Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account

Zoeken


Web www.fileunder.nl

Woorden en beelden op File Under over: John Hiatt

John Hiatt - Terms Of My Surrender

(New West)

John Hiatt - Terms Of My SurrenderEen nieuwe John Hiatt-plaat, daar keek ik in een niet eens zo heel ver verleden verlekkerd naar uit. Maar bij een artiest die al dik veertig jaar meegaat en met Terms Of My Surrender zijn 22e (of is het toch de 23e of 24e, ik ben de tel kwijt) studioplaat uitbrengt moet je me het maar niet kwalijk nemen dat ik er af en toe een paar mis. Want productief blijft John Hiatt. Sinds 2010 bracht hij bijvoorbeeld elk jaar een nieuw album uit. En potverredikkie, Terms Of My Surrender, dat eerder dit jaar verscheen, had ik echt niet mogen missen. De stem van Hiatt is met de jaren wat ruwer en lager geworden en dat komt goed van pas in de stiel van singer-songwriter die hij zich hier aanmeet. De formule op Terms of My Surrender is een gouden. De songs laveren tussen folk en blues, maar pikken bijvoorbeeld in het hilarische "Old People" ook nog even wat gospelkoortjes mee. In opener "Long Time Comin'" klinkt Hiatt als het volwassen kind van Waits en Dylan (terwijl hij natuurlijk gewoon een generatiegenoot is, met een bijna vergelijkbaar geweldig oeuvre) en in de daarop volgende akoestische blues van "Face of God" als de zoon van John Lee Hooker. Een track als het rauwe "Wind Don't Have To Hurry" waarin Hiatt zijn stem laat schuren als bijna nooit te voren en de banjo die hobbelig tokkelt als een stoffige landweg met gaten en keien valt ook niet versmaden. Het refrein is met zijn 'Nanana-nana-nananááá / Nanana-nana-nanaa' even simpel als indringend. De blues speelt op Terms Of My Surrender meer dan tevoren de boventoon en dat smoezelige jasje zit Hiatt als gegoten.

File: John Hiatt - Terms Of My Surrender
File Under: Goud van Oud


John Hiatt / Lyle Lovett

(John Hiatt & Lyle Lovett, 13 februari, Paradiso, Amsterdam. Foto: Jelmer)

John Hiatt / Lyle Lovett



John Hiatt

(John Hiatt, 4 oktober, Take Root, Oosterpoort, Groningen. Foto: Klaas)

John Hiatt



John Hiatt - Same Old Man

(New West / Sonic)

John Hiatt - Same Old ManDe eerste John Hiatt-cd verscheen in het jaar na mijn geboorte, in 1974. Dat het nog een jaar of dertien zou duren voordat ik aanhaakte bij de fanschare van Hiatt is dus ook niet zo raar. Zoals wel vaker die jaren was Hubert van Hoof de schuldige. Het aantal uitzendingen waarin hij Hiatt-opnames liet horen was schier oneindig en ik tapete ze stuk voor stuk. Lang niet alle cd's die Hiatt sinds het legendarische Bring The Family uitbracht waren even goed. Maar voor allen geldt wel dat ze geen van allen slecht waren. Dat is niet aan hem besteed, al kwam Little Head uit 1997 wel in de buurt. Hiatt's nieuwe plaat Same Old Man is gelukkig een stuk beter dan die cd. Ik vind 'em ook beter dan voorganger Master of Disaster. Wat me wel opvalt is dat er na vijfendertig jaar musiceren sleet komt op de stembanden van Hiatt. In het openingsnummer "Old Days" hoor je dat heel goed. In een fraaie gitaarballade zoals "Hurt My Baby", waarin Hiatt lager zingt met enkele uithalen, gedijt hij tegenwoordig een stuk beter. Hetzelfde geldt voor een heupwieger als "What Love Can Do" waarin Lilly Hiatt, de dochter uit zijn zo ongelukkig geëindigde eerste huwelijk, hem met een engelachtige tweede stem ondersteunt. Haar stem (ze zingt ook nog mee op "Love You Again") is de aangename verrassing van deze nieuwe Hiatt-cd en het zal me benieuwen of er uiteindelijk ook een album van haar hand zal schijnen. Met rasperige tweede stem van haar vader, vanzelfsprekend.

File: John Hiatt - Same Old Man
File Under: Same Old Hiatt met een beetje hulp van de Young Hiatt.
File Audio: [ MySpace]


John Hiatt

(John Hiatt. 19 oktober, Oosterpoort, Groningen. Foto: Klaas)

john_hiatt_klein.jpg



John Hiatt - Master of Disaster

(New West / Sonic)

Als u mij gelukkig wilt maken, 's ochtends vroeg, dan brengt u mij een kopje koffie. U komt zachtjes binnen, zet een versgezette koffie naast me neer en vertrekt weer stilletjes. Geen straffe bak, dat werkt alleen maar laxerend. Gewoon een verse koffie, van een milde arabicaboon. Het geeft mij de tijd om wakker te worden en om even in stilte te genieten, alvorens met een fris gemoed de dag te kunnen aanvangen. Wilt u mij vervolgens gelukkig houden, dan zorgt u dat mijn oren, bij het verlaten van mijn slaapkamer, gelaafd worden met de juiste klanken. Ik ben niet echt een kieskeurig muziekliefhebber, maar voor mijn derde koffie moet je toch niet al te gek doen. Maar met een plaatje van John Hiatt zit u vrijwel altijd goed. Niet met ieder plaatje, ik heb zo mijn voorkeuren, maar John heeft toch niet veel slechts gemaakt. En dat geldt ook weer voor zijn nieuwe album, Master of Disaster. Wederom niet slecht, maar het is een beetje als Senseo koffie. Het ruikt naar koffie, het ziet er uit als koffie, maar het is net niet heet genoeg en smaakt net iets te flauw. Het is nog steeds goed genoeg bij een acuut cafeïne gebrek, maar je weet dat er beter is. En daar helpt de medewerking van de hippe youngsters als de North Mississippi Allstars vrij weinig aan. John heeft natuurlijk wat clementie , zijn laatste twee albums waren erg sterk, maar ondertussen pak ik de arabicabonen er nog maar eens bij. Daar word ik net iets gelukkiger van.

File: John Hiatt - Master of Disaster
File Under: Senseo Hiatt