Woorden en beelden op File Under over: Kim Janssen
Kim Janssen
Kim Janssen
Kim Janssen - Ancient Crime
De grootste bekendheid als muzikant zal Kim Janssen genieten als lid van The Black Atlantic. Een band waar je in het clubcircuit en op de diverse festivals zeker niet omheen kon. En terecht. Een van de vier huidige leden is dus Janssen, wiens debuutalbum The Truth Is, I´m Always Responsible in 2009 verscheen. Ancient Crime is de opvolger en speelt in de winter in een stadje in het noorden van Engeland. Liefhebbers van zijn debuut zullen niet teleurgesteld worden. Het album is namelijk weer even ingetogen als het debuut, iets wat voor deze tijd van het jaar prima past. Tijdens het beluisteren van Ancient Crime vroeg ik me af of dit nog wel onder popmuziek te scharen is. Luister eens naar het Satie-achtige pianogepingel op "Le Dodo Ou L´amour Au Berceau". Of het koor dat in het afsluitende "Blyth Farjeon Choir" moeiteloos de macht overneemt alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Janssen weet tussendoor echter prima zijn kunnen te tonen. Mijn favoriet is het gevoelige met een akoestische gitaar begeleide "Holmes´ Bonfire, 1666". Bovendien is er een achtergrondzangeres die de puntjes op de i zet. Bij het debuut vreesde ik al dat het live waarschijnlijk verprutst zal worden door kletsend publiek, deze keer pleit ik voor gevangenisstraf voor degene die iets tijdens zijn optreden durft te zeggen. Je bent gewaarschuwd.
File Under: De gevoelige snaar weer raken
File Audio: [MySpace][Bandcamp]
File Video: [Promo]
File Twitter: [Tweets]
Kim Janssen
Kim Janssen
Kim Janssen
Kim Janssen - The Truth Is, I Am Always Responsible
Je hebt mensen die het hier (tijdelijk) wel gezien hebben en besluiten om een wereldreis te gaan maken. Ik heb hier wel eens over nagedacht, maar ik ben erg bang dat ik dan eeuwige onrust in mij losmaak. Het kan ook verkeren dat je gaat reizen zonder dat jij naar je mening gevraagd wordt. Kim Janssen overkwam dit op jonge leeftijd waar hij in Azië door toedoen van zijn ouders geregeld van standplaats wisselde. Als je onze begin twintiger nu hoort op The Truth Is, I Am Always Responsible dan heb ik de neiging om te denken: 'Wat ging er mis met je?' Hij klinkt namelijk depressief in tekst en muziek. Het wil kennelijk niet vlotten met de liefde en Janssen blijft vaak alleen achter. Qua muziek houdt hij het so(m)ber qua begeleiding: een gitaartje hier, een pianootje daar en hier en daar ietsiepietsie ruimte voor kleine instrumentale details. De liedjes zijn ook niet de vrolijkste, denk in de richting van Elliott Smith, Damien Rice of een Sufjan Stevens. En dan is er nog die breekbare stem. De liedjes werden al in 2007 op uitnodiging (lang leve het internet!) opgenomen in de Amerikaanse studio van Robby Baier. Een gastbijdrage is er bijvoorbeeld van Marla Hansen (My Brightest Diamond). De opnames worden nu door Volkoren (van at the close of everyday en Brown Feather Sparrow) uitgebracht. Ik denk dat ik met namen genoeg gestrooid heb om de juiste lezers te prikkelen. Ze zullen niet teleurgesteld worden. Of ik ooit naar hem live zal gaan kijken durf ik echter te betwijfelen, zelfs na een uitnodiging van het label. Al dit gevoeligs verlangt naast de muziek absolute stilte, en het Nederlands kwekkende publiek kennende vrees ik het ergste.
File Under: Hoor ik daar een speld vallen?
File Audio: [ MySpace]
Kim Janssen / DeWolff / GoldZounds
Het oer-Hollandse platenlabel Volkoren bestaat vijf jaar en dat is onlangs gevierd met het Volkoren-festijn in het Paard van Troje. Ik kon er helaas niet bij zijn. Jammer, want dan had ik gelijk kunnen checken hoe Kim Janssen het er op het podium vanaf zou brengen. Of zijn eigen liedjes net zo mooi en verstild zijn als de versies van de liedjes van zijn labelgenoten die hij hier op V laat horen. De eigen draai die hij geeft aan de liedjes van Brown Feather Sparrow, At The Close Of Every Day, Ponoka, ME en Anderson bevalt me namelijk uitstekend. Zoals zo ongeveer al zijn labelgenoten is Janssen getooid met een zachte, broze stem. Dat in combinatie met de spaarzame instrumentatie van zijn uitvoeringen maakt me bijna angstig om wat anders te gaan doen terwijl ik luister naar V, bang dat ik de serene sfeer verbreek. Prachtig.
Ook prachtig, maar vooral ook luidruchtig is de zelfgetitelde EP van DeWolff. Deze drie Limburgse snotapen die zo ongeveer nog geen biertje aan de bar mogen bestellen wonnen de Kunstbende, met muziek die populair was bij hun ouders en misschien zelfs wel hun grootouders. Ik vind het erg koel om te horen dat er nog kids zijn van een jaar of vijftien, zestien die niet bang zijn om een Hammond-orgel gierend de bocht uit te laten gaan en juichend een eigen variant op een Deep Purple-riff vastleggen op plaat. Enige manco aan de vijf liedjes is misschien nog de stem. Die is net iets te licht voor het echte werk, maar dat lijkt me een kwestie van tijd voor die er ook klaar voor is. Het zal me benieuwen hoe goed deze knapen zullen zijn over een jaar of vier, vijf, want de zes tracks laten nu al straffe moderne retro horen.
GoldZounds grijpt een stuk minder ver terug in de tijd. Dit Amsterdamse drietal haalt veel meer zijn invloeden uit de alternatieve rock uit de jaren negentig en deze eeuw. Dat daar nog kleine doorkijkjes aan toegevoegd worden van verder vervlogen tijden valt wat minder op. Al moet ik wel wennen aan de stem van Jan Luitjes. Een ongemakkelijke kruising tussen Jasper Steverlinck en Ian Astbury, waar ik niet instant fan van ben. Het maakt dat ik hun nieuwe ep Elmore Vella wat lastig kan appreciëren. Maar gezien het feit dat ze met een vorige ep enkele weken fier de Free40 Indie Chart aanvoerden, kan dat best aan mij liggen.
File Under: Fijn verjaarskado.
FIle Audio: [ MySpace]
File: DeWolff - DeWolff
File Under: Goud van jong
File Audio: [ MySpace]
File: GoldZounds - Elmore Vella
File Under: Het went niet.
File Audio: [ MySpace]