Zo op het eerste gehoor zou Jesca Hoop best in de Mega Top 50 kunnen staan. Het eerste deel van het derde album van de Amerikaanse, maar inmiddels in Manchester wonende, singer-songwriter begint met het catchy "Born To" en daarna volgen er nog drie zeer hitgevoelige liedjes. Maar schijn bedriegt, want dit voormalige kindermeisje van de kinderen van Tom Waits en Kathleen Brennan en de gewezen achtergrondzangeres van Peter Gabriel is te eigenzinnig om muziek te maken voor de massa. Haar teksten zijn allesbehalve simpel en nietszeggend en het tweede deel van het album laat de wat meer grillige kant van Jesca Hoop horen. Het titelnummer, "The House That Jack Built", is een mooie ballad die nog wel aardig binnen de lijntjes kleurt, maar daarna vliegt ze in "Ode To Banksy" en "Dig This Record" alle kanten op. Spannende arrangementen zorgen ervoor dat het nergens voorspelbaar wordt. Jesca Hoop heeft een lekker ruisje in haar stem, wat vooral zeer aangenaam klinkt in de wat lagere stukken. Toch breekt al die grilligheid en inventiviteit me op den duur een beetje op. Overdaad kan ook schaden en sommige nummers zitten te vol met ideeën, tempowisselingen en geluidjes. Op haar best vind ik Jesca Hoop dan ook in de prachtige ballad "Deeper Devastation" waarin ze laat horen dat ze al die drukte eigenlijk niet nodig heeft. Dit zal een kwestie van smaak zijn, Jesca Hoop heeft genoeg talent in huis om zich aan te sluiten bij collega's die ook lekker hun eigen ding doen, zoals Feist, Cat Power en Lykke Li.

# 

|

| Janineka | 21 januari 2013 | reacties (1)

De vrouwen in mijn cd-collectie zijn grofweg in twee helften op te delen. Of ze zijn Scandinavisch (en vaak lief), of ze zijn grillig en onberekenbaar. De pronkstukken combineren logischerwijs die twee zaken. Jesca Hoop is dan wel niet Scandinavisch, maar ze combineert grillig en onberekenbaar wel verdomd goed met lief. Ik houd daar wel van. En ik niet alleen. Ik keek er van op dat ze zowel in het voorprogramma gestaan had van Elbow en Andrew Bird als van Mark Knopfler. Dat kon ik niet echt met elkaar rijmen. Net zoals ik haar niet gelijk als een nanny zou zien. Toch was ze een tijdje het kindermeisje van Tom Waits en Kathleen Brennan. Maar wie haar op het podium aan het werk gezien heeft met haar rare houding en rare praatjes tussen de nummers, zal mijn verbazing over dat nanny-schap begrijpen. Waits is ook zo'n beetje haar mentor en Elbow's Guy Garvey ook een groot fan. Op haar tweede cd Hunting My Dress kun je hem ook terughoren in het wonderschone "Murder Of Birds" waar hij de tweede stem doet. De tekst en het lichtvoetige van de song stroken ook hier niet met elkaar. Dat heeft ze vaker op Hunting My Dress. Soms doet Hoop me duidelijk aan PJ Harvey denken, maar d'r lichtere zijde gaat de Scandinavische kant op, af en toe fröbelt ze ook als My Brightest Diamond. Hunting My Dress wordt hierdoor nooit een eentonige singer-songwriter plaat, waardoor je van een bijna klassieke akoestische folksong als "The Kingdom" extra geniet. Gezien haar grilligheid zou ik niet durven voorspellen hoe haar optreden op Lowlands uit zal pakken. Wat ik wel weet is dat áls ik een kaart gehad had, ik zaterdag om 13:00 in de Lima zou staan.

# 

|

| Crossing Border 2011 | Into The Great Wide Open 2010 | Lowlands 2010 | Storm | 16 augustus 2010 | reacties (0)