Tal van bands die in het grijze verleden toonaangevend waren in hun genre hebben zich erbij neergelegd geen nieuw magnum opus meer te maken. Er wordt nog steeds met veel plezier gemusiceerd en het nieuwe materiaal wordt nog steeds goed ontvangen, maar het echte moeten is eraf. Zo niet bij Judas Priest. Niemand zal ontkennen dat ze met bijvoorbeeld British Steel een klassiek album hebben gemaakt, maar niettemin werd al een hele tijd geleden een prestigieus conceptalbum aangekondigd over de Franse ziener Nostradamus. In de berichten die van tijd tot tijd verschenen waren Halford c.s. bepaald niet bezig de verwachtingen wat terug te schroeven. Het bleek zelfs een dubbelaar te worden en over de songs waren ze zelf ronduit opgetogen. Je zou bijna zeggen dat Judas Priest alleen nog onderuit zou kunnen gaan met dit megalomane project. Alleen... dat gebeurt dus niet. Nostradamus is in alles een concept-album en ademt een sfeer van bombast door orkestrale stukken en stukken Italiaanse tekst(!), maar het blijft beslist heavy metal volgens het Judas Priest-recept. Met name Halford heeft volop de ruimte om te schitteren en doet dat twee cd's lang. De prominente toetsen van Don Airey en de strijkinstrumenten zijn wat onwennig voor een Priest-album, maar Tipton en Downing hebben er in de productie voor gezorgd dat het heavy gebleven is. Het belangrijkste is nog wel dat de songs zónder alle toeters en bellen van de studio uitstekende Priest-songs blijven. Daarmee behoort dit Nostradamus niet alleen tot het beste werk van Priest ooit, maar ook tot de beste en meest sfeervolle concept-albums ooit.

# |

| Prikkie | 15 juli 2008 | reacties (3)

In de Spits was deze week te lezen dat harde muziek zoals heavy metal, kan leiden tot schade aan het longstelsel, eventueel zelfs gevolgd door een levensbedreigende klaplong. Het bleek echter meer te gaan om te hoge geluidsniveaus bij concerten, dan om de muziek zelf en klaarblijkelijk staan heavy metalconcerten nog steeds bekend om hun (te) hoge decibelgehalte. Toch jammer dat er niet eens onderzoek gedaan wordt naar de schadelijke effecten van een Frans Bauer concert op tienplus, dat levert waarschijnlijk een karrenvracht aan nieuwe gezondheidsproblemen op. De godfathers van de heavy metal liggen er kennelijk niet wakker van en leveren met verloren godenzoon Rob Halford terug in de gelederen gewoon weer een ouderwets heavy metalalbum af. Angel of Retribution bevat met "Judas Rising", "Demonizer" en "Hellrider" in ieder geval drie zeer sterke nummers waarin alles terug te vinden is waar Judas Priest voor staat: superzang, super gitaarsolo's en super drumwerk. Helaas is het niet alleen maar ijzer dat blinkt op dit comebackalbum. Vooral van afsluiter "Lochness", een ruim dertien minuten durend epos over het monster van Lochness, gaan mijn nekharen recht van overeind staan. Wat een ongelooflijk knullige woordrijm in het refrein. Ik denk dat Rob in Amsterdam stiekem het Groot André Hazes Rijmwoordenboek op de kop heeft getikt en daarna aan de slag is gegaan. Onbegrijpelijk dat er juist voor deze, en bij deze alvast excuses voor de flauwe woordgrap, monsterlijke afsluiter is gekozen. Dat het heilige vuur weer aangewakkerd is sinds de terugkeer van Rob moge duidelijk zijn.

# |

| Blacksmith | 10 maart 2005 | reacties (0)