Woorden en beelden op File Under over: Junior Boys
Junior Boys - It's All True
Het is behoorlijk klote als je een meesterlijk debuut uitbrengt. Iedere volgende plaat zal ongetwijfeld met de eerstgeborene vergeleken worden en zal over het algemeen op minder liefde kunnen rekenen. Er zijn natuurlijk talloze voorbeelden van bands die ook na het debuut nog alom geroemd worden of zelfs steeds populairder worden, maar deze Canadese Junior Boys zijn een typisch voorbeeld van een band die in de schaduw van het debuut blijft staan. In 2004 kwam Last Exit uit, een album dat alom geprezen werd en in vele jaarlijstjes terugkwam. Maar de twee albums die erna verschenen, maakten al minder indruk. Het is dus best even spannend bij de eerste beluistering van dit vierde album It's All True. Gelukkig glijdt opener "Itchy Fingers" er als vanouds heerlijk in. Energieke, aalgladde en vooral bijzonder aanstekelijke synthpop, waar je de dunne leren dasjes, gladgeschoren kinnen, schoudervullingen en opgerolde overhemdmouwen meteen voor je ziet. In de jaren tachtig hadden de Junior Boys het waarschijnlijk heel ver geschopt met dit album, maar anno 2011 blijft het eigenlijk steken bij een knap geproduceerde plaat die weliswaar geweldig klinkt, maar soms ook iets te klinisch is. Toch verdienen ze met It's All True absoluut een tweede kans, al is het maar om de prachtige zang en de tekst van "Second Chance": 'Remember, you're still a lousy faker, ten years at least, just a burned out raver'.
File Under: Gladde jongens
File Audio: [MySpace]
File Video: [ep]
File Twitter: [Twitter]
Junior Boys - Begone Dull Care
Bij het maken van de indexen voor de komende editie van Lowlands kwam ik erachter dat de laatste release van Junior Boys die op File Under besproken was nota bene een heruitgave was van het al uit 2004 stammende Last Exit. Ik wist toch zeker dat er sindsdien nog platen verschenen waren van het Canadese tweetal en dat ik hun nieuwste cd honderd procent zeker in handen gehad had, want hij stond op mijn digitale promoarchief. Ik had hun cheesy mix van jaren tachtig synth en electro meerdere keren in de shuffle-mode voorbij horen komen op mijn iTunes. Bij het uitsturen naar een scribent was er blijkbaar ergens een kink in de kabel gekomen. Dat kan de beste gebeuren, maar vervelend is het wel als je een zo compleet mogelijk overzicht wilt bieden aan je naar Lowlands vertrekkende lezers. Dus knalde ik Beyond Dull Care op mijn iPod en stapte op mijn racefiets om een eindje te toeren. Waar ik naar toe fietste? Makkelijke keuze natuurlijk: het werd een rit de polder in, richting Biddinghuizen. Eens kijken of ik de 100 kilometer aantikken al weer aankon. Ik had goede hoop, want het zijn dan misschien lome klanken die de twee Canadezen je voorzetten op deze derde cd, het is perfecte muziek om van in een bepaalde trance te komen. Het lijkt alsof Jeremy Greenspan je steeds weer aanmoedigende woorden influistert om je op stoom te houden. De lichtvoetige beats van de twee passen naadloos op mijn trapfrequentie. Als een strijkijzer gleed met de wind mee door het gladgestreken polderland. Voor ik er erg in had stond ik voor het nog gesloten festivalterrein. Ik kon zien dat ze al bezig waren met de opbouw. Ik kon de Charlie, waar de band vrijdag staat, niet zien vanaf waar ik stond met mijn racefiets. Het gaan drie fijne kwartiertjes worden daar. Alleen beetje jammer dat het al om 17:45 is, diep in de nacht naar de twee luisteren lijkt me prettiger.
File Under: Een soepele, geruisloos lopende motor voor de oren
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Hazel]
Junior Boys / Psapp
Misschien niet de twee platen die je in één recensie zou verwachten, maar aangezien het hier in beide gevallen gaat om re-issues op hetzelfde label, lijkt het me in de week waarin de cd-single ter ziele is gegaan geen slecht idee om het nut en het waarom van deze twee re-issues uit de laatste twee maanden van 2007 te bespreken. Re-issues verschijnen normaliter wanneer een album niet meer te krijgen is en er nog wel vraag naar is. In geval van de Junior Boys begrijp ik dat: Last Exit werd na uitkomen in 2004 geroemd en de plaat doemde op in vele jaarlijstjes. Waarschijnlijk vanwege de uiterst prettige symbiose tussen jaren tachtig synth en moderne kille elektro, bovendien gelardeerd met nu eens niet irritante discobeats. De Junior Boys voegden met Last Exit iets toe aan de elektroscene dat nog steeds hout snijdt en nog steeds luisterbaar en erg sterk is. Als de plaat echt op was, dan heeft Domino er goed aan gedaan deze plaat, met twee extra nummers en twee remixes, te rereleasen, al is het alleen maar om het iets minder gewaardeerde tweede album even te doen vergeten.
In geval van Psapp snap ik de re-issue een stuk minder, maar dat ligt wellicht aan mij. Ooit schreef ik al waarom Psapp het voor mij net niet had, en daarom heb ik nooit teruggegrepen naar het debuutalbum, ook uit 2004 en nu eveneens op Domino opnieuw uitgebracht. En ook het debuutalbum brengt me niet in de hoger sferen die ik zo graag zou bereiken, omdat Tiger, My Friend in feite elektropop van het zuiverste soort bevat: uniek en origineel, aantrekkelijk en aanstekelijk, gevoelig en indie. Hoewel er voor mij iets blijft missen, had ik graag het debuut, dat uiteindelijk sterker is dan de opvolger, als eerste gehoord. Misschien dat de re-issue dan ook weer niet zo'n heel slecht idee is: als mensen iets van Psapp kopen, dan toch liever het debuut en dat geldt dus ook voor de Junior Boys. Extra aandacht voor een nieuwe plaat in 2008? Dat zou ook best eens de reden geweest kunnen zijn...
File Under: Een nog lang niet vergeten plaat terecht opnieuw in de schappen
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Teach Me How To Fight][Last Exit]
File: Psapp - Tiger, My Friend
File Under: Zonder deze re-issue had ik waarschijnlijk nooit meer naar deze band geluisterd
File Audio: [ MySpace]
File Video: [About Fun]