Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account

Zoeken


Web www.fileunder.nl

Woorden en beelden op File Under over: Lucinda Williams

Lucinda Williams - Blessed

(Lost Highway / Universal)

Lucinda Williams - Blessed.jpgWe kunnen het nu wel met de hand op ons hart zeggen: de beste singer/songwriter van het afgelopen decennium heet Lucinda Williams. Van de pak �m beet zes of zeven albums die ze sinds haar briljante (en eerlijk is eerlijk, ook door haar nog niet overtroffen) doorbraakplaat Carwheels On a Gravel Road maakte, is er eigenlijk geen eentje mislukt. En zelfs als er dan een plaat tussenzit (West) die niet het niveau van de andere haalt, dan nog verslaat ze de concurrentie met gemak. Een gezegende dame, moet je dan zeggen. En zo heet haar nieuwste CD dan ook, Blessed. Als we de bio en de verhalen moeten geloven, vindt ze dat op dit moment ook van zichzelf. Nu is een gelukkige status niet altijd de garantie voor mooie albums. Maar het verdriet waaruit Lucinda Williams haar mooiste liedjes lijkt te destilleren hoeft ze, getuige deze plaat, niet altijd zelf te ondergaan. Opener "Buttercup", het daarop volgende "I Don�t Know How You�re Living" en het titelnummer horen bij de mooiste tracks die de zangeres met de mooiste braam op haar stem ooit gezongen heeft. En dat is mede te danken aan de band die ze achter zich weet, inclusief gastrollen van Elvis Costello (in "Convince Me") en Matthew Sweet. Beide heren weten hoe het hoort: alle ruimte voor Lucinda Williams.

File: Lucinda Williams - Blessed
File Under: Grande Dame
File Audio: [MySpace]
File Video: [Buttercup (live)]


Lucinda Williams

(Lucinda Williams, 12 juli, Bospop, Sportpark Boshoven, Weert. Foto: Danny)

Lucinda Williams



Lucinda Williams - West

(Lost Highway / Universal)

Lucinda Williams - WestLieve Lucinda,

Het moet niet meevallen om door te breken met een plaat als Car Wheels on a Gravel Road. Alles wat je daarvoor en daarna gemaakt hebt en nog zult gaan maken, zal worden afgemeten aan de onaantastbaar hoge standaard die je zelf hebt gezet. Daarom is het goed dat je het lef gehad hebt om niet krampachtig de weg te vervolgen van rauwe blues, opgefokte powerpop en diep-donkere country. Essence en World Without Tears, de cd's die Car Wheels... opvolgden, deden dat wel, maar haalden niet het niveau van die plaat-die-ik-niet-meer-noemen-zal. Toch waren het geen slechte platen. Wanneer de gemiddelde zangeres uit Nashville en/of wijde omstreken met een plaat als ��n van deze zou debuteren, zouden de liefhebbers voor haar deur liggen. Daarom heb ik respect voor je lef om een ander pad in te slaan. Ook al voert dat pad langs draaitafels en electronica en een bak violen. Gelukkig schittert, schuurt en scheldt je kapotgerookte en kapotgedronken stem (elke zangeres aan de Jack Daniels en Zware Van Nelle!) weer als altijd. Hoor ik je niet zingen: 'You can't light my fire: fuck off!'? Het kan toch niet verhelpen dat West niet geworden is wat we hoopten. De prachtige, maar ongetwijfeld dure hoesfoto van Annie Leibovitz kan niet verhullen dat West kabbelt als een beekje, met mooie bloemetjes en een gezellige picknickmand. En daar hoor je niet. De weg moet niet netjes geplaveid en aangeharkt zijn, maar kapotgereden gravel bevatten (pun intended) en vol kuilen zitten. Dat is, lieve Lucinda, jouw wereld en daarin schitter jij. Kom terug, Lucinda, dan zorgen wij voor de sigaretten en de drank. Neem jij dan de liedjeskunst mee die je ooit, toen in 1998, zo perfect beheerste?

File: Lucinda Williams - West
File Under: Verkeerde richting