Resultaten getagd als “Julie Doiron”

Julie Doiron - I Can Wonder What You Did With Your Day

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Julie Doiron - I Can Wonder What You Did With Your DayLang, heel lang geleden was er een Canadees indiebandje met de naam Eric's Trip. De band maakte in de jaren negentig enkele albums voor het Sub Pop label, maar brak nooit echt door en kon niet in de schaduw staan van labelgenoten Nirvana. In 1996 viel de band dan ook uit elkaar. De bandleden verloren elkaar echter niet uit het oog en er volgden zelfs diverse reünieconcerten. Bassiste en vocaliste Julie Doiron bracht vanaf 1996 een behoorlijk aantal soloplaten uit en werd op Woke Myself Up uit 2007 en ook dit nieuwe album bijgestaan door diverse leden van Eric's Trip. Op I Can Wonder What You Did With Your Day is de cirkel helemaal rond. Het oude, wat ruigere geluid van Eric's Trip keert terug en wordt afgewisseld met de breekbare, persoonlijke liedjes van zuchtmoeder Doiron. Vooral tussen het lieve heimweeliedje "Nice to Come Home", met de lekker knullige rijmelarij 'It's always nice to come home, after getting lots done', en het daaropvolgende "Consolation Prize" met vervormde gitaren is het contrast behoorlijk groot. Julie Doiron laat op dit album horen dat ze haar vroegere band nog niet vergeten is en verder simpelweg gelukkig is. Het album begint met het vrolijke gekwetter van vogeltjes en eindigt met het veelzeggende "Glad to Be Alive". Het is Julie oprecht gegund natuurlijk, maar toch is het allemaal net iets te vluchtig om enige indruk achter te laten.

Julie Doiron - Woke Myself Up

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

julie_doiron-woke_myself.jpgJulie Doiron is een Canadese zangeres die met "Snow Falls In November", van het album Goodbye Nobody, het mooiste nummer van deze eeuw heeft geschreven. Het is te wijten aan de daarmee opgeroepen verwachtingen dat dit nieuwe album zo tegenvalt. 29 minuten geeft de cd-speler aan en dat voorspelt al de nieuwe muzikale richting: vluchtiger en harder werk, weg slowcore, Julie rockt. Nou ja, dat valt uiteindelijk toch wel mee, maar tijdens opener "Woke Myself Up" zijn de wel erg simpele elektrische gitaarrifs toch even schrikken. Gebleven is de luie studio-attitude: één take is al meer dan genoeg. Dat heeft iets charmants, maar dan moet je wel wat langer aan je liedjes werken. Wat Julie en haar begeleiders hier brengen zijn obligate oefenruimte-ideetjes. Of is het gewoon een totaal gebrek aan inspiratie? Ach, er gebeurt af en toe echt wel wat aardigs. De akoestische gitaarsolo die aan een andere Canadees doet denken in "You Look So Alive", bijvoorbeeld. Of "Yer Kids", een nummer waar de oude intimiteit wél goed aansluit op de wat hardere gitaarriffs. Wat Julie nipt overeind houdt, is zoals altijd, die hartverscheurende stem. In "Dark Horse" weet ze zelfs te klinken als een nonchalante en hese Scarlett Johansson. Afgaande op de teksten heeft Julie relationeel gezien een lastige tijd gehad. Hopelijk is de woede er nu uit en kan ze terugkeren naar haar vertrouwde melancholie. Zoals ze aan het slot van deze plaat in het lieve waltzje "Me and My Friend" al doet: 'Me and my friend, we are not friendly anymore.'

Julie Doiron / Okkervil River - Split EP

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Af en toe is stukjes schrijven helemaal niet leuk. Dan zit je eigenlijk liever bij een kampvuurtje buiten, binnen geeft zoveel rommel, terwijl een fles wijn rond gaat van lip tot lip en degene die wil neemt een trek van een joint die daarop volgt. En als daar dan iemand bij zit die je wat luistervoer geeft, doordat hij/zij mooie liedjes speelt op zijn gitaar die kunnen dienen als aangename achtergrondmuziek terwijl jij zit te lullen met de lui die bij je zitten of waar je bij weg kunt dromen in het vlammenspel van je vuurtje is dat mooi meegenomen. Dat soort naakte liedjes leent zich niet altijd even goed voor beluistering over je speakers thuis in de woonkamer of achter je computertje en zeker niet voor in de trein waar het toch altijd een kakafonie is. Daarom heb ik zeker met de eerste helft van deze EP toch een probleem. Ik kan me helemaal voorstellen dat ik het in bovengeschetste omstandigheden prima kan verteren, maar zo uit mijn boxjes iemand die zich zo naakt geeft als Julie Dorion, oei, dat is wel heel naakt. Het Okkervil River deel is meer geschikt voor later op de avond als de wijn al lang op is, de flessen sterkere drank te voorschijn komen, de gesprekken al lang niet meer gefluister zijn en op het vuur grotere balken terecht komen dan eigenlijk goed is bij deze droge omstandigheden. Pas maar op voor de brandweer