Dear John mag dan officieel Loney Dear's zesde album zijn, het voelt wel degelijk aan als een Moeilijke Tweede. Toch typisch: zit je jarenlang letterlijk in de marge muziek te maken vanuit een keldertje en dan kom je na je doorbraak met een depressieve plaat. Die melancholie zal er altijd wel in hebben gezeten, maar ik wilde het niet horen in het spectrum van jubelende lichtstralen waarmee Emil Svanängen in 2007 de eerste plaats van mijn jaarlijstje haalde, met het fantastische Loney, ahum inderdaad, Loney, noir. Dear John is net wat minder catchy al zijn er nog genoeg van die heerlijk oneindig doordenderende liedjes, waarin Emil, die toch al als een koorknaapje zingt, steeds harder moet knijpen om de intensiteit van zijn eenmansorkest bij te kunnen houden. Opener "Airport Surroundings" is een mooi voorbeeld. Opvallend is hier (en elders) de nieuwe prominente rol voor synthpop-achtige toetsen en strijkers, die het haast een glad eighties-hit effect geven. Het opvallendst aan Dear John is echter het duistere middenstuk, ietwat dissonant onderbroken door het hoopvolle "Summers", wat eigenlijk de grootste uptempo hit van de plaat is. Het begint allemaal met sleuteltrack "Under A Silent Sea", waar Emil zijn vocalen laat dubbelen door een sneue robot. 'But I don't have an easy touch, no I'm not strong at all, I turned to the worried kind.' IJskoude poolgolven van gruwelijke trance-synths rollen het nummer binnen. Tracks die volgen heten "I Got Lost", "Distant Light", "Harm/Slow" en "Violent", wat eigenlijk al genoeg zegt. "Harm/Slow" is zowel het mooist als het lelijkst. Eerst een waanzinnig fraai intro met hemelse vocalen: 'I must've slept for many years, I fell asleep in the lion's mouth, I didn't mind the danger at all.' Het wak van zelfhaat is diep. Maar dan overspeelt Emil zijn hand met een al te melodramatische wending. Als de klap geweest is, keren we terug naar trademark Loney Dear-werk en blijkt 't mooiste als laatste te komen. De titeltrack is simpelweg perfect. Vuurpijlen-melancholie in 't intro en de kwetterende falderie-sfeer aan 't eind, magisch als de pianoballade waarmee Sufjan Stevens Illinois opende.

# |

| Haldern 2009 | Ludo | 04 april 2009 | reacties (0)

"Being really good makes you really sensitive"
Loney, Dear is Emil Svanängen. Emil Svanängen is Loney, Dear. Daar is geen speld tussen te krijgen. Hoewel hij op het podium mensen om zich heen heeft verzameld, blijft Emil een eenmansband. Hij bepaalt. Hij is de muzikant. Hij is de band. Hij is de muziek. Ik spreek de Zweed in het café van Doornroosje, vlak voor het optreden dat hij er 's avonds zal verzorgen. "Het maakt me niet zoveel uit of ik beroemd en bekend ben, als mijn muziek maar rondzingt."

# |

| Crossing Border 2007 | Haldern 2008 | Interview | Jnnk | Lowlands 2007 | Motel Mozaique 2009 | 24 mei 2007 | reacties (1)

In mijn straat woonde enkele jaren geleden een gezin waarvan de oudste zoon gek was op housemuziek. Hij draaide deze muziek de hele dag en zodra de temperatuur het een beetje toeliet, met het raam van zijn slaapkamer open. De hele buurt kon dan meegenieten van zijn muzikale voorkeur. Ik weet niet of deze jongeman ooit zin had om iets anders te draaien maar ik en de andere inwoners van de straat hebben dat in ieder geval nooit gehoord. Zo'n beperkte voorkeur heb ik nooit gehad, ook niet toen ik jong was. De muziek die ik draai hangt meestal nauw samen met mijn stemming en gelukkig heb ik genoeg smaken in mijn cd-kast staan. Voor de momenten dat, zoals nu, er een pril voorjaarszonnetje door de ramen naar binnen schijnt, heb ik nu de cd Sologne van de Emil Svanängen. Een cd vol met vrolijke zonnige popliedjes. Deze Zweedse multi-instrumentalist en singer/songwriter neemt in zijn eentje al een paar jaar popsongs op en deze bracht hij tot voor kort zelf uit op CD-R. Dat doet hij niet onder zijn eigen naam maar hij gebruikt hiervoor de vreemde naam Loney, Dear. Kort geleden is hij 'ontdekt' en de vier cd's worden nu een voor een in Engeland en Amerika uitgebracht. Sologne, oorspronkelijk uit 2004, is de eerste cd die in Nederland wordt uitgebracht en de rest zal spoedig volgen. De tien tracks op dit schijfje zijn dromerige songs die af en toe zelfs aardig verrassen. Zoals tijdens het ingetogen geschreeuw aan het einde van "Le Fever" of in het instrumentale orgelliedje "Grekerna" en natuurlijk het enige up-tempo nummer "The City, The Airport". De andere songs van Loney, Dear zijn broze singer/songwriter-liedjes die enigszins doen denken aan het werk van Elliott Smith alhoewel ik een vermoeden heb dat Emil een wat zonniger karakter heeft.

# |

| Crossing Border 2007 | Heet Stof | Lowlands 2007 | Motel Mozaique 2009 | 27 februari 2007 | reacties (0)