar dat is ongetwijfeld ook niet de bedoeling geweest. Deze jongens weten goed hoe ze een commerciële rocksong in elkaar moeten draaien, weten hoe ze die ook uit hun instrumenten moeten krijgen en hun eigen productie is ook nog eens prima. En zo geven ze met Helluva Time de meeste Amerikaanse commerciële rockbands het nakijken...
File Under: Het is een kunstje, maar met verve uitgevoerd
File Audio: [Tomorrow Comes] [Somewhere] [Dreams You'll Never See]