Woorden en beelden op File Under over: Kings Of Leon
Kings Of Leon - Come Around Sundown
Op de Twitter werd er gevraagd waar onze Kings Of Leon-recensie bleef. En ik dacht, laat ik ons publiek eens op haar wenken bedienen. Ik vroeg daarom op onze interne mailinglist wie er zin had om over de nieuwe cd van Kings Of Leon heen te plassen. De reacties waren een beetje zoals ze zijn wanneer je vraagt wie er de wc schoon wil maken. Alles behalve enthousiast. Gr.R. wilde het alleen doen als er ook reggae op zou staan. Campking mopperde dat zijn azijn al op was voor vandaag. DubbelMono was na drie liedjes afgehaakt en had besloten het daar maar bij te laten met de trieste conclusie dat het zo'n saahaaie band geworden was. Ludo fluisterde dat 'ie die neppe gospel-single stiekem leuk vond. Verder zijn vingers er aan branden leek 'em niet verstandig. André brak zich er vooral het hoofd over waar die arme Laura Jansen haar volgende hit vandaan moest halen. En dan was er ook nog Ramon. Hij had Come Around Sundown via de Spotify gedraaid. Al was hij al lang weer vergeten hoe dat klonk. Hij gaf daarna nog een doorwrochte, zakelijke analyse en bestempelde ze als arrogante luie megalomane lamzakken. Oei, daar sta je dan met je goede wil om je lezerspubliek te pleasen. Ik krabde me achter de oren, zuchtte een keer diep en slingerde de Spotify zelf aan. Vooruit dan. De eerste drie platen van Kings Of Leon vond ik tenslotte toch hartstikke leuk? Nog voordat de eerste keer reclame langs kwam over een nieuwe anti-retro Citroën was bij mij de goede zin al in geen velden of wegen meer te vinden. De Kings Of Leon zijn op Come Around Sundown definitief verworden tot een zaadband die alleen maar lijkt te jagen op een nog grotere hit, maar daar geen moment in slaagt. Er knapte definitief iets bij "Back Down South". Een ronduit vervelend pathetisch liedje dat ellendig mijmert en giebelgesprekjes heeft aan het eind. De stem van Followill gaat ook steeds meer irriteren. Net als de knetterharde vieze drumsound. "Radioactive", "No Money" het zijn vast liedjes die het leuk doen in met klapvee gevulde Ahoys of Arena's, mij maken ze intens narrig. Ze zoeken het verder maar uit.
File Under: Duif gezocht
File Audio: [MySpace]
File Video: [Radioactive][Interview-sessie in 14 delen. Zucht]
Kings Of Leon - Live At The O2 (dvd)
Helaas heb ik de live-optredens van Kings Of Leon moeten missen afgelopen jaar. Vorig jaar zomer heb ik ze nog op Werchter gezien, maar dat was nog voor Only By The Night, nog voor "Sex On Fire" dus. Ik was daarom wel blij met deze dvd, kon ik toch nog meegenieten, ook al is het voor de buis. En wat een verschil met Werchter! Toen was het nog geen stadion-band, al gaven ze al wel een klein voorproefje op wat komen zou gaan met bijvoorbeeld "On Call" en "Charmer". In de O2 bouwen ze het slim op, ze starten met twee nummers van het laatste album, om zo het grote publiek op te warmen. Maar daarna duiken ze flink het verleden met nummers van hun albums Youth and Young Manhood en Aha Shake Heartbreak, pas vanaf het tiende nummer begint de stadionrock met "Closer", mijn favoriete nummer van Only By The Night. Het publiek achter de eerste rijen lijkt dan ook weer wakker te worden en er komt meer interactie, zeker als Caleb alle credits van hun bestaan bij het publiek legt met 'If it wasn't for you, we would be a band'. En uiteraard ontploft de hele tent bij de eerste tonen van "Sex On Fire", het nummer dat hun dit stadion heeft gebracht mogen we wel zeggen. In de O2 hebben ze het waar mogen maken dat ze meer zijn dan alleen "Sex On Fire" en ze zijn met verve geslaagd!
