Woorden en beelden op File Under over: Mad Max
Axel Rudi Pell - Circle Of The Oath / Mad Max - Another Night Of Passion
Menig Duitse band is er in de loop der jaren toe overgegaan een Amerikaanse zanger aan te stellen, omdat het Klaus Meine-Engels nooit ver weg was. Axel Rudi Pell heeft vanaf het begin een Amerikaanse zanger gehad. Sterker nog: het grootste deel van zijn band heeft buitenlandse roots. Dat hij met zijn band niettemin erg Duitse powermetal ten gehore brengt is desondanks niet vreemd. Zijn bandleden zijn namelijk bepaald geen onbekenden in de Duitse scene, zoals drummer Mike Terrana. Zanger Johnny Gioeli werd bekend in Hardline, de Amerikaanse band met destijds Journeyleden Neal Schon en Deen Castronovo, maar ook hij zingt alweer anderhalf decennium bij Axel Rudi Pell. Zeg nou zelf, dat moet toch heel aardig worden? Nou, dus niet. Eerlijk gezegd is op Circle Of The Oath het titelnummer het eerste en het laatste dat iets van interesse bij me weet op te wekken. Het kunstje is vrijwel elk nummer hetzelfde: een mid-tempo song, beukende drums met akelig veel echo op de snaredrum, gitaarpartijen met lang aangehouden akkoorden en Gioeli die daaroverheen - prima, da's waar - de sirene uithangt. Zo'n brandweerding, niet een juffrouw op een rots. Wanneer dat bij "World Of Confusion" nog eens negen minuten lang zo doorgaat, is dat toch al vlot zo'n vijf minuten te lang. Eerlijk gezegd krijg ik het idee dat hier muzikanten die veel beter kunnen de studio ingedoken zijn om 'even' een album uit te poepen, met het idee dat een pompeuze productie genoeg moet zijn. Fans vinden het vast allemaal prima, bij mij komt 'ie de kast niet meer uit.
Mad Max maakt al jaren steeds weer dezelfde plaat, ook deze keer weer. Maar waar bij Axel Rudi Pell en zijn mannen de lamlendigheid er vanaf straalt, daar is het juist de pret die Another Night Of Passion het hele album vasthoudt. Zeg, maar die titel...? Ja, ze brachten al eens het album Night Of Passion uit, maar dit is geen rerelease met extra tracks, het is echt nieuw materiaal. Dit is na allerlei personeelswisselingen echter wel dezelfde line-up als bij Night Of Passion. Het is vrolijk pretrock, met sinds een aantal jaren een stichtelijke boodschap van tekstschrijver/gitarist Jürgen Breforth. Die staat de pret echter nergens in de weg, want het is eigenlijk pure hairmetal. Songs volgens een vast stramien, uitgevoerd door prima muzikanten, niet te heavy en voorzien van veel koortjes in de refreinen. Typisch is wel "The Chant", dat begint met een Arabisch aandoende uithaal maar binnen drie maten weer een radiovriendelijke rocker is. Opvallend is verder nog de Sweet-cover "Fever Of Love". The Sweet? Ja jongens en meisjes, dat was Engelse, radiovriendelijke hardrock in het begin van de jaren zeventig, een van de favorieten van Michael Voss en consorten. (Zelfs Ritchie Blackmore heeft nog eens met ze op het podium gestaan.) Zoals gezegd heeft Mad Max voor de zoveelste keer dezelfde plaat gemaakt, maar het is goed uitgevoerd en vooral ook met enthousiasme. Soms is dat ook gewoon genoeg. Als extraatje krijg je trouwens een bonus-cd, Official Bootleg - Live In Berlin.
