Het is altijd leuk om promo's te krijgen. Het is ronduit grappig als je een promo toegestuurd krijgt van een plaat die je al ruim vier jaar in je kast hebt staan. Want dat is het geval met deze nieuwe oude Les Savy Fav. Inches is een singlesverzamelaar die in 2004 al in het thuisland Amerika uitkwam, maar nu eindelijk een officiële release in de rest van de wereld krijgt. Inches was aanvankelijk ook een opmerkelijk project van de band: in 1996, nog voor hun debuutplaat, waren ze al met het project begonnen en werd de eerste single gereleased. In totaal zouden er nog acht singles op evenzovele verschillende labels volgen, en in 2003 werden deze op Inches verzameld. Ik heb deze plaat destijds via importkanalen aangeschaft naar aanleiding van een jubelrecensie op Pitchforkmedia en daarnaast kregen personen die er vroeg bij waren er ook nog een fijne DVD bij (ik weet overigens niet of die DVD nu ook bij deze nieuwe uitgave meegeleverd wordt). Maar goed, Inches laat het verloop van groei binnen deze getalenteerde indierockband horen. In tegengestelde volgorde van de op dat moment meest recente single (het briljante Meet Me In The Dollar Bin) naar de oudste krijgt de luisteraar een partij strakke punkfunk, soepele indieklanken, weerbarstig gitaarspel en natuurlijk de geniale bespiegelingen van frontman Tim Harrington te horen. Precies zoals te verwachten bij deze creatieve band, maar toch iedere keer weer verrassend, op het verkeerde been zettend en eigenzinnig. Inches is wederom zo'n niet te missen plaat van een van de meest eigenwijze bands van het moment.

# 

|

| Marty | Metropolis 2011 | 28 februari 2008 | reacties (1)

'There was a band, called The Pots And Pans - they made this noise, that people couldn't stand'. Met deze ironische openingszin begint de nieuwe plaat van Les Savy Fav. Hun eerste volledige studiowerkstuk in zes jaar, singles verzamelaar Inches niet meegerekend. Ze hebben de tijd ervoor genomen, maar blijkbaar hebben ze die tijd goed benut want dit Let's Stay Friends is wat mij betreft hun allerbeste werk. Ik kan in elk geval maar niet stoppen met het draaien van deze plaat. Van glijdende punkfunk naar hoekige artrock en alles daar tussenin, met een loeistrakke ritmesectie en een flexibele zanger, vol bravoure en overtuiging, de band heeft het beste uit zichzelf naar boven weten te halen en dit alles verpakt in twaalf gloedvolle pakkende indierocksongs die boeien van begin tot eind. Les Savy Fav dendert op deze plaat met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van de alternatieve rock en legt moeiteloos de link tussen Gang Of Four, The Jesus Lizard, The Pixies en Jane's Addiction. Dit alles aangevuld met de geniale tekstuele bespiegelingen van zanger/beroepsmafkees Tim Harrington, waarvan ik u de quote "being the king was really cool - I have to say that really ruled" niet wil onthouden. Met bands als deze blijft het gelukkig nog spannend in popmuziekland en dat had het verder wat saaie muziekjaar 2007 wel nodig. Afijn, ik kan zo nog wel even doorgaan, maar laat ik het verder kort houden: geheid een van de beste indierockplaten van dit jaar.

# 

|

| Marty | 18 oktober 2007 | reacties (1)