File Under: Stadionrock rocks!
Kings Of Leon - Only By The Night
Vorig jaar was ik behoorlijk onder de indruk van Because Of The Times, een verrassende plaat met lekkere ruige rock. De Kings Of Leon waren toen nog niet echt mainstream te noemen, ik had toen eerlijk gezegd nog nooit van ze gehoord, maar dat kan ook aan mij liggen natuurlijk. Dik een jaar later komen ze met Only By The Night, en wat een plaat is het geworden! De eerste single "Sex On Fire" was al meteen raak. Dat werd me wel heel duidelijk toen dit nummer gewoon in de plaatselijke disco gedraaid werd, hoe meer mainstream kan je worden? Maar dat was nog voor de hele cd was uitgekomen, mijn verwachtingen waren dus al hoog. Dat is normaal niet zo goed, want het cliché zegt dat bij hoge verwachtingen het altijd zal tegenvallen. Nu zijn clichés gelukkig niet altijd waar, want deze cd maakte mijn verwachtingen meer dan waar. Kings Of Leon is toegankelijker dan ooit, ik kan zo een viertal potentiële hits opnoemen. Al na een tweetal draaibeurten zong ik een aantal nummers luidkeels mee. En wat dacht je openingsnummer "Closer", misschien geen hit, maar wat een mooi nummer! Deze cd zal ze zeker een nieuwe schare aan jongere fans gaan opleveren die, al dansend voor het podium, zich zullen vergapen aan de familie Followill (het zijn drie broers en een neef) en dan met name aan leadzanger Caleb heb ik mij laten vertellen.
File Under: Inderdaad Koningen!
File Audio: [ MySpace]
File Video: [23 Kings Of Leon Homevideo's]
Kings of Leon - Aha Shake Heartbrake
Hoe zat het ook alweer. Drie broers. Een neef. Een alcoholistische vader die rondreist en het evangelie verkondigt. Iets met wonen in een auto. Ergens in het zuiden van de Verenigde Staten. Gospel zingen. Beetje blues spelen, beetje Allman Brothers en Lynyrd Skynyrd kopiëren. Lang haar, baarden en beroerde kleding. Bla bla. Het gaat hier over Kings of Leon, dat u het even weet. Ergens heeft een marketingman van de platenboer zich uit zitten leven, dacht ik altijd. Ik geloofde er geen reet van, wat een gelul. Wat een marketingbullshitgebabbel. En dus stopte ik een beetje cynisch "Aha Shake Heartbrake", hun nieuwe cd, in mijn cd spelertje. Maar vreemd genoeg was na drie nummers mijn cynisme verdwenen. Want zulke out-of-time muziek maken, dat is kek. Daarvoor moet je doorgaans in Bilthoven zijn, maar nu dreunde het hier door mijn kamertje. Ze klinken inderdaad als Lynyrd Skynyrd en de Allman Brothers, maar dan anders. Ze blijken zowaar een eigen stijl te hebben! Woei! Gruizige gitaartjes, een stem alsof de zanger net een slof sigaretten opgegeten heeft bij zijn ontbijt. En de deuntjes die ze spelen zijn kek, innovatief bijna. Tempowisseling hier, tempowisseling daar. Mooi liedje hier, gruizig liedje daar. Kek gitaartje links in mijn speaker, gruizig dreuntje rechts. Toen de cd afgelopen was zette ik hem nog eens op. Dit keer een beetje harder. Balkondeuren open. Mensen die swingend onder mijn raam door liepen. Rock en Roll, daar is eigenlijk toch niets mis mee. Nee. De Kings of Leon hebben gedaan wat The Vines, The Hives en The Strokes niet gelukt is. Een tweede album maken dat niet in herhalingen vervalt, een tweede album maken dat niet verveelt. En dat is niet alleen goed, dat is super!
File Under: Doe dat maar eens na, mannetjes van The Hives, The Strokes en The Vines. En alles dat daarop lijkt!