Wat gebeurt er met iemand die geboren wordt uit twee overtuigde hippies die deel uitmaken van een obscure religieuze sekte aan de voet van de Appalachen in Georgia? Juist, die persoon wordt vanzelf zoekende. En wat gebeurt er met iemand die geboren wordt uit een violist en een folkzangeres? Juist, die persoon gaat muziek maken. Die persoon is Larkin Grimm, een rondtrekkende zangeres met een erg boeiend verleden maar tot nu toe helaas minder boeiende releases. Debuut Harpoon uit 2005 werd hier op File Under als 'bloedserieuze poëzie' bestempeld en opvolger The Last Tree uit 2006 als 'behoorlijk toegankelijke folk met een flinke dosis atonale gekheid'. Nu is er haar derde album, Parplar, met daarop vijftien psychedelische folknummers opgenomen met ex-Swan Michael Gira. De gemiddelde folkie zal zich trouwens bij Parplar wel regelmatig achter de oren krabben want Grimm en Gira houden van niet van alledaagse patronen. Op veel nummers, met name de titeltrack, slaan ze trouwens wel erg ver door in de gekte. Hierdoor is het een behoorlijke opgave om het album van begin tot einde te beluisteren. Grimm leeft duidelijk in een eigen sjamanenwereldje, ook gezien een bericht op haar MySpace-pagina de dag nadat Barack Obama de verkiezingen won: 'I spent the whole evening of the election alone in my apartment meditating on positive change and sending healing energy to the political system.' En verdomd, het heeft gewerkt!

# 

|

| Blink | 25 november 2008 | reacties (1)

Larkin Grimm maakt er op haar debuutalbum geen geheimpje van dat ze een voormalig lid is van The Dirty Projectors, een band wier albums op File Under in het verleden genuanceerde woorden als "een praktisch onbeluisterbare CD" en "Bah! Kutplaat." losmaakten. Geheel volgens Projectors-trademark schuiven zang en muziek overal op Harpoon in perfecte nietkloppendheid over elkaar heen en brengt de muziek net zo makkelijk het beeld van een verlaten ziekenhuisafdeling met mysterieus wapperende klapdeuren naar boven als dat van een kleurrijk Burger King-interieur met een kledder honing/mosterdsaus op de muur. Een andere te trekken vergelijking is die met Kevin Blechdom: het praatzingen, de meerdere stemmen die elkaar voortdurend wegduwen, de teksten over het wanhopig snakken naar een man en een bepaalde lelijkheid van stem die vreemd genoeg eerder ontroert dan irriteert zijn allemaal stukken fruit waar mevrouw Blechdom ook mee op de markt staat. De verschillen zijn echter veel groter: het instrumentarium van Larkin bevat geen goedkope keyboardjes en haar teksten gaan nergens over tieten op de barbecue. Dat vind ik een beetje jammer, want dit soort onvoorspelbare, speelse muziek leent zich juist heel goed voor oppervlakkige raarheid, en veel minder voor Larkins bloedserieuze poëzie. Haar ernst heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat ze in een familie vol zangers en fluitspelers is opgegroeid, tussen de voetheuvels van de Appalachen. Dat soort mensen heeft natuurlijk geen barbecue.

# 

|

| Marten | 24 november 2005 | reacties (0)