Gevoelig mooi, dat is ook het recente werk van James Yorkston, When The Haar Rolls In. Zo, dat heb ik meteen weggegeven. Ik was nog aan het denken wat ik er nog meer over zou zeggen of hoe het stukje aan te kleden toen het bericht binnenkwam dat Har (Heet Stof) was overleden. En dan verandert de muziek van gevoelig mooi in vreselijk gevoelig. Ik ben geraakt door dit overlijdensbericht, alhoewel ik hem nooit in levende lijve zag. Het waren slechts mailtjes, maar dat je je druk kunt maken om al die leuke interessante muziek, nog een heel leven voor je lijkt te hebben en je er dan na een korte ziekte niet meer bent. Het is onvoorstelbaar. Yorkston leeft en wel in Schotland aan de Noordzee-kust in Fife om precies te zijn. Haar is de mist die vanuit de zee het land optrekt. En dat past wonderwel bij de muziek. De liedjes zijn kleine schilderijen waar de muziek met herhaalde fijne penseelstreken neergezet is. Hierboven op zoekt de stem van James Yorkston zijn eigen weg. Af en toe zorgt folk-zangeres Nancy Elizabeth Cunliffe voor de finesse. Het resultaat gaat vreemd genoeg van Sufjan Stevens / Bonnie 'Prince' Billy -achtige liedjes naar songs die dichter bij de folk liggen. Een album die mij langzaam in de greep heeft genomen en het ruwe nieuws versterkt het alleen maar. Ik denk dat Har dit zou begrijpen. Ik doop de titel om in When The Har Rolls In. Soms is het leven zo mooi, en soms zo verschrikkelijk gemeen. Verdomme.

# 

|

| Crossing Border 2009 | Ewie | 06 september 2008 | reacties (1)

Het is half acht in de ochtend, eigenlijk belachelijk vroeg om een stukje te schrijven. Ik zit echter op een mogelijk telefoontje te wachten. Ik ben nu namelijk een soort van oproepkracht. Vast werk is er even niet. Iets waar ik niet blij van word, de schoorsteen moet tenslotte roken. Het is echter niet anders. Ik kijk naar buiten, de lucht is grijs, soms valt er een druppel. Ik ben echter goedgemutst. Waarom zou ik ook depressief zijn? Ik ben alleen nog wat duf. Ik heb me deze ochtend (en de dagen ervoor) vermaakt met The Year Of The Leopard, de derde cd van de Engelse singer-songwriter James Yorkston. Al is vermaak een beetje een vreemd woord als het over deze droefsnoet gaat. De semi-akoestische liedjes zijn echter wat positiever van inslag dat in het verleden. De geslaagde productie van Paul Webb zorgt er voor dat de sobere begeleiding met een grote diversiteit aan instrumenten de prachtige breekbare nummers optillen tot grote hoogte. Ik geniet, ondanks het vroege tijdstip. Voor de liefhebbers van dit genre heb ik een vervelende mededeling, de portemonnee moet getrokken worden. Het is namelijk een verplichte aanschaf naast andere geweldige releases in dit genre dit jaar van Johnny Cash en Bonnie Prince Billy. De telefoon blijft echter tot acht uur zwijgen. Vandaag is er geen betaald werk, wel een stukje: één over een geslaagd album.

# 

|

| Eurosonic / Noorderslag 2007 | Ewie | 26 september 2006 | reacties (0)