Ik mis Kink FM. Het was een kabel-radiozender die tot 2011 een mooi platform voor alternatieve muziek vormde. De dagprogrammering was een mooie mix van Coldplay-pop tot de toegankelijkste metal. Het stokje is overgenomen door web-initiatieven als Red Light Radio, Pinguin Radio en KX Radio, alle drie zenders die eigenlijk de rijke studio op Utrecht CS verdienen waar nu jazztroela's muzak aankondigen die nog te suf is voor een gamesoundtrack. Goed, waar was ik? Oh ja, James Blake. Het gaat te ver om de doorbraak van "Limit to Your Love" tot een van de laatste wapenfeiten van Kink te bombarderen (die eer komt 3FM toe omdat ze het tot megahit verkozen, denk ik), maar bij 3FM vonden ze het tweede Blake-album te moeilijk voor overdag. Een ongelooflijke schande. De eerste single van Overgrown, "Retrograde", heeft namelijk een verpletterende wow-factor en is ook bij de twintigste herbeluistering het mooiste stuk muziek dat ik in 2013 hoorde. Zonde dat het eindigt met een fade-out, dat wel. Wat een combinatie is het ook! Een gevoelige tekst, kwetsbaar gezongen, onder droge handclaps en een scheepstoeter. Kink zou het grijsgedraaid hebben. Die toeter neemt de plaats in van de dubstep-bass uit "Limit to Your Love" en komt enkel nog terug in het samen met Brian Eno geproduceerde "Digital Lion", dat pas na enkele luisterbeurten zijn schoonheid prijsgeeft. Toch is ook de rest van Overgrown genieten. "Life Round Here", "I Am Sold", "To the Last" en "Overgrown" zijn de hoogtepunten en de enige mispoes is voor het belachelijke nummer met de rap van RZA.

De scheepstoeter is overigens een trend in indie-R&B-land. In het statig langzame nummer "One Thing" van de Britse producer Lapalux (echte naam Stuart Howard) komt-ie ook terug, waar hij op Palmbomen-achtige wijze net vals tegen de zang van Jenna Andrews aanschurkt en juist daardoor bijblijft. "Straight Over My Head" doet dezelfde truc. Wat hard-zacht-liedjes waren in de jaren '90, zijn deze gevoelig-versus-onsubtiel luisterliedjes opeens in de jaren '10. In "The Dead Sea" voert een bass de ondertoon. Helaas is het album niet overal even constant. "Guuurl" en "Kelly Brook" zijn het knapst aan elkaar geplakt maar komen beide ook erg geforceerd over. In het liedje "Flower" wordt de frase "fresh cut flowers" zo vaak herhaald dat de frisheid er juist vanafgaat. In "Dance" geldt hetzelfde voor de vraag "do you wanna dance?", ook al smeekt Astrid Williamson het nog zo hoog in je oor. Lapalux geeft met dit debuutalbum een mooi visitekaartje af, maar het heeft dermate veel kleuren dat ik eigenlijk niet zo goed weet wat ik voor de volgende plaat moet verwachten.

# 

|

| Stonehead | 27 april 2013 | reacties (1)

Een dikke hug voor degene die het debuutalbum van James Blake ruim voor de releasedatum (begin februari) gelekt heeft. Want het kon zo echt niet langer meer. In 2010 liet producer James Blake van zich horen met drie ep's, ieder met een eigen geluid, met het op pianoklanken gebouwde Klavierwerke als eerste hoogtepunt. Dat was meer dan voldoende om reikhalzend naar het komende debuutalbum uit te kijken. De eerder uitgebrachte prachtsingle van dit album, "Limit To Your Love", is een dubsteppende cover van een albumtrack uit 2007 van Feist. Dit leverde hem prompt een hit op en al gauw dook zijn naam op in de polls van de acts die 2011 zullen bepalen. Waarom zouden we dan moeten wachten tot februari 2011? Toen het titelloze album lekte in december 2010 werd deze dan ook massaal bij de torrentboeren weggegrist en verslonden. En gezien de verwonderde en enthousiaste reacties die volgden heeft hij de hooggespannen verwachtingen meer dan waar gemaakt. James Blake is een bijzonder en verrassend album met een nieuw, uniek geluid. Niet alleen haalt hij de diepgebaste dubstep uit de clubsfeer en brengt hij deze terug naar een minimale, verstilde kern. Wat zijn geluid werkelijk bijzonder maakt is dat hij dit integreert met dikke lagen soul, gospel en folk. Oude conventionele muziek, ontleed, vervormd en opnieuw opgebouwd met ambient samples en warme, dramatische klanken uit de piano en mellotron. Schetsen zijn het, waar de (gesamplede, vervormde en veelal ge-autotunede) stemmen volledig in dienst staan van de muziek en andersom. Liefhebbers van de witte soul van Jamie Lidell zullen hier herkenning vinden, maar net zo goed hoor je ook de sfeer van Antony and The Johnsons ("Why Don't You Call Me"), of de naakte schoonheid van Bonnie 'Prince' Billy en Bon Iver (de track "Measurements"). 2011 is begonnen en ja, het is nu al het jaar van James Blake.

# 

|

| Eurosonic / Noorderslag 2011 | Haldern 2011 | Lowlands 2011 | Ramon | 12 januari 2011 | reacties (15)