File Under: Had veel beter gekund
File Spotify: [Circle Of The Oath]
File: Mad Max - Another Night Of Passion
File Under: Prima pretentieloze pretrock
File Spotify: [Another Night Of Passion]
Mad Max - White Sands
In de Here raken is blijkbaar goed voor de inspiratie, want dit is alweer het derde album in een jaar tijd voor Mad Max. Okee, In White was een semi-akoestische EP, maar het blijft een indrukwekkende productie. Bij de eerste in het rijtje, Night Of White Rock was ik niet zo bijster onder de indruk, maar de EP beviel me prima en dat geldt ook voor dit album. Niet dat White Sands een radicale ommezwaai is ten opzichte van het eerste album, maar het is allemaal net een slag beter. Er is nog steeds sprake van hardrock in een mix van Duitse hardrock en Amerikaanse radiorock: songs die geschreven zijn om makkelijk in het gehoor te liggen, met de nodige echo op de zang, koortjes rondom en titels die zo vaak herhaald worden dat je ze echt niet kunt missen. Toch zijn de gitaren stevig genoeg om ook de rockers te bekoren. Die zijn helder en de slaggitaren zijn ver naar voren gemixt, zoals bijvoorbeeld ook Def Leppard dat doet. De teksten barsten van de heavens, glorioussen en believes, maar nooit zo nadrukkelijk dat je de neiging krijgt ze met bijbels te gaan bekogelen. Steeds wanneer de songs wat te eenvormig dreigen te worden wordt er een konijn uit de hoge hoed getoverd, zoals het instrumentale "Lluvia" of de razende afsluiter "War". Mad Max is weer helemaal terug!
File Under: Het moet niet gekker worden
Mad Max - In White EP
De Duitsers van Mad Max waren begin dit jaar ineens terug met een nieuw album. Echt heel enthousiast werd ik er niet van. Ze slaagden er wat mij betreft niet in de oude glorie te doen herleven. Het enige nieuwe op de cd was het feit dat ze plots met christelijke teksten kwamen opdraven. Met de EP In White trekken ze die lijn door en de holy-holy-holy's zijn niet van de lucht. Nou vind ik dat best, als de muziek maar goed is. Op het vorige album viel dat nogal tegen, op dit album hebben ze gekozen voor een semi-akoestische benadering die een stuk prettiger stemt. Hardrock kun je het alleen niet meer noemen. Eerder op Amerikaanse leest geschoeide akoestische poprock. Het is dan ook niet voor niets dat ze met "Open The Eyes Of My Heart" al stevig hebben gescoord in de VS. Het feit dat in het logo het kruis groter is dan de bandnaam en de heren zelf in witte kleding met grote kruisen voorop vereeuwigd zijn, zal op die markt ook niet tegengewerkt hebben. Stryper scoorde daar immers ook al mee voordat het muzikaal iets voorstelde. Zes songs staan er op deze EP, waarvan "To Hell And Back Again" en "Bad Day In Heaven" nieuwe versies van songs van het vorige album zijn en "Lonely Is The Hunter" van Stormchild afkomstig is. Met deze EP maken ze duidelijk dat de christelijke boodschap geen eenmalig uitstapje was en dat er bovendien muzikaal het nodige veranderd is. Of ze daarmee hun oude fanschare inwisselen voor een nieuwe zal nog moeten blijken.
File Under: Mad Max alias Streiper
File Audio: [ MySpace]
Mad Max - Night Of White Rock
Vanavond ga ik weer eens snookeren met een stel vrienden annex collega's van lang geleden, waarvan ik de meesten al jaren niet meer gezien heb. Reuze gezellig, ongetwijfeld. Maar het niveau van het snookeren zal bedroevend zijn, want destijds snookerde ik drie keer per week, nu eens in de vijf jaar. Dat geeft niet, maar je moet er rekening mee houden. Net zoals een bandje er rekening mee moet houden dat ze bij een reünie de legende die ooit rond hen ontstaan is wel eens aan gort zouden kunnen helpen. Het is immers niet meer dezelfde band. Of misschien wel, maar was wat ze deden destijds leuk, maar inmiddels ingehaald door de ontwikkelingen. Dat laatste is het geval met "Night Of White Rock" van Mad Max. De meest succesvolle bezetting, met Michael Voss (Casanova, en verder vooral actief als producer, voor onder andere Biss), Roland Bergman, Jürgen Breforth en Axel Kruse (Jaded Heart) heeft weer een cd opgenomen. Het is allemaal best vergelijkbaar met het werk van destijds, maar het wil maar niet echt knallen. Het intro van opener "To hell and back again", overigens een van de betere songs, doet even vermoeden dat het allemaal flink moderner is geworden, maar dat is een belofte die de rest van het album niet waarmaakt. Als het tempo wat hoger ligt wordt het nog best leuk, maar de momenten waarbij je even verrast rechtop gaat zitten zijn te zeldzaam op deze plaat. Als je ooit Mad Max-fan was moet je deze cd eens beluisteren. Voor mij is het vakwerk, maar niettemin een gevalletje "been there, done that"...
File Under: Been there, done that