Het zijn net muggen in de zomer, opeens zijn ze er weer. De Engelse band Keane beschikt over de gave om me te laten rillen van zowel geluk als pure walging. Dat heb ik de afgelopen zes jaar in eerdere recensies al enkele keren eerder geschreven. Het zal wel komen omdat ik ooit zelf piano speelde en omdat het perfecte bergtoprock-anthem "Somewhere Only We Know" in 2004 zo'n diepe indruk op me maakte dat ik vervolgens alle vervolgplaten ben blijven luisteren. Niet altijd een pretje, want iets beters kwam er nooit meer. Album twee werd loeizwaar pretentieus, album drie een licht verteerbaar leuk synthesizerdingetje zoals Universal er twintig per jaar uitbrengt en toen volgde er een EP met slechte raps. Het onlangs verschenen vierde album Strangeland is qua stijl een terugkeer naar de vroeg-Coldplay-achtige liedjes van Hopes & Fears en er verschenen talloze interviews op NU.nl waarin Keane klaagt over de "hersenloze wegwerppop van tegenwoordig" en de vele talentenjachten. Je zou als serieuze muziekliefhebber bijna gaan denken dat je iets gaat missen als je Strangeland overslaat. Laat ik dat bij deze ontkrachten: trucjes zoals ze in 2004 nog werden gekopieerd van Coldplay, hard-zacht refreintjes, dissonante noten of prominente bassriffs, zijn er nergens te vinden. In plaats daarvan krijgt u meerrrrrr kazige zeehondensound. Regelmatig ontwaar ik game-achtige midimuzak die met één hand op een synthesizer na te spelen is. Die keuze voor de instrumenten ook! Neem die vreselijke synth op 1:21 in "Silenced by the Night"... Laat ik er een interview bij halen. Drummer Richard Hughes: "Ik kan me herinneren dat ik ongeveer elf was en samen met Tim Pet Shop Boys-songs uitwerkte. Daar luisterden we toen naar, daar begon het mee. Later de Beatles, Simon & Garfunkel, Paul Simon solo. Zo gingen we voort." Tim Rice-Oxley: "Het Pet Shop Boys-gevoel is er nog steeds. We vinden ze nog altijd te gek." Tom Chaplin: "Fantastische popsongs schrijven, [dat willen we]. Popsongs die niet zomaar op een oppervlakkige manier werken, maar diepte en betekenis hebben. Dat zie je niet vaak meer tegenwoordig, dat bands met zo'n instelling een album maken." Tim: "Ik wil artiesten die trouw aan zichzelf zijn. Of ze elke week een ander kapsel hebben, interesseert me niet." Ja ja, een echte authentieke artiest, dat wil Keane zijn. Die grootse uitspraken doet, ook als je vorige plaat of je vorige interview er totaal niet mee strookt. Het bovenstaand interviewcitaat zou namelijk zo op NU.nl hebben kunnen staan, of in het al even hoogdravende GPD-interview. Maar nee, dit citaat heb ik opgevist uit de OOR van 17 april 2004. Toen de band na jaren gepiel zonder platencontract net had ontdekt dat minder meer was. Kortom, anno 2012 roepen en proberen ze - na wederom jaren gepiel - exact hetzelfde. Alleen dan zonder echt goeie hit, zonder een sikkepit te leren van het verleden en zonder de bescheidenheid die authentieke artiesten zou sieren om nog iets te durven zeggen over zogenaamde wegwerppop, terwijl er werkelijk niets strange is aan Strangeland. En in tegenstelling tot een band als Hurts, die hetzelfde overkwam, maakt Keane dan ook nog de saaiste plaat van het jaar.

# 

|

| Stonehead | 12 juni 2012 | reacties (4)

I guess I'm a record you're tired of
I guess we're just older now

In 2002 schreef er iemand boos: 'Een recensie schrijven waarbij je iets afkraakt is nooit goed, want degene die de plaat heeft gemaakt heeft er hard voor moeten werken om zover te komen...' Dan zou je dus nooit muziek slecht mogen vinden, want er is niemand die niet zijn best doet. Zelfs Keane heeft echt hard geblokt op hun tweede album. Na de release van Hopes & Fears moesten Tom 'pathetisch' Chaplin, de spastische Yamaha-pionier Tim Rice-Oxley en behangdrummer Richard Hughes anderhalf jaar toeren met een oeuvre van negentien liedjes, aanbeden door hele kuddes borderlinevrouwen, opgejaagd door fans en platenbazen met torenhoge verwachtingen en verraden door hun eigen idealen. Maar ja, reken maar dat je daarvan vervelende maniertjes en een identiteitscrisis oploopt. Baby I'm a man, and I was born to hate. Van die negentien liedjes vind ik er overigens drie écht geweldig: "Somewhere only we know", "Snowed under" en "Everybody's changing" blijf ik nog jarenlang draaien. Aan de rest heb ik in de loop der tijd een grafhekel gekregen, omdat er geen greintje pit of oprecht plezier in zit. Vooral het werkelijk in kwijl gedrenkte "Bedshaped" is ronduit afstotelijk. Maar goed, we waren al bij album twee. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de beste Coldplay-kloon van het land? Net als X & Y is Under The Y & C een pompeus, overgeproduceerd, oervervelend massamuzakalbum geworden, een waddenplaat, nu zonder één echt vrolijk liedje. De goede punten: Het epische "Atlantic" is de stiekem best mooie "Fix You" van dit album en "Nothing In My Way" is de verdacht bekend voorkomende pianoballad die X & Y niet eens heeft. Maar de rest... Sorry, ik word gewoon niet blij van de twee uptempo nummers "Put It Behind You" of "Is it any wonder", laat staan van al die andere échte zeiknummers die we het komend jaar wel weer tot stervens toe zullen krijgen opgedrongen. Bittere woorden zijn inderdaad al wat er overblijft. Sterker nog, eigenlijk hoop ik dat Tom, Tim en Richard over een half jaar hun wereldtournee plots bruut afbreken, iedereen de middelvinger geven en de rust nemen om terug te komen met een verpletterend album dat hun heus aanwezige talenten wél recht doet.

# 

|

| Stonehead | 23 juni 2006 | reacties (43)