Woorden en beelden op File Under over: Kingdom Come
Kingdom Come - Rendered Waters
Kingdom Come, of beter gezegd Lenny Wolf met band, brak in 1988 door met het door Bob Rock geproduceerde Kingdom Come. Okee, iedereen had er wel een mening over dat hij een Led Zep-kloon neerzette en zijn hardnekkige ontkenningen daarvan hielpen daar niet bij, maar muzikaal klopte het helemaal. Ook de door Keith Olsen geproduceerde opvolger In Your Face was uitstekend, maar niet het financiële succes dat vooral de platenmaatschappij ervan verwachtte. De tien albums daarna kenden wisselende bezettingen of werden zelfs grotendeels door Wolf zelf ingespeeld. Een live-album is er nooit gekomen, de ene verzamelaar bevatte alleen ballads. Rendered Waters komt dicht bij een verzamelaar, want van de elf songs zijn er maar drie nieuw. De rest dateert uit de vroege Kingdom Come-tijd - en in één geval zelfs uit Wolfs Stone Fury-dagen - en is opnieuw opgenomen. Prima versies, daar niet van, maar ze wijken meestal niet spectaculair af van de originelen en - erger nog - die originelen waren al meer dan goed. De toegevoegde waarde van de opnieuw opgenomen "Seventeen", "Pushing Hard" of "Living Out Of Touch" is goed beschouwd bar klein. Zeker als de drums bijna continu ontsierd worden door een lelijk klinkende snaredrum. Resteren de drie nieuwe songs "Blue Trees", "Is It Fair Enough"en "Don't Remember". Alledrie prima songs, maar geen uitschieters naar boven of naar onderen. Van de drie is de ballad "Don't Remember" nog het aardigst. Het album wordt er niet mee gered, helaas. Volgende keer niet meer van die rare fratsen, meneer Wolf. Goede songs opnieuw opnemen levert nog niet automatisch een goede plaat op.
File Under: Onbegrijpelijk concept
File Audio: [KingdomSpace]
Kingdom Come - Ain't Crying For The Moon
Vandaag was al een onrustig dagje op kantoor doordat een collega plots niet meer terugkeert, en dan loopt thuis ook al alles in het honderd. Terwijl ik zoveel moest doen. Maar helaas, bij het eerste klusje, het installeren van de nieuwe iTunes gaat er al van alles mis, waardoor ik m'n zorgvuldig opgebouwde collectie in m'n iPod helemaal opnieuw moet sorteren en importeren. Tussendoor komen er ook nog een vier telefoontjes en moet ik nog wat eten naar binnen zien te schuiven. En zie dan nog maar eens de rust te vinden om een recensie te schrijven. Kingdom Come dan maar, die heb ik al heel wat keren gedraaid, dus daar kan ik ook snel een afgewogen oordeel over geven. Voorzover dat nodig is, want Lenny Wolf doet al jaren hetzelfde: degelijke bluesrock met een stevige Led Zeppelin-inslag spelen. Soms beter, soms wat minder. De nieuwste, Ain't Crying For The Moon mag rustig in de categorie "beter" geplaatst worden. Heer Wolf heeft deze ronde weer bijna alles zelf gedaan. Bij niet meer dan drie van de dertien songs heeft hij nog wat spaarzame hulp ingeroepen. Hij moet geïnspireerd geweest zijn, want het songmateriaal is uitstekend en de uitvoeringen zijn ook van ouderwetse kwaliteit: donderende drums en bassen, lekker ver naar voren gemixte rechttoe rechtaan gitaarpartijen en natuurlijk het fraaie, gepassioneerde stemgeluid van Wolf. Opvallend is de song "Bon Scott", gewijd aan de overleden AC/DC-zanger. En inderdaad, vanaf het intro is een magnifieke riff te horen die door de heren Young uitgevoerd had kunnen zijn. Bijna alle songs zijn mid-tempo, maar Wolf laat horen dat ook binnen dat tempo te vari&ruml;ren valt van ballad tot loodzware riff. Terwijl ik deze recensie zit te schrijven staat de cd op, en kom ik genietend weer tot rust. Op naar het volgende klusje.
File Under: Geen enkele reden tot huilen
File Audio: [Friends in Spirit] [meer fragmenten]
Kingdom Come - Perpetual
Bij de naam "Koninkrijk Kome" dacht Lenny Wolf vast aan zichzelf als koning. Een Cruijffiaans onbescheiden opstelling, zeg maar. Nou heb ik een zwak voor mensen die tegen de stroom in blijven doen wat ze willen doen, hoe absurd ook. Lenny Wolf is een perfect voorbeeld van zo iemand. In 1988 kwam hij met de gelijknamige debuut-cd van wat uiteindelijk een solo-project zou worden, Kingdom Come. Hij werd ongenadig hard aangepakt omdat de Led Zeppelin-invloeden er aan alle kanten vanaf dropen, niet in het minst door de zang van Lenny Wolf. Hijzelf riep alleen maar steeds harder dat het helem´´l niet op Led Zeppelin leek en toen hij ook nog eens een moeilijk benaderbaar tiepje bleek liet de pers hem min of meer links liggen. En dat was jammer, want Kingdom Come was een fantastische plaat. Lekker stevige bluesrock met gepassioneerde zang, waar je de overduidelijke Led Zeppelin-link graag voor lief nam. Perpetual is de negende studio-cd van Kingdom Come en sluit naadloos aan op het eerdere werk. Dat wil zeggen 11 nummers vol Zeppeliaanse bluesrock, deze ronde op de gitaarsolo's na geheel door Wolf zelf gespeeld en geproduceerd. Dat hardnekkig vasthouden aan zijn stijl bewonder ik, net zoals de passie die Wolf er nog steeds in legt. Vooral de ballads missen echter wat spanning en daarmee is dit niet een van zijn beste cd's. Dat koninkrijk zal waarschijnlijk nog even op zich laten wachten, maar als muziek in de wachtkamer is Perpetual niettemin best aardig.
File Under: degelijke bluesrock zonder verrassingen
File Audio:[Borrowed time] [Silhouette Paintings]